#steven rooks

[thismachinekillscobbles]

[mooiefietsennicebikes]

Steven rooks

[gloriousbvb]

The Dolmans-Boels girls and Steven Rooks decided do the Harlem Shake too!!

[cyclingbase-blog]

Steven Rooks verraste alle favorieten in Luik

Zondag wordt Luik - Bastenaken - Luik verreden. Alweer bijna dertig jaar geleden won er een jonge Nederlander in Franse dienst. Het jaar daarvoor moest Steven Rooks nog vertrekken bij de Raleigh-ploeg van Peter Post.

Laten we ons even voorstellen dat Wout Poels of Rob Ruijgh komende zondag in Ans als eerste over de finish rijdt. Met twee armen hoog in de lucht. Beide renners zijn getalenteerd en ook nog eens gezegend met een stel klimmersbenen. Maar het zou een even daverende verrassing zijn als op 17 april 1983, toen de 22-jarige Steven Rooks zomaar Luik - Bastenaken - Luik won.  Een paar dagen eerder, na afloop van de Waalse Pijl, zat Rooks nog in zak en as. Na een matige koers en drie lekke banden. En als renner met een tijdelijk contact. De bij leven legendarische Briek Schotte was destijds zijn (assistent) ploegleider bij Sem - France Loire, de ploeg van de excentrieke Franse burggraaf Jean de Gribaldy.  “Hij zag het die avond niet meer zitten”, vertelde Briek Schotte indertijd in Made in Belgium - Het wielerseizoen 1983 van A tot Z. “Ik heb toen De Gribaldy gebeld en die beloofde dat de zaak in orde zou komen.”  Privésponsor  Het blijft een bijzonder verhaal. Toen Steven Rooks eind 1982 zonder profcontract zat, dacht hij even met wielrennen te moeten stoppen. Hij fietste, tenniste en schaatste zich zo’n beetje door de winter, om vervolgens met hulp van een privésponsor te worden opgevist door de Franse ploeg van De Gribaldy.  Een vast contract bij Sem moest Rooks nog wel met de benen verdienen. Het jaar daarvoor had hij bij de Raleigh-ploeg van Peter Post moeten vertrekken. In de ogen van Post was de jonge Noord-Hollander te eigenzinnig. Een akkefietje in de Ronde van Zwitserland - Rooks weigerde daar een wiel af te staan aan de ervaren Gerrie Knetemann - gaf de doorslag.  Bij Sem moest Rooks het op trainingkamp in Zuid-Frankrijk doen met wat zakgeld en een boekje dat luisterde naar de titel ‘Hoe spreek ik Frans’. En met een fiets die een paar maten te klein was. Maar in het vroege voorjaar van 1983 verschenen er plotseling voortdurend positieve berichten over hem in de kranten.  21 februari 1983: “Rooks verbaast aan Côte d’Azur” (Het Nieuwsblad van het Noorden - na winst in de derde etappe van de Ronde van de Middelandse Zee, met aankomst op de lastige Mont Faron bij Toulon)  17 maart 1983: “Opzienbarend optreden van Steven Rooks in Parijs - Nice” (Leeuwarder Courant - na een derde plaats in het eindklassement van deze Franse rittenkoers, achter zijn ploeggenoten Sean Kelly en Jean-Marie Grezet)  Bernard Hinault  Op 12 april 1983 meldde de Leeuwarder Courant dan ook dat Rooks bij Sem een vaste verbintenis kreeg voor de rest van het seizoen. Dat was twee dagen vóór de Waalse Pijl, zodat niet precies duidelijk is of het verhaal van Briek Schotte wel helemáál klopt.  Topfavoriet voor ‘LBL’ was dat jaar Bernard Hinault, winnaar van de Waalse Pijl, en op dat moment al goed voor vier Tourzeges. De meeste tegenstand viel te verwachten van renners als Giuseppe Saronni, Hennie Kuiper, Phil Anderson, Fons de Wolf en misschien van een jonge Adri van der Poel. De Ierse Rising Star Sean Kelly (ook Sem) ontbrak wegens een gebroken sleutelbeen.  Niemand dacht aan Steven Rooks. Maar het was de Noord-Hollander, in het oranje-wit-groen van Sem, die een aantal medevluchters loste op de Côte des Forges. Ineens reed daar de jonge Nederlander alleen voorop. Rooks besloot om de laatste 15 kilometer dan maar solo door te gaan op weg naar Luik, nog even achtervolgd door zijn bijna naamgenoot Stephen Roche.  Hij reed over dezelfde wegen waar ooit Rik van Looy, Jacques Anquetil, Roger de Vlaeminck, Bernard Hinault en Eddy Merckx (een keer of vijf) op weg waren geweest naar de zege.  Ereplaatsen  Met een beperkte voorsprong op Giuseppe Saronni en de overige verslagenen (Hinault werd pas 32e) ging Rooks onwennig zegevierend over de finish. Hij had zojuist Luik - Bastenaken - Luik gewonnen, als eerste Nederlander na Ab Geldermans in 1960. *  Door de jaren heen - Rooks zou nog twee keer zonder veel succes terugkeren bij Post - reed hij bijna altijd goed in de Ardennen. In de periode 1984-1993 was hij goed voor talloze ereplaatsen; tweede, derde, twee keer vierde, vijfde, zesde en nog eens twee keer tiende.  In zijn ‘wonderjaar’ 1988 zat Rooks bij PDM gevangen in de ploegtactiek. De overwinning ging dat jaar naar zijn ploeggenoot Adri van de Poel. Na zijn verrassende zege in 1983 zou Steven Rooks zijn klassieker Luik - Bastenaken - Luik nooit meer weten te winnen.  * Johan van der Velde werd in 1981 als winnaar gedeklasseerd wegens dopinggebruik. 

Bron: Sportgeschiedenis

[rollersinstinct]

Joop Zoetemelk and Steven Rooks break clear in Amstel Gold Race from Velominati's coverage of this Sunday's edition.

[biscuittinmedia]

Dave's suprise Christmas bonus (cheers Gatorade)

The recent kerfuffle about the alleged buying* of Liege-Bastogne-Liege by sundry Eastern European baddies brought an old Dave Rayner story to mind. Rayner was riding for Bucker and in the team Liege-Bastogne-Liege. It was a typical L-B-L, snow flurries at Bastogne, early skirmishes, a dragged out war of attrition, massacre on the Haut Levee and final selection on La Redoute.

Dave played his part, but the Buckler team leader that day was Steven Rooks, riding as Dutch road champion. Rooks made the final selection, but, in the closing kilometers, the decidedly un-sylph-like figure of Gatorade's Dirk De Wolf attacked, diesel-style. He huffed and he puffed, gained a metre at a time and - oh happy day for a Belgian in a Belgian Classic - he won! Gatorade had won a Classic.

Who would have bet on Dirk winning the ultra hilly L-B-L? Well, it's funny you should say 'bet' because a long time after the race, Rayner received a bonus for his efforts in Liege-Bastogne-Liege which came as a surprise (although he had finished 67th, one place ahead of fellow Brit Harry Lodge).

What was it for, enquired Rayner. It turned out it was his cut of the buy-off money that Gatorade paid to Rooks. That slow-mo attack of De Wolf's? The one where Rooks looked at Banesto boy Jean-Francois Bernard and soft pedalled? Uh-huh. Gatorade had just come into the sport. At the time it was part of the massive US Quaker corporation and aiming to make inroads into the growing European energy drink market. Gatorade went into cycling and went in large, hiring Gianni Bugno and Laurent Fignon amongst others. Alas, so far in its first season the team had won nothing at all, not even a podium, so someone in the team car decided to get the chequebook out. And Dave got a surprise Christmas bonus.

*Stephen Roche once corrected a journalist who was blathering about buying a race. "No, no, no," said Roche, "you don't buy races, races are sold." The inference being the strong rider sells to the weaker rider. But a stronger rider can also 'buy' some insurance for the sprint which he should win. For example, you wouldn't want to tow Rhudy Dhaenens to the line in the Tour of Flanders and find, to your horror, that the prospect of winning the Ronde had given him wings...

[chassepatate]

Côte de la Redoute, scherprechter van de Steven Rooks Classic

Foto: Wielerklassieker Luik Bastenaken 1993: Steven Rooks (m), best geklasseerde Nederlander met een 10e plaats, beklimt de Cote de La Redoute. Bron: ANP Beklimmingen Steven Rooks Classic 160 km route, o.a.  2.000 hoogtemeters 

Moerslag - max 7% - 600 m

Côte de Beaufays - max 12% - 3.600 m.

Côte de Fraiture - max 10% - 2.600 m.

Côte de la Redoute - max 20% - 1.700 m - Tijdregistratie

Côte de Forêt - max 10% - 3.100 m

Les Waides - max 14% - 2.500 m - Tijdregistratie

Côte de Hallembaye - max 12% - 700 m

Thier a la Tombe - max 12% - 1.200 m

[chassepatate]