The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Ja inderdaad, de cover hierboven is van Frank Zappa en niet van The Beatles, maar zoals de Zappa cover zowel een kritiek als een hommage was op de Beatles plaat, zo is ook deze review een kritische blik op de plaat maar ook een blijk van waardering voor de plaat en vooral de muziek die erop staat.
Ik ben geboren in 1974, dus ik ken The Beatles alleen als een soort onaantastbaar instituut uit de Oor, de Mojo en als relikwieën uit de platenkast van mijn ouders. Dat neemt niet weg dat ze lange tijd een van mijn favoriete bands aller tijden waren. Mijn voorkeur ging uit naar Rubber Soul, White Album (zie hieronder ergens) en vooral Abbey Road.
De enorme ophemeling van Sgt. Pepper heb ik nooit helemaal begrepen. Ik kan me zo voorstellen dat het op dat moment een plaat was die alle ideeën over muziek compleet op zijn kop zette. Misschien was het toen het toppunt van psychedelica. Misschien was iedereen toen stoned.
Anyway, in het kader van, ik heb niks beters te doen, probeer ik langzaam alle Beatles platen met een frisse blik te beluisteren en te kijken in hoeverre ze in 2018 staande blijven op gebied van compositie en teksten, of ik ze nou echt goed of mooi vind en of het experiment nou echt bijdraagt hieraan. Dit blog is hier een verslag van.
Voor deze beluistering gebruik ik de standaard Sgt. Pepper uitvoering van 13 tracks via Spotify, met een remaster uit 2009. Dus, aan de slag
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
De plaat begint met een soort introductie geschreven door McCartney. Het nummer heeft een goede drive dankzij de gitaar (van ofwel Harrison, ofwel McCartney), de breaks zijn gevuld met een hoornsectie die al aangeeft dat The Beatles op deze plaat
willen gaan. Dit is zeker geen slecht nummer. 1-0
With a Little Help from My Friends
Ook een McCartney nummer (al zijn er ook bronnen die het 50-50 aan McCartney en Lennon toeschrijven) gezongen door Ringo. Meestal zijn de Ringo nummers verschrikkelijk, maar deze gaat prima, Verder vrij gewoontjes als nummer. Het krijgt van mij het voordeel van de twijfel. 2-0
Lucy in the Sky with Diamonds
Ha! Psychedelische muziek! Eerste echte Lennon track heeft in elk geval het intro mee, met een tamboura uit Indië eronder, de coupletten zijn geniaal, het refrein is een soort eraan geplakte hoempapa. Dat is echt niet nodig. Ik zal er vast mensen mee beledigen, maar wederom twijfelgeval en deze mag echt niet mee. 2-1
McCartney nummer. Niet heel erg vernieuwend. Dit zou prima op Revolver kunnen hebben gestaan. Prima nummer, al is het een beetje drammerig. De tamboura aan het einde maakt het wel even lekker zweverig. De drammerigheid (of is het de 2kwartsmaat?) irriteert wel. Nee, helaas 2-2
McCartney track nummer 3, mooi nummer, goed in elkaar gezet, op het juiste moment wat extra gitaar in de mix. Deze mag mee naar de 21ste eeuw 3-2
McCartney schreef de coupletten, Lennon het refrein, en zo zingen ze het ook. De backing is uitsluitend strijkers plus harp. In hoeverre dit psychedelisch is kan je je afvragen. Dit klinkt meer als een erg goed gecomponeerd en gearrangeerd musical nummer. Op zichzelf genomen is dit nummer fantastisch. 4-2
Being for the Benefit of Mr. Kite!
Lennon aan de beurt: een relatief normaal nummer heeft compleet maffe tussenstukken met draaiorgels en flarden orkest, orgeltjes, harmonica’s. Dit horen we graag. 5-2
Het enige George Harrison nummer op de plaat. En wat een draak. Er is bijzonder veel Indische muziek te vinden en bijna alles is beter dan een Beatle die probeert het na te doen. Nee, dit is niks. 5-3
Extreem slecht musical nummer. McCartney op zijn meest lullig. 5-4
Nog een keer McCartney. Ik vind de koortjes ontzettend goed (en erg Beach Boys) maar veel te diep in de mix. De rest van het nummer doet niet zoveel. 5-5
Good Morning Good Morning
Hier gebeurt van alles, tempo wisselingen, blazerssectie, vuile gitaarsolo van McCartney, die idiote dierengeluiden aan het einde. Lennon op zijn best. 6-5
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise)
De titeltrack komt nog even terug, maar dan harder, korter en sneller dan het begin. Prima, niks mis mee en maakt de plaat (in elk geval ogenschijnlijk) tot een geheel. 7-5
En er zijn ook nummers waar je alleen maar met open mond naar kunt luisteren.... Het begint als een redelijk gewoon nummer, met goede zang en teksten van Lennon, om vervolgens in een soort kakofonie van orkestgeluiden te belanden in een typisch McCartney nummer, waarna vervolgens Lennon de droom van McCartney inzingt, met vol orkest achter zich. Daarna weer terug naar het Lennon begin, kakofonie die nog verder oploopt, en tot slot een enorm slotakkoord op een grand piano. 8-5
Extra: the endless groove
Oh ja, en de plaat eindigt natuurlijk in een eindeloze groef. Die is op Spotify maar 20 seconden lang, maar zou natuurlijk eindeloos door moeten gaan, net als op die oude jaren zeventig pick-ups die niet automatisch afslaan. Alleen al omdat ze de eerste waren die dit deden op een commerciële plaat, puntje erbij. 9-5
Eindconclusie: zo blijkt maar eens temeer dat zelfs ruim 50 jaar na dato Sgt Pepper nog zeker de tand des tijds kan doorstaan. Niet als psychedelisch meesterwerk, maar wel als een Beatles plaat met zeker 8 juweeltjes erop en zeker een plaat die vooruitliep in de manier waarop er popmuziek gemaakt werd in die tijd, een plaat waar de opnamestudio een instrument bleek te kunnen zijn en een plaat waar The Beatles strijkers, blazers en Indische muziek omarmden.
Lennon vs McCartney? (Harrison doet een 0 uit 1).
Lennon pakt 3 uit 4 (inclusief de halve bijdrages voor She’s Leaving Home en A Day In the Life);
McCartney pakt 4 uit 7 (inclusief de halve bijdrages voor She’s Leaving Home en A Day In the Life); absoluut is McCartney de betere, relatief Lennon.
