Svennie's rugpijn
Natuurlijk heb ook ik veel van de Olympische Winterspelen gevolgd. Niets is lekkerder dan met je luie reet op de bank zitten, terwijl je kijkt hoe andere mensen zich in het zweet werken. Juichen als wij, uhm ik bedoel de Nederlandse sporters, winnen en natuurlijk komt ook bij mij dat nationalistische gevoel een beetje naar boven als we een heel Nederlands podium hebben. In plaats van veel zelf te sporten, heb ik dus veel sport gekeken. En me gisteravond volgepropt met kip in de KFC. Ter ere van mijn broertje’s zestiende verjaardag.
Ook ik heb dus gister Ireen Wüst tweede zien worden. Belangrijker misschien nog: ook ik heb Svennie tweede zien worden. Want ja, onze lieve Sven, die op handen wordt gedragen door de Nederlandse media en het volk, is zo maar ingemaakt door een andere Nederlander: Bergsma. Natuurlijk gunde we het Svennie allemaal, vooral door het fiasco vorig jaar. Als Bergsma geen Nederlander was geweest, was het Nederlandse volk woedend geweest denk ik zo. Een beetje jammer vind ik het wel als Sven Kramer met zo’n druilgezicht op het podium staat. Ik denk dan: lach Svennie. Zilver is ook prachtig. Nog meer jammer vind ik het als hij na de wedstrijd opeens begint over de pijn in zijn rug. Die pijn waar we nog niet eerder van gehoord hadden. Suck it, Sven, iemand is beter dan jij. Maar ik hou nog steeds van je. Mede dankzij je looks. Dat moet ik dan wel toegeven.
Je zou denken dat al dat kijken naar sporten me zou motiveren om zelf ook meer te sporten, maar helaas werkt het zo niet. Ik word bijna al moe als ik die sporters op ski’s een bergje op zie klimmen. Laten we ons voorhouden dat we volgende week weer die-hard gaan sporten. Al heb ik wel een beetje last van rugpijn. Vrijwilligers die mij volgende week de deur uit willen duwen? Iemand?