#schrijfwerk

[vsvis]

Landscape blanket

Zak mee in de warmte laat op de avond onder het gewicht van dekens, zwachtels van liefde, meevoeren, glijden langs dat wat ooit nog eilanden waren, nu vlakken vastgestikt met dik wit draad. Rood aan roze aan geel, stukken groen daar waar het hart het wil. Luister, naar deze godin en haar naalden. Ze stikt en stikt, happend naar meer lof en gezang, herinneringen van die grijze bank en het lichaam onder de sprei. Mixed media (2022)

[vsvis]

De gastheer

De deur stond op een kier en zonder vragen hadden we onszelf binnengelaten. In de smalle hal vertel ik hem haastig en te laat van De Gastheer; van zijn dansende lange haren en ronde bril op het puntje van zijn neus. Ik weet dat mijn woorden ratelen en dat het lusje van mijn jas het haakje mist, maar mijn enthousiasme is sterker dan ikzelf ben. De Jongen naast me knikt; raapt mijn jas weer op van de grond. Door de deur heen hoor ik de anderen al, muziek overstemt door stemmen. Het is een tijd geleden dat er een feest was en De Jongen was nog nieuw. Vlug probeer ik nog beelden te schetsen van het gevolg in de woonkamer; van gezichten en verhalen, bijnamen en stopwoorden. Hij wacht mijn woorden af. In zijn armen een plastic tas met zakken chips.

Zoals in de film vertraagd het beeld wanneer ik de deur open. Het geluid word harder, de sfeer overweldigend as vuur in nood van zuurstof. Het zuigt ons de kamer binnen. Er zijn kerstlampjes en blikken bier, rode en oranje tinten; luidruchtig gedruis. De camera op onze gezichten met de focus als een 50 millimeter lens. Het publiek ziet mijn zelfverzekerde blik en de zijne met grote ogen achter mijn schouders langs. Nog steeds in slow motion word ik opgetild en geknuffeld. Er staat een beker klaar met mijn naam erop en we proosten op tepelkwastjes. Wanneer we beginnen met onze grappen en rituelen zie ik mijn kleine eend voor onder mijn vleugels met een onbeholpen houding staan. De plastic tas nog in zijn armen. Vlug kijk ik hoe ver weg De Gastheer is en bereken ik de meters tot de keuring. De Jongen had een ruitjesblouse aan met blauwe en groene tinten, van dichtbij verstopte dunne strepen geel. In zijn hand duw ik een flesje bier, gooi de plastic tas over de bank waarnaast we staan – en herinner hem aan de namen van de cirkel mensen waarin we ons bevinden. Hij stelt zich voor, ik maak een grap, we proosten nogmaals en De Jongen lijkt meer ontspannen.

Tijd verspringt. De grote klok aan de witte muur slaat elf en de benedenverdieping is stampvol. Niemand is te vroeg op het feest van De Gastheer, enkel zo vroeg mogelijk. Ze zijn te sporadisch om er  ook maar iets van te missen. Wij die de regels kennen zien een bekend gezicht op de salontafel staan. Ze raakt met haar armen omhoog bij lange na nog niet het plafond, maar krijg van iedereen de aandacht. Op haar teken trekken zij die het willen en zij die geen schaamte kennen hun shirt uit. Vanuit de hoeken van mijn ogen bestudeer ik de blik van De Jongen. Hij maakt geen aanstalten om zich te betrekken bij de rest van de nieuwelingen. Een slinger breekt onder het gewicht van een wollen trui. De DVD voor de tv in de hoek word vervangen. Led Zeppelin dit keer. De Gastheer komt eraan. Ik weet dat iedereen in deze ruimte naar hem opkijkt, ieder heeft een verlangen de meester der feesten te zijn. En vanuit hun ooghoeken, zonder te stoppen met praten of dansen, zullen ze kijken hoe zijn bruine krullen over zijn schouders vallen wanneer hij beweegt door de kamer. Hoe hij zich ritmisch langs de mensen heen laat vallen, als water dansend langs stenen. Shit. Hij is amazing als altijd. Zijn effen blouse gekleurd als mos, een deken van donker bos. Een glimlach op zijn lippen. Hij heeft zich geschoren voor deze avond. Iedereen in deze cirkel van mensen die mijn aankomst uitbundig hadden gevierd met bruisend alcohol, voelt zich zichtbaar vereerd door zijn aanwezigheid. Er ontkomt hem niets wanneer hij zich aansluit, een vriendelijke hand op mijn schouders legt en me persoonlijk begroet. Bier word hem glad in de handen gelegd, conversatie onderwerpen buigen ongezien en moeiteloos naar wat De Gastheer interessant vind. Wij buigen naar wat De Gastheer interessant vind, want De Gastheer – De Gastheer geeft de beste feestjes. Het zijn de avonden en vroege ochtenden waar legendes worden geboren. Relaties zijn begonnen en beëindigd op zijn feesten – verhalen worden verhandeld. Hier worden grappen gemaakt die het hele land doorgaan. Waar ik ook ben, als ik er naar vragen zou, er is altijd herkenning wanneer ik de naam van De Gastheer noem.

De Jongen was uit mijn zicht geglipt. Het feestje was verplaatst naar de keuken. Mijn blonde jongen met zijn korte stugge haren verliest zijn woorden bij het zien van een lege koelkast. Hij durft te vragen, onderbreekt het gesprek, en word tegemoet gekomen met een stilte binnenin het lawaai. De Gastheer weet precies hoe pretentieus en denigrerend hij zijn woorden laat klinken wanneer hij zegt: “Nóvember is onze koelkast.” Een korte lach, enigszins de hoogte in op het eind, zijn bier vast met een pink in de lucht. De anderen lachen mee. Mijn jongen kijkt beteuterd en hier sta ik dan, half te glimlachen omdat ik de De Gastheer niet teleurstellen wil. Want ik ken de regels wel.

In mijn zwarte hoodie verstop ik mijn armen, probeer ik mezelf te verbergen voor de november wind. De Jongen is geërgerd met me. Naast het bier staan we samen en ik wacht op zijn gesprek. De nacht is nu echt begonnen. Het huis maakt haast nog meer herrie wanneer je buiten staat, maar de buren lijken het niet erg te vinden. Op de achtergrond hoor ik iemand huilen. Ik gok dat het al half twee is geweest. De Jongen verteld me dat hij er klaar mee is voor vannacht, dat hij zijn fiets gaat zoeken in de voortuin en vraagt of ik mee kom. Ik ben verward; vraag hem waarom, gezien er nog bier is om te drinken en onbekende mensen om te ontmoeten. Had hij meer verwacht? Met zijn vertrapte sneakers schopt hij een leeg blikje dieper de tuin in. Hij mag De Gastheer niet. De Gastheer met zijn zachte stem en zwarte strakke broek – de heer des huizes met de beste moves. Hij mag hem niet. Ik laat hem vertrekken. Door het keukenraam staar ik nog even na, hef mijn drankje op zijn mooie gezicht en meng me weer door de drukte. Er worden foto's gemaakt die niet zullen worden gezien. Op een matras op de grond staar ik naar mijn verkleurde winterschoenen. Het bruist, alles bruist, ik wentel me in gedruis. De kamer draait. Ik verplaats me weer, vind een gesprek op de trap, meng me met de woorden over muziek. We lachen. Ik spendeer de uren tot de donkerblauwe ochtendlucht met slierten paars met mensen die ik enkel ken van gezicht. Ik ga naar huis voor het opkomen van de zon. Ik vertrek voor het daadwerkelijke einde.

[vsvis]

Pudding & Gisteren

Ik was vergeten hoe zijn stem klonk. Door de telefoon heen rook ik in zijn zware stem de sigaretten van de dag. Pall Mall. Omdat het zo mooi staat op papier, vertelde hij me altijd zuchtend van verlangen. Somme dagen rookte hij meer dan anders. Voor het effect. Omdat hij de rook, slingerend omhoog, mooi vond gaan met zijn gezicht. Zijn botten. De geur zat in zijn bruine haren, groene ogen, vale t-shirts. En ik hield ervan. Hou.

Zoals altijd luisterde ik ademloos terwijl gedachtes me vertelden dat ik de telefoon neerleggen moest, maar eenmaal opgenomen was het al te laat. Zoals altijd. Als diffuus licht stroomde zijn stem door de kamers van het huis; een dikte voelbaar, tastbaar. Ik wilde me wentelen in zijn geluid, me omgeven in alles wat zo heerlijk klonk als hij.

Mijn vingers speelden met het snoer – het leidende draad tussen ons beide. Hoorn tussen mijn linkeroor en schouder, met mijn vrije hand verloste ik mijn lichaam van stoffen en liet ik me loom liggen op mijn bed. Ik kon de moeite niet vinden om de gordijnen dicht te trekken. In vervoering van zijn stem voelde ik eerdere handen over mijn lichaam. Langzaamaan werden zijn woorden een warme waas en ging alles heerlijk traag lang me heen.

Tot het moment van einde.

Altijd als hij belde was het onverwachts. Na elk gesprek wachtte ik erop, veerde ik op bij elk soort gerinkel, maar hij vond moeiteloos het moment dat hij even mijn gedachten langs ging. Mijn smachten was zijn drijfveer. Schaamteloos palmde hij me in en ik vocht niet meer terug, mijn geest was al geradbraakt en leeggeroofd van elk soort verzet. “Maar lief, verlaat me niet. Vertel me meer en langzaam, kom langs, kom in me.” Ik probeerde verleidelijk te klinken, geil, maar niet te hebberig. Maar niets in mijn stem bleef verborgen. Zoals hij genadeloos was op papier, was ik dat in geluid. Iets wat we deelden, haatten. Hij had de overhand in contact. Altijd maar weer die telefoon.

[vsvis]

Blonde haren

Ik mengde blauw met zwart en kreeg die zieke groenige kleur waarmee ik innig je huid beschilderde. Je gedachtes schilderde ik ook - met paarse achtergronden. Ik wist niet wat er komen ging en juist daarom ging ik door, onbewust van wat nou daadwerkelijk aan het doen was. Naarmate de tijd verstreek verdwenen de lijnen.

Zo zonder muziek in mijn oren was ik bewust van alles. Ik hoorde de stilte die eigenlijk niemand wilde hebben. De ademhalingen. De kuchjes. Keelschraperingen voor woorden die nooit zouden komen. Hoe vingers bladzijdes af gaan en het klikken van pennen.

  Je stond buiten de deur te wachten, met soms een glimp van je haren door het raam schilderde ik je op linnen in het lokaal. Mijn leraar hoorde ik die brok in zijn keel wegslikken. Hij besloot niet meer langs mijn tafel te lopen om me te vertellen wat ik doen moest. Ik durfde hem op mijn beurt niet aan te kijken en contact te zoeken. Als ik niet stoned was, waren zijn woorden enkel onzinnig.

Ik waste mijn handen niet. De vlekken op mijn vingers voelde vertrouwd, ik had ze verdiend. Zo kon de wereld zien hoe ik was in dat lokaal, en dat ik werkte – hard. Ik miste mijn muziek. Als ik kiezen moest was het alles of niets.

  Pauze. We stonden buiten. Je rookte achter elkaar de sigaretten uit je pakje Pall Mall. Ik wist niet wat ik zeggen moest, dus ging ik zitten naast de prullenbak en at ik crackers met kaas. Je leek nergens naar te kijken. Vanmorgen was je er ook al; zwijgend naast me, terwijl ik liep van het station naar school. De ochtend was kouder geweest dan die van de dag daarvoor en ik had gerild in mijn dunne vest.

We hadden je al besproken in ons lokaal, onder kopjes thee en besmeurde T-shirts. De conclusie was al snel gesteld: je was zo goddelijk mooi, en ik, ik was de gelukkige – ik mocht met je mee. Onwetend dat je heel de week al niet van mijn zijde was verdwenen.

  Je aanwezigheid verliep niet zonder opstoot. Ze kenden je niet en staarden ons na. Blonde krullen deinend over je rug, je dreigende postuur met opgetrokken schouders. Naar voren leunend en slapende ogen. Ik was maar een klein meisje en ik wist het niet. Niet wie je was, of wat je deed; enkel dat ik niet de man was die je zocht. Desondanks durfde je me niet los te laten.

  We liepen verder naar een park met drijvende vissen. Ik dronk bier uit een blikje, jij rookte verder. Ik verleidde je met mijn blauwe vingers, maar nergens kon er een lach af van je gezicht. Je vroeg me in je tong te bijten, de ijzersmaak had je lief en ik de jouwe. Liggend op het gras fluisterde je wat ik achteraf al eerder wist; in principe gaan we dood.

En jij kwam me halen, alvast, om nog even te dwalen voordat je me afgaf.

  In het lokaal hingen grijsgroene lichamen met paarse achtergronden. Omhuld in rook en onder zwarte wimpers. Hij durfde me niet los te laten. Niet mij.

  Ik vroeg hem in de tweede week; wat doet de dood op zijn zondagmorgen en samen met twee gekookte eieren moest ik hem beloven; mijn moraal en ethiek. En om elke donderdag te komen – thuis – met verfvlekken in mijn nagelriemen en dat ik zing, voor hem. In principe gaan we dood. Maar niet ik. Niet ik. Want wat hij deed was het ultieme offer aan de vervanger van zijn liefde, hij gaf me zijn ziel, zijn leven.

[vsvis]

Bloesem

Bloesem samen met suiker dansen de lepels -hun harten uit in de koffie concerten (voor luisteraars die snakken naar hun ochtend viagra).

[vsvis]

Nachtzwaluw

We zaten in de tuin vol geurende bloemen die schoonmaakster van mijn familie exotisch noemde, te wachten op iets wat we beiden nog niet zeker wisten. De warme lucht plakte aan mijn huid.

 Af en toe keek ik naar het meisje naast me. Ze staarde gefixeerd naar het gras vlak voor haar blote voeten, onzeker verschoof ik de mijne. Ze had me meegevraagd om te wachten en weigeren kon ik niet: ik had haar nog nooit iets geweigerd. Ze had mijn hand vast gepakt en meegenomen naar het grasveldje in het midden van de reusachtige tuin.  We zagen de zon ondergaan tussen het omringende groen en hoopten zwijgend op verkoeling. Ik blies mijn adem naar mijn voorhoofd. De temperatuur wilde niet dalen. Onze knieën raakte elkaar en ik voelde haar zweet samensmelten met het mijne.

                Beestjes scharrelde uit de bosjes. Motten zag ik vliegen naar het licht boven de veranda waar mijn moeder net nog had gestaan. Ze vertrouwde mijn meisje niet. Ze was een ongrijpbaar wezen dat zelfs zwart kleurde onder de purperen hemel. Met van die donkere, priemende ogen waar je niets in lezen kan. Mij had ze betoverd, beweerde mijn moeder met haar hoge stem en gebloemde doek om haar haren, maar ik schudde zachtjes mijn hoofd. Niet betoverd: bedwelmd. Ik ademde alleen nog maar haar.

                Een half uur geleden had ik gevraagd waar we op wachtten. Ze had haar hoofd schuin gehouden, haar dikke, donkere lokken golfden over haar rug. De weerspiegeling van de restjes ondergaande zon verdrong het doffe donkerbruin in haar ogen. Wacht maar, zei ze, wees geduldig. Ze keek weer naar het gras voor haar tenen. Pas toen het donker de paarse lucht had verdrongen hief ze haar hoofd op. De fixatie op het gras werd vervangen door de sterren. Samen staarden we naar de oneindige hoeveelheid schitterende lichtjes. Ze pakte mijn vingers vast.

Er waren minstens twee uren verstreken en ik voelde mijn gewicht steeds meer op haar leunen. Mijn ogen doezelden dicht. Ze legde me neer op het gras met mijn hoofd op haar schoot en begon zachtjes te praten. Met haar zangerige stem vertelde ze over het paarse hemellicht met gouden glinsters waar ze zo lang ophad gewacht, hoe ze verlangde naar het moment in de nacht waar de zwaluwen veranderden in wassen beelden die ze over haar huid zou laten glijden om zo eeuwig jong te blijven. Ze streelden mijn wangen en vertelde verder over haar dromen. Ik viel in een diepe slaap terwijl zij staren bleef naar de sterren.

Dauw bekleedde mijn lichaam, in het gras was mijn omtrek terug te vinden. De ochtend had me gewekt en toen ik mijn ogen opende was ze verdwenen; mijn bedwelming. Toen ik verkleumd de keuken binnenkwam schudde de schoonmaakster als een teleurgestelde moeder haar hoofd. Ze gaf me wat rijst als ontbijt en liet me stilletjes aan tafel schuiven. In haarzelf mompelde ze woorden in haar moedertaal die ik niet verstond. Ikzelf probeerde te herinneren wat er had afgespeeld in de duisternis van vannacht. Ze vertelde iets over eeuwig jong blijven, maar mijn gedachten waren toen al zo ver afgedwaald in vermoeidheid dat ik slechts vlagen had opgevangen. Vogels, zwaluwen en eeuwig jong blijven. (Fragment)

[vsvis]

Artemis

De maan droeg haar voeten over zilver, pretendeerde zoals haar te zijn zonder pijlen op haar rug, boog in haar handen.

Scheen de vloer slechts een illusie? ze sprak er niet over maar reed enkel in haar glimmende koets de nacht door.

Er gutste geen bloed uit zijn aderen weerzin verwekte vlekken in het tapijt

[vsvis]

Vossenvoedster

Vossenvoedster

Op een stuk mos had ze zich genesteld. Ze was een lustmachine, een godin gedompeld in verlangens van anderen. Begeerlijk sliep ze met haar armen geslagen om haar opgetrokken knieën. Haar lichtbruine kroeskrullen waren vervilt, haar huid witter dan de sneeuw die nog vallen moest. Felgroene ogen keken voor zich uit. De cirkel van zachte, groene plantjes was haar bed, haar huis. Bomen omringden de bewaakster van het woud. Dit was haar bed. Dit was haar thuis.

In haar kuiten spanden spieren zich aandachtig. Een hert en tijger ineen, zo sloop ze op haar tenen terwijl ze leek te dansen door de verzameling lege bomen. Oren gereed. Haar neus snuffelde langs elke zweem die niet van het bos afkomstig kon zijn. Grote ogen. De mistengel was slechts gewikkeld in losse doeken om haar magere lichaam. Ze vlogen langs haar heen zoals men het noemde, geruisloos.

Ze was verwilderd. Ze was woest.

                                               door haar vingers liet ze glijden het

                                               hout van de pijlen, ze likte haar

                                               lippen vochtig, mikte, mistte – niet.

Aan haar vingers groeiden nagels als klauwen. Ze voelde verlangen. De korte stugge haren van het bruine dier schuurde langs haar palmen. Hebben. Ze wilde het hebben.

Tastend zocht ze de lichte delen, de vlekken, de leeggelopen holte waar de pijl het dier had geraakt. Hij was niet van haar, zij doodde zonder wapens. Desondanks –

  zijn lichaam was nog warm.

Ze drukte haar hoofd tegen zijn ribben, pretendeerde haar ademhaling de zijne te zijn. De vergeten godin verdrong de schoonheid van het dier, zijn onschuld – doopte genadeloos haar vinger in de nog na gutsende wond. Uiterst precies tastte ze de binnenkant af. Voelde zijn warmte, zijn vlees, zijn spieren. Op haar tong, proevend, stollend bloed. Ogen dicht. De winterlucht bracht haar adem in wolkjes om haar heen. Niets smaakte fijner dan maagdelijkheid.

            Haar knieën zakten steeds verder weg in de bodem, de enige plek die niet bevroren leek te zijn. Haar jurk doordrenkte zich met het rode lichaamsvocht en de grauwgrijze modder. Eén vinger. Twee. Drie. Haar hand verdween in de wond en ze schoof voorzichtig haar nagels onder de huid. Onbarmhartig rukte ze, schuurde ze het vel van het vlees, het omhulsel van de ziel.

Het geluid van haar tanden botsend met het bot. De pels droeg ze om haar schouders. Vol geweld had ze lopen graven in het lichaam van het jonge hert. Tot haar ellebogen kleurde ze rood, en bloed droop over haar kin terwijl ze gretig verder at.

            Ze was een jager met houten pijlen. Vol afgrijzen keek ze naar de onwezenlijke vrouw die de vossenvoedster werd genoemd. Een maaltijd had ze verschaft aan het beest dat het meest verdiende om te sterven. De kou klom rond haar voeten, drong door tot haar botten. De roodgekleurde doeken naast het argeloze karkas: haar hart brak. Zonder twijfel verruilde ze hout voor zilver. Haar lange zwarte haren waren donkerder dan de zwartste ravenveren en ze mikte.

Ze mistte – nooit.