De eerste 7 maanden van 2014 hebben vooral in het teken gestaan van trainingen aan huisartsassistenten. De training die wij verzorgen heeft als thema 'omgaan met agressie'. Het verbaasd mij telkens weer hoeveel deelnemers hun grenzen niet kunnen of durven aan te geven en ik deze grenzen als trainer gemakkelijk weet te overschrijden. Er wordt door de veel deelnemers gereageerd (doen) vanuit emotie (denken) en veel minder vanuit gevoel (voelen). Op de vraag wat het verschil is tussen emotie en gevoel weten er maar weinig antwoord te geven. Zijn wij het dan echt verleerd om vanuit ons gevoel (intuïtie) te reageren op grensoverschrijdend gedrag? kennelijk wel dus.
We zetten tijdens de training deelnemers figuurlijk in hun nakie. Ze krijgen inzicht in wat voor type mens ze zijn, hoe er in hun jeugd werd omgegaan met conflicten thuis en hoe het komt dat ze nu op een bepaalde manier op grensoverschrijdend gedrag reageren. Tijdens de training proberen we de deelnemers bewust te maken van hun gevoel. Wat voelt de deelnemer als de trainer over zijn of haar grens heen gaat. gevoelens liegen nooit. Emoties kunnen ons wel in de maling nemen waardoor we de verkeerde beslissingen nemen.
Telkens als een deelnemer zijn of haar gevoel weet te koppelen aan de gedachte bestaat de kans dat negatief opgeslagen belevingen bij situaties uit het verleden naar boven komen waardoor bijvoorbeeld verdriet of boosheid ontstaat. Dit 'oud zeer' is volgens mijn visie de oorzaak dat veel mensen niet in hun kracht kunnen komen en inadequaat reageren op grensoverschrijdend gedrag. Ze vinden het moeilijk om agressieve patiënten of klanten volgens de geleerde stappen uit de training aan te spreken, of vinden het lastig feedback te geven op gedrag van collega's waardoor er een onveilig team ontstaat. Soms hebben mensen hun gevoelens van verdriet zover weggestopt dat deze er pas uitkomen tijdens het coachgesprek dat plaatsvindt na de training. Er zijn ook deelnemers die tijdens de training of de coachsessie alle registers open trekken om de muurtjes maar niet om te laten vallen en gevoelens af te snijden van de gedachte. Nog steeds hun strategieën inzetten om maar niet bij de pijn te komen vanuit het verleden. En ik weet uit ervaring dat de deksel er altijd een keer vanaf gaat. De vraag is op welk moment iemand dit toelaat, of het hem of haar overkomt.
Als Matrixcoach is het dan ook iedere keer weer geweldig om mensen te coachen die met 'oud zeer' rondlopen. praten over nare gebeurtenissen vanuit het verkleden luchten wel even op, maar de beleving bij die situaties blijven onveranderd. Deze negatieve beleving in het zien, horen, voelen en denken van een situatie uit het verleden zal het handelen in het nu altijd beinvloeden. Als Matrixcoach blijf ik tijdens de coachsessie uit de inhoud. Het neutraliseren van de negatief opgeslagen beleving bij een situatie uit het verleden geeft de gecoachte meteen verlichting en komt deze in zijn of haar kracht. Het geven van feedback, of het adequaat reageren op mensen die over hun grens heen gaan wordt makkelijker.