De #klimaatspagaat
Oh wat baalde de helft van Nederland vanmorgen. Ja, ook vanwege de staking, maar het regende weer eens. Niet op de fiets, maar met de auto of wandelen onder de paraplu. Klagen dat je nat was geworden en wat een vies weer het eigenlijk wel niet was. Hopend en verlangend kijken naar de weerapp om te zien wanneer het weer droog werd en vooral wanneer het weer mooi en warm zou worden. Even geduld nog, zondag aanstaande, 25-30 graden. Yeah!
Hoe anders was het humeur van de natuur. Die was dolblij. Eindelijk weer water, eindelijk kunnen we weer verder groeien. Na weken van droogte, soms een druppeltje, maar vooral droog weer, smachtte de natuur weer naar voldoende regen. Regen om verder te kunnen groeien als straks de zon weer gaat schijnen. Tijdens het weerbericht vertelde Nicolien Kroon dat het neerslagtekort alweer even hoog was als vorig jaar. Maar veel aandacht besteedde ze er verder niet aan. Raken we langzaam gewend aan die droogte? Zelf zijn we blij als het mooi weer is en de zon schijnt. We willen niets liever. Hoe meer zon hoe beter, we gaan niet voor niets naar de zon op vakantie. Steeds vaker kunnen we voor de zon en warmte ook in ons eigen land blijven. Leve de zon en leve het droge weer.
Het klimaat verandert. En ergens vinden we dat wel fijn. Het levert het voordeel op van mooi weer en warmte. Heerlijk, geweldig. De andere kant van de medaille en de gevolgen voor onszelf voelen we nog niet heel erg. We hebben genoeg te eten, voldoende te drinken en nog steeds droge voeten. Achter de schermen wordt hier hard aan gewerkt zodat we rustig er zo lang mogelijk van kunnen genieten. Er niets voor hoeven opgeven.
Kortom. We zitten in de klimaatspagaat en voelen het nu nog niet knellen. Maar je weet ook... alleen de echt lenigen kunnen de spagaat helemaal afmaken. Bij de rest gaat het vroeg of laat echt (heel erg) pijn doen. Voel jij hem al?
