Het gaat om Mo en Yassin
Vorige week zat ik incognito bij een overleg van de Taskforce jeugdoverlast. De naam kriebelde en maakte nieuwsgierig, zeker toen mij verteld werd dat er oplossingen bedacht zouden worden voor jongeren in de wijk. 'Onze wijk', wel te verstaan, nee preciezer: de wijk waar HotspotHutspot is gevestigd. HotspotHutspot is een initiatief om met jongeren uit de wijk in een leegstaand winkelpand, op een leuke manier te koken met producten uit de eigen moestuin een eindje verder op aangelegd op braakliggend terrein. De jongeren hebben een leuke activiteit, zijn met eten bezig, wat universeel is en krijgen een gezonde maaltijd op de koop toe. 's avonds kunnen buurtbewoners voor € 7,00 een drie gangen menu krijgen, gemaakt en tot op de tafel verzorgd door de jongens en meisjes van de straat. Het resultaat is overweldigend: jongens en meisjes zijn blij dat er eindelijk wat te doen is in de wijk en staan in drommen klaar om mee te koken, ze beleven succeservaringen omdat ze zien waar ze toe in staat zijn en jongeren en buurtbewoners leren elkaar op een positieve wijze kennen en groeten elkaar tegenwoordig op straat.
Waar was ik: oh ja, de Taskforce Jeugdoverlast dus, die hadden oplossingen voor de jongeren in de wijk, of eigenlijk voor hun ouders. Dit prikkelde, omdat wij ons niet bewust waren van een gesprek tussen de Taskforce en de jongeren of hun ouders. De Taskforce bestaat uit jongerenwerkers, buurtvaders, de wijkagent, de school en een buurtregisseur. Allemaal staan ze in direct contact met ofwel de kinderen, ofwel hun ouders. Tijdens het overleg bleek echter dat niet deze mensen, die precies weten wat er speelt en om wie het gaat, met de oplossingen kwamen. De oplossingen kwamen van de dames van de deelgemeente en het CJG, die, u voelt het al: deze kinderen nog nooit gezien hadden, hun ouders niet kenden en geen idee hebben wat er precies speelt op straat.
Overlast is een probleem voor de deelgemeente, mensen klagen en de middenstand is ontevreden, je wijk komt slecht uit de statistieken en is daardoor onaantrekkelijk voor nieuwe ondernemers en nieuwe bewoners. Dit alles komt niet ten goede van de lokale economie. Overlast moet dus verholpen worden. Als er overlast is van jongeren in een wijk, dan zul je dus de ouders erbij moeten betrekken, hen tijdens een informatieavond moeten uitleggen dat het CJG cursussen heeft om met pubers om te gaan. Zo krijgen de ouders meer grip op hun puberkinderen en zal de overlast afnemen. Aldus redeneert de deelgemeente.
Als je echter nog nooit bent komen kijken hoe het is om in een wijk te wonen waar helemaal niets te doen is en waar de kinderen wel veel op straat zijn, omdat het in de krappe huisjes voor de grote gezinnen met elkaar niet uit te houden is, dan moet je denk ik als deelgemeente heel voorzichtig zijn om weer een smak geld en energie te gaan stoppen in oplossingen die niet de juiste zijn en die om de verkeerde redenen worden ingezet.
In de keuken van HotspotHutspot staan een aantal van de 'overlastgevende' jongeren te werken. Ze vinden het fijn om bij Hotspot te zijn omdat ze veel leren en lekker bezig zijn. De jongens hebben al menig applaus van de gasten in ontvangst mogen nemen en weten nu dat ze een vervolgopleiding willen gaan doen: iets met koken, maar ook hele andere richtingen. Ze zijn gemotiveerd omdat er mensen staan die in hun geloven en op hun vertrouwen. Ze weten: hier gaat het gewoon om Mo of om Yassin en niet om cijfers en statistieken over overlastgevende jongeren.
Mo en Yassin gaan een goede toekomst tegemoet en zij zullen weer van waarde zijn voor de wijk. Zij krijgen straks misschien wel kinderen en met alles wat zij nu hebben geleerd, gaan zij die kinderen hopelijk motiveren en stimuleren om het beste uit zichzelf te halen, omdat dat goed voelt en omdat ze het kunnen.