Kafamın içinde bir boşluktaydım. Kendi içimde saklanmış gibi.. Duvarlarımın arkasından öylece izledim olup biteni. Duymayan herkese sessiz. Her şey tam olarak nasıl başladı bilmiyorum ama kırılan sesimi unuttuğum, sessizliğimin sesim olduğu zamanlar bitti . Ses çıkarmak, içimden gelen melodileri takip etmek ve mırıldanmaktan acayip keyif alır oldum. Sesimi bulduğum anda hafiflediğimi gördüm. Yazmaktan kendimi alamadığım kadar şarkılara eşlik etmek, hatta uydurmak, kendi sesimi katabilmek... Silinmez bir tebessüm ile daha güçlüymüşüm gibi omuzlarım dimdik. İnsan en çok kendini unuttuğu yerden kırılıyormuş.Kendinizi, sesinizi ve gülüşünüzü unutmayın.
Lâtince bir söz varmış " Florebo quocumque ferar".
Diyormuş ki; Gittiğim her yerde çiçek açacağım. İşte öyle :)
Bugünden sonraki her gün için yaşam felsefem budur.
