VERHAALTJES VAN TESSA

Ik kan onder de douche net zo goed dansen als Beyoncé. #funfact

[identifytessa]

Het is om te huilen

Ik heb echt zo'n pechochtend. Je kent het wel. Zo'n ochtend waarbij je wakker wordt op de bank, omdat het vannacht veel te heet was op zolder. Zo'n ochtend dat je moet rennen naar de tram en daar duidelijk niet de juiste BH voor hebt aangetrokken (ja, hallo buurman!). En als dat rode ding dan voor je neus stopt en jij nog staat te puffen, omdat je écht meer moet gaan bewegen. Kom je erachter dat je je OV bent vergeten. Dus jij huppelt weer naar huis. Haalt daar paniekerig alles overhoop op zoek naar dat kutding (want dat is je OV op dat moment). En komt erachter dat je OV gewoon al die tijd netjes in je portemonnee heeft gezeten. Nu moet je een trein later nemen en had je net zo goed nog meer rugpijn kunnen oplopen op die bank. Maar dan had je wel nog even geslapen.

En als je dan op het station een koffie koopt om jezelf te troosten, omdat je een domme huppelkut bent. En die dan vervolgens half leeg gooit op de stationsvloer. Ja, dan is het tijd om jezelf heel zielig te vinden. Heb jij weer.

Maar ja. Dat is allemaal heel relatief als je je bedenkt dat er mensen in oorlog leven. Of geen schoon drinkwater hebben. Díé hebben pas een pechochtend.

[identifytessa]

Die nieuwe trend hè: geen BH dragen?

God. Ik ben zo vóór dansende borsten en nipples die trots door shirts heen prikken. Laten zien dat ze het koud hebben. Of dat het glijdt daar beneden. BH's zijn een beknelling. Het is een soort van dictatuur. Mijn BH is Kim Jong-un. En aan het einde van de dag vluchten mijn tieten naar Amerika. Om die droom te leven. En damn, wat voelt dat goed. (Net zoals hamburgers eten. #americathegreatestnationandshit) Maar helaas. Mijn tieten hebben een heerser nodig. Iets dat schreeuwt: "blijf pretty". Ook zodat ze niet bij elke hobbel in mijn nek liggen. En ik me niet bij elke stap irriteer aan hoe rebels ze toch zijn. Want zie je, BH's zijn niet gemaakt om vrouwen mooi te maken. Een cadeautje te zijn voor elke man die je uit wil pakken. Ze zijn er ook voor ondersteuning. En mijn tieten zijn gewoon geen geboren leiders. Verder ben ik heel erg voor deze trend. Maar misschien is dat mijn lesbische teen speaking. #zegjategendansendeborsten #voteTessa4president

[identifytessa]

Schijtjaloers op Daan

Waarom? Omdat het hem geen ruk uitmaakt wat anderen van hem vinden. Omdat hij nergens om zeurt. En nooit chagrijnig wordt. Hij heeft daarbij natuurlijk wel ‘t geluk dat hij geen vagina heeft die eens per maand gaat bloeden en eigenlijk fuck you tegen de rest van zijn lichaam zegt. Maar hij heeft wel een vriendin die een draak kan zijn. Niet alleen als ze bloedt (iewl too much information). “Tess”, zegt ie dan. “Je doet weer zo”. Daan is altijd vrolijk. Soms niet, voor twee minuten. Maar verder altijd.

Ik ben ook schijtjaloers op Daan, omdat hij van zijn leven een soort van musical maakt. Zitten we op de fiets. Komen de haren weer mijn mond in gewaaid, omdat ik zo om hem moet lachen. Omdat hij zit te zingen. Dat ik zo lekker ben. Dat het stoplicht op rood staat. “Zie je”, zegt ie dan trots. “Ik kan overal een liedje van maken. Moet singer-songwriter worden”. Soms wijst hij naar mij. Moet ik verder zingen. En dan probeer ik wel wat, maar het lukt niet zo goed.

We hadden het laatst over een open podium. “Oh dan kan ik optreden!” Zei Daan. “Kijken hoe snel ik weg gejoeld wordt. Of hoe snel ik doorbreek. Want kom op. Heb wel een hele mooie stem. Dus denk het tweede”. Ik knik hard en lurk aan mijn Corona. Mooi zingen kan Daan niet zo.

“Dan ga ik Dochters van Marco Borsato doen”, zegt ie. Het liedje dat hij tegenwoordig driehonderd keer per dag zingt. In zijn eigen versies. “Kwart over negen op woensdagochtend”. Sínds ik tijdens het luisteren van dat liedje in snikken uitbarstte en zei dat ik het toch zo’n mooi liedje vond. Moe zijn doet rare dingen met me. “Wat ben je toch ook een doetje”, zegt Daan dan.

Twerken is een gezamenlijke hobby. Maar al heb ik een betere twerkkont… moet met pijn in mijn hart zeggen dat Daan toch echt beter kan twerken. Schijtjaloers ben ik op die jongen. Snap je nu waarom?

[identifytessa]

#wijoverdrijvenniet

Oké. Er zijn dus mensen die denken dat vrouwen hun plek in de maatschappij moeten kennen. Dat vrouwen zich aanstellen als zich beschaamd, vies of angstig voelen als ze zogenaamde complimentjes naar hun hoofd geslingerd krijgen. Geen idee waar ik het over heb? Lees dan ook dit maar.

Ik vertel je dat dat niet zo is.

Stel je voor. Je bent een meisje van 13, 14, 15 jaar oud. En je krijgt een complimentje over hoe fabulous je kont is. Weet jij allang natuurlijk. Maar als jij niet geïnteresseerd bent. Niet je telefoonnummer wil geven. Dan ben je opeens lelijk. En dik. Of gewoon een kuthoer. En je kan me niet vertellen dat het leuk is om lelijk genoemd te worden. Door een groepje van vijf jongens uitgescholden te worden. En jij een onzekere puber bent.

Je kan me ook niet vertellen dat het leuk is als een 40-jarige meneer zegt dat jij sexy bent. En jij bent nog maar 15. Je folders loopt en je elke keer bang bent hem tegen te komen. Alleen omdat hij ‘complimentjes’ maakt. Maar je kan me niet zeggen dat het meisje zich aanstelt als hij haar probeert te tongen. En ook nog in haar tiet knijpt. Je kan me niet vertellen dat het leuk is om weg te stormen. Doodsbang te zijn dat hij achter je aankomt. En jij je folders niet meer durft te lopen.

Nee. Je kan me niet vertellen dat dat leuk is. Want ik wéét dat het niet leuk is. Ik was erbij.

Dit verhaal vertel ik niet vaak. Maar áls ik het doe. Doe ik lacherig. En waarom? Omdat ik me schaam. Omdat ik bang ben dat mensen vinden dat ik overdrijf. En ik toen ook daadwerkelijk dacht dat ik me misschien wel aanstelde. Nou. Guess what.

Ik overdrijf niet.

[identifytessa]

Als ik later groot ben

Vroeger als klein meisje riep ik al heel hard dat ik schrijfster wilde worden. Als ik later groot was. Mede omdat de juffrouw altijd stickers plakte bij mijn verhaaltjes. En zei dat ik zulke lange mooie verhalen kon schrijven. Maar ik kwam er al snel achter dat ik geen geduld had om een boek te schrijven. Na een tijdje begon ik dus korte stukjes te schrijven. Non-fictie. Over hoe ik de wereld zag. Nu zie ik hoe prachtig ze zijn. Speciaal voor jullie: de mooiste quotes. Een kijkje in mijn 11-jarige brein.

Stomme jongens “Jongens. Aparte gevallen. Voor meisjes dan. Ze zullen zichzelf wel snappen, hoop ik voor ze. Bijna elk meisje vindt jongens stom. Maar sommigen, hoe stom ze ook zijn, zijn gewoon onweerstaanbaar. Liefde schijnen ze dat te noemen. En als de verliefdheid over is, zijn alle jongens weer stom. Behalve je vader en je opa dan natuurlijk.”

Kotsen “Ik moet kotsen als ik zie hoeveel oorlog er op deze wereld is. Is het een oplossing om mensen af te slachten als ze niet hetzelfde zijn als jou? Ik zie dat niet, sorry hoor. Ik zie alleen maar dat er kinderen zonder ouders zijn, mensen honger hebben en moeten vluchten. Kortom: iedereen ongelukkig. Kan er nou nooit eens gepraat worden? Kijk, ik als kind kan niks doen. Behalve dan dit schrijven, mensen overtuigen.”

Irritante ouders “Ouders schijnen niet te begrijpen dat hun kind ook nog andere dingen aan z’n hoofd heeft dan je spullen achter je kont opruimen. En dan heb ik het niet over wat ik aan moet doen vandaag. Nee, diepere zaken, waar ik het nu niet over wil hebben. Ook denken ouders vaak dat ze de baas zijn. Heel irritant is dat. Maar ondanks dat en nog veel meer, vind je je ouders gewoon heel lief. Al begrijpen ze je soms niet, ze proberen het wel. En dat is voor een kind het mooiste om te zien.”

Het leven “Ooit heb ik me wel eens afgevraagd waarom het leven niet perfect is. Ik heb erover nagedacht en ik denk dat het is dat je wat van het leven moet leren en jezelf moet kennen.”

God/Allah/of hoe hij of zij ook heet “Laat iedereen geloven wat hij of zij geloofd. We komen er toch nooit achter. Het liefste wat God/Allah/of hoe hij of zij ook mag heten wil, is dat mensen gelukkig zijn. Heb respect voor wat een ander geloofd, sommige mensen helpt het ze door het leven te slepen.”

Seks “Mij viel het op dat mensen moeite hebben met het woordje seks. Veel mensen durven het niet op te schrijven. Laat staan uit te spreken. In sommige tijdschriften staat niet seks maar ‘uhh’. Waar moet het heen met deze wereld, mensen?”

En ik sluit af net als ik bij elk stukje in mijn schriftje deed.

-Tessa Ham-

[identifytessa]

#treinleven

"Goedenaaavond" roep ik keihard door de trein. Tegen de conductrice die ietsje te dik is. En te lang haar heeft voor haar leeftijd. Want ik ben vrolijk én aangeschoten. Om 9 uur ’s avonds al. Maar ze negeert me. Is te druk bezig met flirten met mijn medereiziger. 

Ik woon in Delft, studeer en werk in Amsterdam en loop stage in Hilversum. Zit dus aardig wat uurtjes in de trein. Aardig wat uurtjes kwijlen, terwijl ik slaap. En dan wakker schrikken van: ‘ho dit was niet de bedoeling’. Aardig wat uurtjes met mooie zonsopkomsten en zonsondergangen. En paarse luchten. En dan heel enthousiast een foto proberen te maken. Voor op Instagram. Maar ze lukken nooit. Want de ruiten zijn altijd te vies. #treinstruggles 

Mooie dingen maak ik mee op het spoor. Gesprekken van (beeld je nu een boze vrouw in) “JE DENKT TOCH NIET DAT” en haar man “je bent zo grappig als je boos bent”. En grapjes van conducteurs die ik niet snap. Maar toch lach, omdat ik lief ben. Je hebt ook van die hobbels op het spoor. En dan valt iedereen om. Dat is lachen.

Maar het mooiste vind ik toch als er vertraging is. Of de trein rijdt niet meer verder om een reden die nog onbekend is. Want dan praten mensen wél met elkaar. Dan kunnen we samen zeiken en samen zuchten. En vragen: “wat zei ie nou precies”, want jij had oortjes in.

De NS. Stelletje klereleijers zijn het.

[identifytessa]

Daan

Ik heb veel geluk. Waarom? Omdat ik Daan heb. Inmiddels al weer twee jaar.

En god, wat ben ik verliefd op die jongen. En wat ben ik blij dat hij niet gillend wegrende toen hij me wat beter leerde kennen. Want zie je, op de één of andere gekke manier weet Daan altijd als ik ergens mee zit. Soms weet hij nog eerder dan ik wat er precies aan de hand is. Met mijn pfeiffer kon ik een tijd lang soms alleen maar janken en slapen. En zelfs toen ging hij niet weg.

Daan heeft mij veranderd. Of eigenlijk, ik durfde pas helemaal mezelf te zijn toen ik een relatie met hem kreeg. Het is zo fijn om iemand dichtbij je te hebben die net zo van hamburgers eten in je onderbroek voor de televisie houdt als jij. Het is fijn dat, ook al ben jij zo onzeker, er iemand is die er zo van overtuigd is dat jij de hele wereld aan kan, dat jij opeens écht de hele wereld aan kan.

Ik hou van die momentjes in bed voor het slapen, als we nog eeuwen liggen te praten, te kietelen, te knuffelen, te giechelen en te stoeien. Hoe hij het doet, geen idee. Maar ik hou van de momenten dat hij me aan het lachen kan maken. Zelfs als alles kut en klote is. Ik hou zelfs van Daan als hij lacht als ik boos op hem ben. De klootzak.

[identifytessa]

Mijn eerste echte (ramp)wasje

Laatst deed ik mijn eerste wasje. Op de keukenvloer had ik alle was netjes gesorteerd. Voordat ik de gekleurde was ging doen, sms’te ik eerst mama even. “Op hoeveel graden moet ik wassen bij de gekleurde was? Xxx” – so far so good. Nadat de was een half uur aanstond, realiseerde ik tot mijn schrik dat ik een hele donkere spijkerbroek bij de gekleurde was had gedaan. In paniek stormde ik naar beneden en sjorde aan het deurtje, dat niet open ging. Ik whatsappte Daan, die op werk was: “IK HEB EEN DONKERE SPIJKERBROEK BIJ DE GEKLEURDE WAS GEDAAN EN NU KRIJG IK DE WASMACHINE NIET MEER OPEN, WAT BEN IK VOOR MISLUKKING”. Daan vertelde dit aan zijn collega’s (probably lachend), waarna ik een whatsappje kreeg van een collega van hem die, heel toevallig, ook mijn broertje is: “Suckaaaah”. Ok.

Toen ik eindelijk het deurtje had open gekregen, Daan “Grrrr” had gewhatsappt en de druipende spijkerbroek terug op de keukenvloer had gelegd, realiseerde ik me dat ik geen wasmiddel in de wasmachine had gedaan. Ik besloot Daan nu niet te whatsappen wat een mislukking ik was en gooide nu wel wasmiddel in de wasmachine. Toen Daan me later vroeg of ik geen spijkerbroeken had laten drogen via de droogoptie op de wasmachine schudde ik nee. Maar eigenlijk had ik dat wel gedaan. Wist ik veel. Waarom leren we dat niet op school in plaats van uit te rekenen wat de oppervlakte van een cirkel is (wat ik trouwens al lang weer ben vergeten).

For your information: mijn lievelingsspijkerbroek was niet gekrompen. Hoe het met het afvallen gaat? Kut. Maar lief dat je het vraagt.

[identifytessa]

Hardloop struggles

Afgelopen zondag kwam ik rood en bezweet het huis van mijn vriend binnen. Na wat gekibbel over welk rondje we zouden nemen, besloten we hard te gaan lopen. Zijn hondje besloten we mee te nemen. Datzelfde hondje rende nu vrolijk het huis door met een speeltje en probeerde me over te halen met hem te spelen. Ik zet het nog even op een rijtje; ik uitgeput, voel me net alsof ik een marathon heb gerend en Sara; het hondje dat nog niet eens tot mijn enkel kwam, die clearly een stuk beter was in hardlopen dan ik. Het hardlopen had ik in ieder geval niet voor niks gedaan. ’S Avonds heb ik een stuk taart op en me volgepropt met Chinees. Mijn favoriete take-out eten. Oeps.

Dit keer was ik toch vastberaden het hardlopen weer op te pakken. Ergens was ik namelijk wel trots op mezelf. Bovendien, als je eenmaal een lange lekkere douche hebt genomen, voelt hardlopen ook wel lekker. Dinsdag en woensdag was ik vrij, dan zou ik wel gaan hardlopen. Dinsdag heb ik dus niet hardgelopen. Ik had het te druk. Ik moest namelijk nog een aflevering van Castle zien. En Pretty Little Liars. En oh, vergeet CSI niet. Bovendien, als je net klaar bent met hardlopen, voel je je net alsof je dood gaat (een beetje overdrijven mag). Overduidelijk is het dus, dat mijn brein zich liever op de korte termijn bevredigt, dan denkt aan de lange termijn. En dat is dus niet mijn fout hoor, mensen hebben dat van nature in zich.

Woensdag zou ik dan echt toch gaan hardlopen, dacht ik. Maar vanochtend, toen ik een meisje zag hardlopen, op mijn weg naar de tandarts, zakte de moed me toch weer in de schoenen. Toen ik vandaag toch een ingeving kreeg, besloot ik me in mijn sportkleren te hijsen en was ik de deur uit voordat ik spijt kon hebben van wat ik besloten had. Weer thuis, onder de douche, was ik blij dat ik me zo ver had gekregen. Plus, het gaat steeds beter. Ik had vandaag zelfs nog puf voor een paar dansjes onder de douche.

[identifytessa]

Vijf tips: om je de kwelling op de weegschaal te besparen

Afgelopen week had ik een roosterluwe week. Waar in januari nog iedereen aan het afvallen was dankzij hun new years resolutions,  zit ik nu, begin maart, nog in de harde kern van survivors. Het lastige hiervan is, dat in deze vakantieweek de ene eetafspraak na de andere eetafspraak zich opstapelden. Dus toen ik vanochtend op de weegschaal stapte, hield ik mijn buik in. Jammer genoeg, that didn’t fool de weegschaal. Om jullie deze kwelling te besparen, heb ik een aantal tips op een rijtje gezet. Deze vijf dingen heb ik afgelopen week geleerd:

1. Ga niet om tien uur ’s avonds naar de KFC. Ook al heb je er enorm veel zin in. Want face it, je hebt altijd zin in KFC.

2. Als je uit eten gaat met je collega’s bij een all you can eat-restaurant, eet dan niet letterlijk all you can eat. Als je al een kom met vier ijsbolletjes, bergen slagroom en liters chocoladesaus ophebt, ga dan niet ook nog bij de chocoladefontein staan.

3. Kijk de documentaire Supersize me. In het begin ga je misschien nog watertanden bij het zien van al die big macs, aan het einde van de docu weet je wel beter. Ik weet overigens niet hoe lang deze methode werkt.

4. Als je een filmpje gaat kijken met een vriendin, koop dan niet chocolade én brownies. Ik garandeer je, die gaan allebei op.

5. Al beredeneer je dit misschien wel zo in je hoofd; vijf minuten naar de bioscoop fietsen valt niet onder sport. 

[identifytessa]

Svennie's rugpijn

Natuurlijk heb ook ik veel van de Olympische Winterspelen gevolgd. Niets is lekkerder dan met je luie reet op de bank zitten, terwijl je kijkt hoe andere mensen zich in het zweet werken. Juichen als wij, uhm ik bedoel de Nederlandse sporters, winnen en natuurlijk komt ook bij mij dat nationalistische gevoel een beetje naar boven als we een heel Nederlands podium hebben. In plaats van veel zelf te sporten, heb ik dus veel sport gekeken. En me gisteravond volgepropt met kip in de KFC. Ter ere van mijn broertje’s zestiende verjaardag.

Ook ik heb dus gister Ireen Wüst tweede zien worden. Belangrijker misschien nog: ook ik heb Svennie tweede zien worden. Want ja, onze lieve Sven, die op handen wordt gedragen door de Nederlandse media en het volk, is zo maar ingemaakt door een andere Nederlander: Bergsma. Natuurlijk gunde we het Svennie allemaal, vooral door het fiasco vorig jaar. Als Bergsma geen Nederlander was geweest, was het Nederlandse volk woedend geweest denk ik zo. Een beetje jammer vind ik het wel als Sven Kramer met zo’n druilgezicht op het podium staat. Ik denk dan: lach Svennie. Zilver is ook prachtig. Nog meer jammer vind ik het als hij na de wedstrijd opeens begint over de pijn in zijn rug. Die pijn waar we nog niet eerder van gehoord hadden. Suck it, Sven, iemand is beter dan jij. Maar ik hou nog steeds van je. Mede dankzij je looks. Dat moet ik dan wel toegeven.

Je zou denken dat al dat kijken naar sporten me zou motiveren om zelf ook meer te sporten, maar helaas werkt het zo niet. Ik word bijna al moe als ik die sporters op ski’s een bergje op zie klimmen. Laten we ons voorhouden dat we volgende week weer die-hard gaan sporten. Al heb ik wel een beetje last van rugpijn. Vrijwilligers die mij volgende week de deur uit willen duwen? Iemand?

[identifytessa]

Mijn maandelijkse hel

Ongesteld en diëten, die twee elementen gaan niet goed samen. Cravings naar vette hamburgers en hele zakken chips zijn geen uitzondering in deze tijd van de maand. Oh, en cravings naar seks. Wat mij vooral opvalt, is dat die drie bloedvrije weken voorbijvliegen en die ene week vol buikpijn en huilbuien, die al komen bij het zien van schattige kittens, eeuwenlang lijkt te duren. Die ene week waarin ik alle mannen haat, behalve dan mijn vriend, als hij maar lief genoeg is. Obviously zitten de mannen die dit lezen nu met een gezicht vol walging en denken ze bij zichzelf: god, daar gaan ze weer. Want zeuren over ongesteldheid, dat kunnen wij vrouwen wel.

Als een man dan toch probeert mij te overtuigen dat vrouwen zich aanstellen en mannen het net zo moeilijk hebben, ben ik echt verontwaardigd. Dit gevoel is nog tien keer sterker als ik daadwerkelijk ongesteld ben en verdrink in zelfmedelijden. Zo kwam dit onderwerp laatst eens aan de eettafel ter sprake (wij hebben het niet altijd over bloederige onderwerpen tijdens het eten, schrik niet). De mannen durfden te beweren dat zij het toch moeilijker hebben, omdat ze zich elke dag moeten scheren. Vrouwen moeten zich, vooral in de zomer, ook elke dag scheren! Ik zou dat in caps willen hebben getypt, maar dat komt misschien iets te agressief over. Waar mannen alleen het ieniemienie stuk moeten scheren op hun gezicht én nog niet eens hun hele gezicht, moeten vrouwen zeg maar alles scheren behalve hun gezicht. Sommige zielige ongelukkige vrouwen moeten zelfs delen van hun gezicht scheren. Mannen met een eendaags baardje plus snor worden immers wel geaccepteerd in deze samenleving, maar vrouwen met een eendaags baardje of snor niet.

Mijn grootste overwinning deze week was het moment dat ik na een lang saai hoorcollege met mijn medestudentjes nog even de Appie binnen huppelde en daar in al mijn ongesteldheid sterk moest blijven. Mijn medestudentjes besproken vrolijk of ze borrelnootjes of koekjes mee moesten nemen, terwijl ik ondertussen heel erg mijn best deed om niet alles mee te graaien wat ik tegen kwam. Waar mijn vriend vroeger soms chocolade meenam als ik ongesteld was (waarschijnlijk om mij in toom te houden… kuch), is die chocolade dankzij mijn afval pogingen nu in wijde omtrekken, a.k.a. mijn kamer, niet te bekennen. Toen ik zondagochtend  op de weegschaal ging staan en ik weer één kilo was afgevallen, was ik toch wel blij dat ik niet toegegeven had aan mijn cravings. Ik beloof nu mijn (vaag feministische) mond over dit onderwerp te houden, want ik kan nog wel uren doorpraten over het feit dat een trap in de ballen niet even erg is als een bevalling. En mannen, dit is een feit. Geen mening.

[identifytessa]

Smoothies en andere koude dingen

Naast afgelopen vrijdag aardig wat biertjes te hebben gedronken en weer aardig wat beschamende uitspraken in het rond te hebben gestrooid, heb ik de rest van het weekend lui in bed gelegen met vriendlief. Daarnaast ben ik zondagochtend zuchtend op de weegschaal gaan staan. Ik wist al een beetje wat ging komen, dus met één oog open heb ik naar het getal op de weegschaal getuurd. En ja hoor, dat was even schrikken. Aangekomen was ik inderdaad en het is nog te pijnlijk om te vertellen hoeveel dat wel niet was (too soon, too soon). Maandag was ik dus extra vastberaden om me deze week weer wél aan mijn eigen ongeschreven regels te houden. Wat ik afgelopen week wel braaf had gedaan, was elke ochtend ontbijten met een smoothie. Niet dat dit een hele erge straf voor mij was, want ik hou totaal niet van brood.

Maandagochtend wilde ik dus weer enthousiast van alles bij elkaar gooien. Nu zou ik willen zeggen dat ik al heel stoer allerlei spinazie, boerenkool en dadels erin heb gegooid, maar zo stoer ben ik nou ook weer niet. Dus ik neem elke ochtend een heerlijke fruit smoothie… tot maandagochtend dus. Blijkbaar had ik de blender aan de onderkant niet goed dichtgedraaid en toen ik enthousiast mango sap in de blender goot, sloeg de aardlekschakelaar door. Dit had ik echter pas door toen ik mijn moeder hoorde gillen, omdat ze nu onder een koude douche stond. Ik zet de kan van de blender op het aanrecht, trek de stekker eruit en zet ‘m op een holletje naar de meterkast. Toen ik de deur eenmaal open had gedaan, stond ik even twijfelend naar die stoppen te kijken. Als heldhaftig persoon die ik wel niet ben (ik kan mijn arme moeder toch niet onder die koude douche laten staan), besloot ik de groene stop maar weer omhoog te duwen.

Terug in de keuken is de kan leeg en de keuken onder het mangosap. Doei, smoothie. De blender heb ik (oké, mama’s boyfriend) weer gefixed, wat ben ik toch weer technisch. Nu ben ik dus weer elke ochtend helemaal happy met mijn smoothie. Als ik eenmaal zo stoer ben geworden om van mijn smoothie een groene te maken, zal ik het jullie laten weten. Tot nu toe is mijn favoriet: één koffiekop aardbeien, één koffiekop vanilleyoghurt, één eetlepel honing en één eetlepel lijnzaad. Probeer ‘m eens uit, zou ik zeggen. Eén tip: probeer niet het hele huis zonder stroom te laten zitten. Daar is je moeder niet zo blij mee. 

[identifytessa]

Snotneuzen en cupcakes

De afgelopen dagen ben ik een beetje ziekjes. Verkouden ook. De helft van de tijd zit ik debiel met mijn mond halfopen, omdat ik niet door mijn neus kan ademen. De andere helft loopt het snot freely uit mijn neus en loop ik debiel mijn neus op te halen of mijn neus te snuiten. Kortom, de ene helft van de tijd of de andere, ik zie er deze dagen heel charmant uit. Bovendien heb ik wallen tot ongeveer op tiethoogte door de slapeloze nachten. Ik meen het, het lijkt wel of iemand me twee blauwe ogen heeft geslagen. Zoals je ziet, verdrink ik in zelfmedelijden. Hierdoor heb ik de afgelopen dagen totaal niet bewogen. Wel ben ik zondag uit eten geweest met de schoonfamilie én ga ik vrijdag high teaen met mijn beste vriendinnetje. Oeps, dit gaat een beetje de verkeerde kant op.

Nu ik toch sort of dingen aan het bekennen ben die ik eigenlijk beter niet kan doen: ik heb afgelopen vrijdag ook cupcakes gebakken. Heerlijke. Death by Chocolate. Die naam alleen al doet mij watertanden. Ik probeer het toch positief te bekijken. Ik ben in twee weken 1,9 kilo afgevallen (applaus is welkom) en als de luie vreetzak die ik ben, vind ik dit wel iets om trots op te zijn. Natuurlijk wil ik een mooier lichaam en aardig wat kilootjes eraf, maar ik moet nog wel van het leven kunnen genieten.

Dus, geef mij nog maar een cupcake. Dan fiets ik de volgende keer wel een extra blokje om. Vrijdagavond heb ik een feestje. En alhoewel er in alcohol aardig wat calorietjes zitten, ga ik me ook hier niet inhouden. Wat extra dansjes doen dan maar. Al zijn er wel andere betere redenen om me in te houden met alcohol… maar dat zijn hele andere verhalen. 

[identifytessa]

De jungle die sportschool heet

Er zijn twee types op deze wereld. Mensen die naar de sportschool gaan en mensen die niet naar de sportschool gaan. Ik hoor clearly bij de tweede groep mensen. Ik ben het type meisje dat het liefst de hele dag in bed ligt en series kijkt. Dat ene moment dat ze dan toch van haar luie reet afkomt, is wanneer ze een chocoladereep pakt, waarmee ze zich vervolgens volstouwt. Vriendlief ging gisteravond naar de sportschool, dus ik besloot de stoute sportschoentjes aan te trekken en mee te gaan. Deels om die luie reet een beetje strakker te krijgen natuurlijk.

Ja, je leest het goed. De wonderen zijn echt de wereld nog niet uit. Na de struggles over wat ik nou weer aan moest doen (wat doen mensen aan naar de sportschool?!), typische meisjes struggles natuurlijk weer, stapte ik op de fiets. Dit ging wat worden. Natuurlijk was het ontzettend druk in de sportschool. Vol met mooie afgetrainde vrouwen en mannen met gespierde armen. Natuurlijk gebruikte ik het eerste apparaat waar ik op stapte verkeerd. Dáárom keek dus iedereen naar me. Oeps. Terwijl ik schreeuwde naar mijn vriend dat ik toch echt niet gemaakt was voor de sportschool, ontwaakten mijn spieren langzaam uit hun winter(of eeuwige?)slaap. Naast het feit dat ik ook nog bijna face-first van een afstapje afviel, vind ik dat ik me nog aardig heb stand gehouden als pussy in de jungle van tijgers en tijgerinnen.

Een echte master op het gebied van de sportschool, zal ik toch nooit worden. Naast schaamte (obviously), voelde ik me toch ergens wel trots. Ik was dan toch echt mooi van die luie reet afgekomen en had spieren gebruikt waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. De day after voel ik dat vooral mijn buikje door een hel is gegaan. Hoe ik me de volgende keer naar de sportschool ga slepen, dat weet ik nog niet. Maar dit was het dan: stap 1 van de weg naar de luie afgetrainde reet. 

[identifytessa]

Waarom ik te lomp ben voor de sportschool

Ergens wil ik graag naar de sportschool. Ergens heel diep van binnen. What is stopping you, zou je denken. Nou, een heleboel. Je loopt die sportschool binnen en het eerste wat je ziet zijn apparaten die je nog nooit in je leven hebt gezien, met mannen en vrouwen erop, erachter, ervoor, die wel precies lijken te weten wat ze aan het doen zijn. Waarbij ze geen spiertje vertrekken. Figuurlijk dan. Nou, ik kan je vertellen dat als ik eenmaal op die apparaten sta, het niet naturally komt.

Ergens heel lang geleden ging ik voor het eerst (en het laatst..) naar de sportschool. Ik zenuwachtig natuurlijk. Ik loop naar binnen met mijn handdoekje en bidon en besluit als eerste op de fiets te gaan zitten. Op weg naar de fiets loop ik ongeveer tegen de spiegel aan de achterwand op. Met mijn stomme hoofd denk ik dat de sportschool langer doorloopt. Ik hard lachen, maar van binnen lachte ik niet, kan ik je vertellen. Wat een binnenkomst weer, typisch mij. Oh, we moeten dus naar ons zelf kijken als we ons in het zweet werken? Klinkt heel logisch eigenlijk. Niet dus. Waarom zou ik mezelf willen zien als ik aan het sporten ben? Omdat ik zo onwijs aantrekkelijk ben als ik rood en bezweet ben? Oh, daarom.

Daarom besloot ik gister hetzelfde rondje te gaan hardlopen als maandag. Tot mijn verassing ging het de tweede keer al beter. Ik gelijk trots. Thuis aangekomen kijk ik op mijn RunKeeper app en ja hoor, ik was maar liefst tien seconden sneller. Tien seconden! Binnenkort ga ik dan echt naar de sportschool. Binnenkort.

[identifytessa]

Good try

Zoals half Nederland, was ook ik aangekomen na de Kerst. Lekkere wijntjes, tien gangen en oh, vergeet de kerstkransjes niet. Heerlijk die dingen en zo verslavend. Aangezien ik daarvoor al niet blij was met mijn lichaam (tsja, ben een meisje. Suprise, suprise.) besloot ik dan ook, net zoals half Nederland, te gaan afvallen. Eerdere pogingen waren al geprobeerd (lees: elke januari), maar nu zou ik dan echt doorzetten. Ik kwam mijn oud-leraar Bio laatst tegen. Hij herkende me niet, tot op een gegeven moment. “Oh ja jij! Maar je bent een beetje “pgghff” geworden.” Verbijsterd keek ik naar mijn oude Bio leraar. Hij kijkt me aan met uitpuilende ogen en zijn handen naast zijn hoofd in de vorm van een boller gezicht. Ja, dat is een manier om je oud-leerling te begroeten, na elkaar zeven jaar niet te hebben gezien. Ja dag meneer, was leuk u weer te zien. Maar niet heus. Doorzetten zal ik dus.

Vandaag besloot ik, al was het heel misschien studie-ontwijkend gedrag (who knows), te gaan hard lopen. Vroeger a.k.a. een jaar geleden, deed ik dat namelijk. Liep wel 15 kilometer elke week. Ik was toen echt badass, samen met mijn beste vriendinnetje. Maar na een knie blessure en gelijk daarna pfeiffer, heb ik het niet meer opgepakt. Grotendeels mijn luiheid, moet ik toegeven, zo eerlijk ben ik dan wel. In de trein naar huis, downloadde ik RunKeeper. Zo, dat was een start. Vertelde het tegen mams (zo, dan moet ik wel) en even later was ik helemaal ready.

Hijgend als een paard liep ik daar. Tieten bouncend op en neer. Mijn hoofd ontploft, leek het wel, zo rood was ik. En dat heb ik dus altijd, al verricht ik een klein beetje inspanning, mijn hoofd ziet er al uit alsof ik er een marathon op heb zitten. Helemaal niet genant of zo. Maar, doorzetten moeten we. Hijgend en puffend kwam ik weer thuis aan. Dat ik niet veel heb gelopen, dat wist ik. Maar toen ik de RunKeeper app erbij pakte en zag dat ik in tien minuten 1,5 kilometer heb gelopen ben ik toch wel een beetje heel erg teleurgesteld. Even later, als ik onder de douche mee sta te zingen met Wreckingball, bedenk ik me dat ik langer sta te douchen dan dat ik me heb ingespannen. Oeps. Nou ja, je moet ergens beginnen, toch?