Είναι 230 οι μέρες σήμερα που δεν είσαι δίπλα μου. Ξυπνάω το πρωί, βάζω μουσική, βγαίνω από το δωμάτιο και δεν είσαι πλέον εκεί να χορέψουμε. Άρα πλέον δεν βάζω μουσική ή μάλλον δεν ξυπνάω πρωί. Τώρα που το σκέφτομαι δεν βγαίνω από το δωμάτιο ή και από το σπίτι αν μπορώ να το αποφύγω. Βέβαια, δεν σταμάτησα να χορεύω καθημερινά. Με χορεύουν στο ταψί, αφού μπήκα στον χορό θα χορέψω, τρεις λαλούν και δυο χορεύουν και άλλα τέτοια.
230 μέρες λοιπόν και ανούσιο θα έλεγε κανείς να μετράμε τις μέρες αλλά ίσως αν τις χιλιάσουμε ξανά έρθεις; Δεν ξέρω.
Θυμάμαι να μου λες «Βγες κορίτσι μου και όταν γυρίσεις δεν θα είμαι πια εδώ» και εγώ σου είπα δεν σε χαιρετώ για να γυρίσεις γρήγορα. Τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε να σε χαιρετήσω. Πλέον, αυτό κάνω! Χαιρετάω και ας ξανά χαιρετηθούμε τι πειράζει; Και όντως όταν γύρισα δεν ήσουν σπίτι και δεν ξανά ήσουν και δεν θα ξανά είσαι και τώρα που το σκέφτομαι μήπως δεν είμαι κι εγώ;
Αύριο είναι Χριστούγεννα, 231 μέρες δηλαδή, χωρίς εσένα στο τραπέζι και χωρίς να χορεύουμε τα πρωινά και χωρίς να μαλώνουμε τα μεσημέρια και χωρίς να σε πειράζω τα απογεύματα και χωρίς να σε ξυπνάω τα βράδια με την κιθάρα ή το παιδί της κιθάρας όπως έλεγες το γιουκαλίλι.
Αύριο είναι Χριστούγεννα, αγκαλιαστείτε λίγο παραπάνω.