Wat gebeurt er als je korte film combineert met korte verhalen? We selecteerden drie korte films en vatten de films samen in één zin. Daarna gaven we deze logline aan drie studenten Creative Writing aan ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem: Ilja Scheifes, Kiki Knaup en Francis Nagy. De opkomende schrijvers schreven een korte verhaal gebaseerd op de logline (zonder de film te zien). Tijdens Go Short vs Wintertuin presenteerden we donderdagmiddag 12 april zowel de verhalen als de films. Welke pad nam de maker? Je leest het hier na.
Dit programma is gebaseerd op een idee van Stichting Literaire Activiteit Amsterdam (SLAA).
The Burden – Niki Lindroth von Bahr
Logline: Wat te doen met verveling en existentiële angst? Soms biedt alleen de Apocalyps een bevrijdende uitkomst.
DE APOCALYPS
Francis Nagy
‘De Apocalyps,’ zo zegt hij, ‘beneemt me al mijn angsten.’
De hij in dit verhaal is Splinter. Splinter is mijn beste vriend. Hij is bang ledematen te verliezen. Zijn angst is gegrond, legde hij uit tijdens onze eerste ontmoeting.
‘We zijn al een lidmaat verloren,’ zei hij en wees me op de aanwezigheid van ons staartbeentje en het ontbreken van een staart. Ik vroeg hem wat voor soort staart hij zou willen hebben als we nog staarten hadden gehad.
‘Vanuit een visueel oogpunt,’ antwoordde hij, ‘de staart van een Japanse paradijsmonarch, maar in principe de staart van een Axolotl.’
Ik doe Splinters was. Zijn angst dat na het aflopen van het wasprogramma het wasbolletje is verdwenen, weerhoudt hem ervan om het zelf te doen. Hij is niet alleen bang voor verdwijnende ledematen, verdwijnende dingen in het algemeen boezemen hem angst in. Hij is ook bang een vergiftiging te hebben opgelopen door het likken van postzegels en envelopsluitingen. Over mijn angsten praten we niet. Die zijn volgens Splinter ontoereikend.
Dat de Apocalyps van Splinter een toegankelijkere beste vriend heeft gemaakt, had ik niet verwacht. Ik vind het verbazingwekkend dat een achtbaan zo’n impact kan hebben. We praten nu niet alleen maar over het vermogen van Axolotls om hun eigen ledematen terug te laten groeien. We zijn erachter gekomen dat we dezelfde humor hebben. Hij lacht om mijn grappen. Het is verdrietig dat we zo laat achter de Apocalyps zijn gekomen.
De Apocalyps bestaat al sinds 23 april 1990. Iron Wolf heette hij eerst, maar die naam mag je vergeten. De baan, zegt men, is precies hetzelfde gebleven. Alleen de karretjes zijn veranderd. De wolvenkoppen op de voorkant verdwenen en er werd ‘Apocalyps’ op geschreven. Niet dat dat te lezen is als de achtbaantrein met een snelheid van 89 kilometer per uur rijdt. Dat is vergelijkbaar met hoe hard een hazewindhond rent. En van de onderwaterdieren, heb ik opgezocht, zwemt een tonijn bijna even snel.
De snelheid maakt praten lastig. Stel je voor dat je op de rug van een hazewindhond zit en een gesprek voert. We hebben het nu wel door, dan moet je duidelijk articuleren en bovengemiddeld hard praten. Langzamere achtbanen werken niet voor Splinter. ‘Ze moeten mijn angsten voor blijven,’ zegt hij.
Net zo goed dat de Apocalyps de gewenste inversies heeft. Als een angst de trein dan toch weet bij te houden, raakt het ergens in een looping wel verstrikt. Middenin de kurkentrekker vervormen onze stemmen. Verkleinwoorden zijn hilarisch om te zeggen wanneer je borst tegen de veiligheidsbeugel wordt gedrukt.
Maar ik zie Splinter minder sinds de Apocalyps. Ik heb niet altijd tijd om naar het pretpark te gaan. Het scheelt dat Splinter zijn wagen afhuurt en ik niet in de wachtrij hoef te staan. Zolang hij betaalt heeft hij ongelimiteerd voor twee personen zitplaatsen tot zijn beschikking. Donnie, de vaste attractiemedewerker van de Apocalyps, is een goede vriend van Splinter geworden. Donnie weet niet van het bestaan van Axolotls. Ik vind het geweldig dat Splinter contact legt met anderen. Met Donnie kan hij in het tijdsbestek van één in- en uitstapstop een gehele schaakwedstrijdanalyse bespreken.
De angst die ik nu heb, waar ik niet over praat met Splinter, is dat de Apocalyps een keer sluit. Ik heb Donnie wel over die angst verteld. Hij zegt dat ik daar niet bang voor hoef te zijn. Een achtbaan sluit vaak, maar verdwijnt bijna nooit definitief. Hij verhuist naar een ander park of heropent onder een andere naam; net als de Apocalyps ontstond vanuit de Iron Wolf, maar die naam mag je vergeten.
Wat je niet mag vergeten, is om één overgebleven sok van een paar nooit weg te gooien. Splinter heeft me dat geleerd. Omdat je niet weet of je later in je leven een van je ledematen verliest of een amputatie moet ondergaan, en wij niet als Axolotls onze ledematen kunnen regenereren.
Francis Nagy is tweedejaars student Creative Writing aan ArtEZ Arnhem. Haar verhalen verschijnen op http://www.abcyourself.nl/author/francis/. Ook stond haar werk in de bundel Kracht van Doe Maar Dicht Maar en in de top-100 bundel Toch, nachtegaal, zingt voort! van de
Turing gedichtenwedstrijd. In samenwerking met Oddstream schreef ze een tekst voor de Art & Technology Exhibition 2017.
Kiem Holijanda – Sarah Veltmeyer
Logline: Wat als obsessief verlangen blind maakt voor dat wat er echt toe doet?
In mijn studentenhuis geldt een belangrijke regel: je gaat niet met een huisgenootje naar bed, daar komt alleen maar narigheid van. Zelf heb ik een afkeer van regels, tenminste, in het geval dat ik ze opvolg. Mijn huisgenootje Laura hechtte lange tijd waarde aan regels. Een paar weken geleden klom ik vastberaden met twee koppen muntthee in mijn handen de trappen op naar de derde verdieping. Ik fluisterde door het sleutelgat van de deur haar naam. Ze bleek van muntthee te houden. Ik denk dat mijn afkeer voor regels nogal aanstekelijk is.
Mijn kamer zit aan de voorkant van het huis. Aan de manier waarop huisgenoten hun fiets in de voortuin op slot zetten kan ik horen wie er thuis komt. Laura gebruikt twee lange Axakettingen. Als ze haar fiets op slot zet schuift het metaal altijd eerst even over de tegels. Even later maakt het gekletter plaats voor zachte voetstappen op de gang. Als ik haar voeten hoor begin ik vals en krachtig te zingen. De trillingen van mijn stem gaan dwars door muren en deuren. Ik ben niet bang voor geluidsoverlast, want ik ben zelfverzekerd, ik voel me op mijn gemak in dit huis. Als Laura over de gang loopt weet ze dat ik op de bank van mijn kamer zit met heel veel zelfvertrouwen.
Ik wil een tijdje in Laura’s hoofd gaan wonen denk ik. De muren van mijn kamer staan te dichtbij elkaar. Maar Laura wil niet samenwonen. Ze wil mij uitkleden en opeten, voldaan op de bank neerstorten, ogen sluiten en fantaseren over een vakantie op een regenachtige camping in Normandië. Ik wil haar altijd neuken op een luchtbed als de regen op de tent drupt. Zij wil mij alleen neuken als ik uit haar hoofd vandaan blijf.
Toen ik in de voortuin de rookwalmen van mijn sigaret in haar gezicht blies zei ze: ‘Ik wil dat je me de ruimte geeft.’ Ik zei we hebben al een ruimte, ik heb de vloer belegd met matrassen en de muren met voorraadkasten Oreokoekjes. Maar Laura wil niet geleefd worden, ze kiest haar eigen kamers.
Ik lag gisteren in haar bed, had ervoor de trappen om vijf uur ‘s nachts beklommen, de deur zat op slot. Ze moest wel open doen, ze was bang dat ik het huis wakker zou kloppen. De alcoholwalm uit mijn mond maakte haar misselijk, mijn stem klonk te hard in haar oren. Met haar armen liftte ze de lakens boven onze hoofden. Ik dacht dat wij samen in een tentje in Normandië lagen, zij niet. Ze probeerde met het katoen mijn lawaai te dempen.
Die nacht probeer ik op mijn bank in slaap te vallen. Ik benoem elke aanraking, rechterhand op de rand, linkeroor op het kussen. Benoem elke gedachte, elk beeld: de meeste bevatten Laura, andere tonen een opgeruimde kamer. Een kast met stapels soepblikken, rijen wijnglazen, messen bij messen, vorken bij vorken. Op de onderste plank een verdwaald theekopje, muntbladeren zitten vastgeplakt op de bodem.
Ilja Scheifes is eerstejaars student Creative Writing aan ArtEZ Arnhem. Sinds een paar jaar is hij freelance journalist voor De Persgroep Nederland, in de zomer schrijft hij voor de zomerkaternen van verschillende regionale kranten. Scheifes schreef daarnaast recensies en columns voor Nultweevier.nl en trad op bij Tapschrift.
Islands – Yann Gonzalez
Logline: Karakters dwalen door een erotisch doolhof van liefde en lust.
‘Karakters dwalen door een erotisch doolhof van liefde en lust.’
Kiki Knaup
Je kruipt door mijn huid als een beginnende dictatuur, onzichtbaar, tot het de enige bril wordt waardoor we kunnen zien.
De warmte van zijn huid heeft hij om mijn blote voeten heen geslagen. We liggen op de tegels in zijn tuin, op een veld van korstmos. Met zijn hand pulkt hij aan het mos dat op de tegels is gegroeid. Zijn hoofd beweegt mee met de muziek die door zijn huis klinkt. De tonen glijden langs de boxjes van glimmend zwart, ze druipen langs het raam en over de vloer kruipen ze, langs zorgvuldig uitgekozen kleding omhoog onze werkelijkheid in.
Hij staart naar zijn hand in het korstmos, zijn nagels groen van het krabben. Hij zegt, kijk, het korstmos is een symbiose van twee of meer verschillende levensvormen. De ene vorm, een alg bijvoorbeeld, zorgt voor de fotosynthese, de energie voor de ander. De ander, een schimmel, beschermt de alg, zorgt voor voortplantingsorganen. Hij legt een los stukje mos in mijn uitgestrekte hand.
Zijn lichaam beweegt zachtjes mee op de muziek zonder dat zijn spieren zich inspannen. Als hij slechts uit botten zou bestaan zou hij dezelfde bewegingen maken als op dit moment. Zijn ademhaling beweegt zijn ribben op de maat van de bas. Zijn hand streelt langs de koude steen en zijn vingers omsluiten het losgehaalde mos. Ik volg zijn ademhaling met de mijne, alsof we één lichaam kunnen worden, een symbiose tussen levensvormen. Elkaar versterken tot we onze ledematen met elkaar gemeten hebben. Ons zweet vermengd is tot een geur die alleen voor ons bekend is. Ik tast met mijn hand door de leegte tussen onze bovenlijven zijn richting uit. Zijn hand nog om het mos, trekt zich terug zodra mijn vingers hem aanraken. Als slakkenogen die zich terugtrekken bij gevaar schiet zijn hand achter zijn rug.
Hij zegt: ik ben een mens, je bent misschien een alg, maar ik ben een mens. Ik hoor niet bij jou. We waren vluchtige ontmoetingen. Maar samen kunnen we niet vergroeien, ik ben een mens, ik besta uit kieren, ik keer en ik zoek mijn eigen staart en ik zal altijd, altijd vluchtig zijn.
Ik lig aan zijn voeten, mijn vingers verstrengeld in de spleten tussen zijn tenen. Ik zeg kijk, je wortels zijn verbonden met mijn takken. Je bent mijn schimmel. We zijn al verbonden, je vecht tegen het verleden, het verleden, ook wel: het onveranderlijke, dat wat altijd stilstaat.
Hij staart nog steeds voor zich uit. Zijn huid spreekt in een lichaam van ontkenning en ik kan hem niet tegenspreken. Mijn lichaam is in een staat van willen en ik word ontkend.
Ik ben een mens, ik besta uit kieren.
Hij zegt: met opgevulde kieren stik je. Er is geen symbiose van een mens te maken.
(Hij zegt) De Korstmos is de enige symbiose die ik ken, die standvastigheid biedt.
Zijn hand glijdt een laatste keer langs het ruwe mos op het steen.
Zijn voeten lopen weg, zijn huid in ontkenning, zijn handen losgemaakt van het korstmos.
Kiki Knaup is eerstejaars student Creative Writing aan ArtEZ Arnhem. In 2011 volgde zij de vooropleiding Theater aan Performers House in Denemarken. In 2016 behaalde zij haar diploma aan École Internationale de Théatre LASSAAD.
