SOKAKLARDA İNİLTİLER
Karanlık odadan cama bakan gizli bir siluet
Sokakların korkusunu yüreğinde taşıyan bir kalp
Çığlıklar çalınır kulaklarıma, iniltiler, acı bir ses...
Gökdelenlerin süslediği manzaram
Sokakların sefilliğiyle açık eder hüznünü
Tiksindirici bir gözle perde arkasından izlerim
Geride kalmış bu yarım hayatları,
Uykuları kaçıran büyük dertlerle yaşayanları
Sokak lambaları tek aydınlık tarafları
Karanlıklara bürünmüş hayat bu sokaklarda
Acı, ekmek gibi tüketilir buralarda
Umut, kalır yalnızca sözlerde
Aşk, sırası henüz gelmeyen bir duygu
Çünkü karınlar aç, gözler buruk
Bedenler yorgun, zihinler öfkeli
Hangi insan, insan kalmaya devam edebilir
Medeniyet, aç karınlara boş bir söz
Dünya bollukta ama sokaklar hep sefil
Aydınların ağzından düşmez Hümanizm
Peki nerde fiil bulur bu insan sevgisi
Bir sömürgecinin ayak sesleri
Bastırır bir çocuğun acılar içindeki iniltisini
Hiç bitmeyen bir serüvendir bu dünyada
En medeni insanlar en çok çalanlar
Ve hiçe sayanlardır...
R.D.
