Discover Top Posts Tagged with #superheldin

Anke’s superkracht

Wanneer de meeste mensen aan superkrachten denken, denken ze aan vliegen, teleporteren, onzichtbaar worden, lazers schieten of onmogelijk sterk zijn. Mensen met superkrachten strijden tegen het kwaad en redden de wereld van allerlei dodelijke rampen. Maar wat Anke kan is iets helemaal anders, en haar superkrachten heeft ze altijd al voor zichzelf gehouden.

Niemand zou Anke er ooit van verdenken. Ze ziet niet echt uit als iemand merkwaardig. Ze was altijd al verlegen en stil. Vaak bang om iets verkeerd te zeggen, om dom over te komen of om iemands rust te verstoren. Wanneer ze gezelschap zoekt stuurt ze een “Hey” naar haar vriendinnen, maar anders zoeken zij haar nooit op. Als ze op stap is loopt ze achter de groep aan. In gesprekken zegt ze halve zinnen, waar anderen over heen praten.

“Zei je iets?” vraagt iemand dan, en ze schud haar hoofd.

Niemand had dan ook door wat ze allemaal kon. Haar gaven gebruikte ze niet vaak. Ze had het ooit wel eens getoond aan een oude jeugdvriendin, maar het was al lang geleden sinds zij elkaar nog gezien hadden. Zo bleven haar superkrachten geheim.

Maar af en toe deed ze het toch. Zo ging ze op een zomerdag - toen het onaangenaam thuis was - stiekem de achterdeur uit. De lucht was bleek grijs. Donkere zomerstormen toonden zich aan de horizon. Weldra zou het regenen. Ze stapte door het gras en klom over het tuinhek heen, het bos in. Langs mossige boomstammen en elfenbankjes, volgde ze een pad tot aan de vijver. Een eend met haar kuikentjes verschoot toen Anke er aan kwam. Kwakend zwommen ze naar de andere kant van het water. Anke gaf de eenden een zachte glimlach, om te tonen dat ze geen kwaad in zin had. De eenden bleven toch voorzichtig. Ze waren geen mensen gewend bij deze vijver. Bijna niemand kwam hier ooit. Enkel Anke wanneer ze het nodig had.

Anke deed haar schoenen uit, rolde haar broekspijpen op en stapte het water in. Het water was koel, maar niet onaangenaam in de drukkende zomerhitte. Ze keek omhoog. Naar de donkere wolken die langs schoven en de regelmatige bliksemflitsen. Dan sloot ze haar ogen en ademde ze diep in en uit. Een absolute rust overkwam haar, en dan deed ze het.

Ze werd een vis. Dat was haar superkracht. Sommige superhelden konden auto’s optillen, gedachten lezen of super snel lopen. Maar Anke kon zichzelf in een vis veranderen. Ze werd geen speciale vis, en niet een bijzonder mooie vis. Slechts een simpele kroeskarper. Ja, het lijkt een beetje gek en toen Anke als kind haar krachten eerst ontdekte, was ze ook even teleurgesteld. Ze had zich liever in een mooie zeemeermin kunnen veranderen in plaats van zo’n domme vis. Maar toen ze ouder werd besefte ze dat het eigenlijk perfect was.

Een zeemeermin is half mens. Zeemeerminnen hebben een vissenstaart, maar ook een mensenhart. Als een zeemeermin de zee in duikt dan neemt ze haar verdriet, haar pijn, haar woede en al het menselijke met zich mee. De ellende van het land volgt haar. Maar Anke kon die vloek van zich afwerpen. Ze wist nu dat het eigenlijk een zegen was om een volledige vis te mogen zijn. Telkens liet ze haar problemen achter bij de oever en zwom ze weg.

Ze plonstte het water in en dook dieper, naar de donkere dieptes van het troebele water. Daar kon ze haar zorgen niet meer zien. Hier beneden was alles zoals een rustige droom. Ze zweefde stil langs het wier en met haar vissenogen tuurde ze naar de verschillende zwemmende beestjes die in het water leefden. Wormpjes, larven en insecten. Allen doken ze bang voor haar weg, maar Anke had geen trek. In de schaduwen van de vijver kwam ze een andere vis tegen, die ze vriendelijk begroette met een beleefde blub. De vis zwom langs haar en wroette wat door de zanderige bodem van de vijver. Het maakte een grote stofwolk.

Anke zwom terug naar boven, naar het midden van de vijver. Daar stootte ze op een deken van eendenkroos dat over de vijver lag. Mama eend en haar kuikens trokken er sporen doorheen. Anke zag hun vliesvoetjes trappelen in het water. Dan viel er een druppel in het eendenkroos. Het maakte een kring op het wateroppervlak. Dan viel er nog een druppel en nog één. Donder klonk en lichtflitsen schenen door het eendenkroos. Al snel viel de stormregen met bakken naar beneden. Het spetterde met geweld op de vijver en deed de hele oppervlakte bruisen. De eendenkroosblaadjes stuiterden in het rond. Anke zwom er onder heen. Ze voelde er niets van. Buiten was het de hel, maar hier was de storm maar een verre echo. Ze bleef droog, al was ze al nat. Het was net zoals door een dakraam kijken wanneer het regent. Zalig. Anke hing stil en bleef kijken.

Met haar superkrachten zou ze de wereld nooit redden. Maar dat was niet erg. Ze had wel al keer op keer haar eigen wereldje gered met haar krachten. De echte wereld moest ze niet redden. Haar eigen leven vond ze al druk genoeg. En dat was oké. Als ik superkrachten had zou ik ook de wereld niet redden. Ik zou nog steeds proberen mijn diploma te halen, en nog steeds proberen het meisje van mijn dromen te versieren. Niets zou veranderen. Anke en ik begrijpen elkaar op die manier.

Het duurde nog een paar uren voor de regenstorm ophield. Dan zwom Anke rustig terug naar de oever, daar waar ze een vis geworden was. Ze wist dat een deel van haar daar nog was en dat het op haar wachtte. Haar menselijkheid, haar zorgen, haar leven. Ze vond het niet erg om terug te zwemmen na een paar uur rust in de vijver. Maar zoals altijd hoopte ze stiekem wel dat de oever verlaten zou zijn wanneer ze terugkeerde. Dat haar menselijkheid was weg gewandeld terwijl zij aan het zwemmen was. Dat het haar eigen leven was gaan leiden zonder haar. Dan kon zij nooit meer uit deze vijver en mocht ze er voor altijd een vis blijven.