#skowyt

[angelsbride]

and a little drawing of her

[krzysiekmuzyka-blog]

Lipali - Pasja i skowyt (21. finał WOŚP w Warszawie)

Fragment warszawskiego koncertu z okazji 21. finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Numer “Pasja i skowyt” z albumu “3850” rozgrzał publikę pod Pałacem Kultury i Nauki do czerwoności!

Materiał dzięki uprzejmości owsiaknet.pl.

Zapraszamy na oficjalną stronę zespołu: http://www.lipali.net oraz na profil na Facebooku: http://www.facebook.pl/lipali

View On WordPress

[woodlandxbrown]

jestem z tobą w Rockland w moich snach idziesz płacząc mokry od morskiej podróży po autostradzie Ameryki do drzwi mej chaty w zachodnią noc

Allen Ginsberg, “Skowyt”

[toniemilosc]

Piszę spontanicznie, nie dbając o logikę. Czasem, gdy dociera do mnie istota wiersza, płaczę, bo wiem, że dotknąłem rzeczywistości.

"Skowyt" reż.: Rob Epstein, Jeffrey Friedman

[mymeltingsoul]

(..) byli nędzą i łachmanami o pustych oczach,odurzeni paląc siedzieli w nadprzyrodzonej ciemności swych mieszkań bez ciepłej wody, płyneli nad wierzchołkami miast zasłuchani w jazz. - allen ginsberg

[emily-thoompson]

Widziałem najlepsze umysły mego pokolenia zniszczone szaleństwem - Skowyt

[mymeltingsoul]

Allen Ginsberg- Skowyt (ang.Howl) fragm.

Allen Ginsberg

Skowyt

Widziałem najlepsze umysły mego pokolenia zniszczone szaleństwem, głodne histeryczne nagie, włóczące się o świcie po murzyńskich dzielnicach w poszukiwaniu wściekłej dawki haszu, anielogłowych hipstersów spragnionych pradawnego niebiańskiego podłączenia do gwiezdnej prądnicy w maszynerii nocy, którzy w nędzy łachmanach z zapadniętymi oczyma w transie czuwali paląc w nadnaturalnych ciemnościach tanich mieszkań, płynąc poprzez dachy miast, kontemplując jazz, którzy pod liniami kolejki nadziemnej odsłaniali swe mózgi Niebiosom i objawiały im się natchnione anioły Mahometa rozkołysane na dachach czynszówek, którzy odbyli uniwersytety chłodnym promiennym wzrokiem rojąc Arkansas i Blake'em natchnioną tragedię pośród mędrków wojny, których wylano z uczelni za obłęd i obsceniczne ody rozlepiane w oknach czaszki, którzy trzęśli się w bieliźnie w niegolonych pokojach, paląc w koszach na śmieci swe pieniądze i nasłuchując Terroru za ścianą, których kopano w brodę przyrodzenia, gdy wracali przez Laredo z przemytem marihuany dla Nowego Jorku, którzy łykali ogień w hotelach wypacykowanych farbą albo pili terpentynę w Paradise Alley, marli lub noc w noc umartwiali swe torsy przy pomocy snów, haszu, budzących zmór, wódy, chuja, i nieustających jebań, niezrównanie ślepych ulic drżącego obłoku i błyskawicy umysłu skaczącej ku biegunom Kanady i Paterson, rozświetlającej cały zamarły świat z Czasem pośrodku, trójwymiarowych wizji gmachów po zażyciu peyotlu, świtów podwórzowych zielonych drzew cmentarza, opilstwa winem na szczytach dachów, narkotycznych przejażdżek przez dzielnice witryn wśród migającej sygnalizacji, słońca, księżyca i wibracji drzew, przez grzmiący zimowy zmierzch Brooklynu, łoskot kubłów na śmieci i łagodne światło duszy,

[rosalova]

“Widziałem najlepsze umysły mego pokolenia zniszczone szaleństwem, głodne, histeryczne, nagie, włóczące się o świcie po murzyńskich dzielnicach w poszukiwaniu wściekłej dawki haszu. Anielogłowych hipstersów spragnionych pradawnego niebiańskiego podłączenia do gwiezdnej prądnicy w maszynerii nocy, którzy w nędzy łachmanach z zapadniętymi oczyma w transie czuwali paląc w nadnaturalnych ciemnościach tanich mieszkań, płynąc poprzez dachy miast, kontemplując jazz (…)”

- Allen Ginsberg