Vooroordelen over thuisonderwijs
Ik krijg als thuisonderwijzer al jaren vragen en opmerkingen. Ik vertel niet altijd aan iedereen dat ik thuisonderwijs geef, want als ik dat wel doe krijg ik heel veel vragen of opmerkingen en daar heb ik simpelweg niet altijd de tijd voor. Sommige mensen begrijpen het ook helemaal niet. Vooral in het begin, zo een 6 jaar geleden was ik er voorzichtig in. Nu kennen meer mensen het en veel mensen denken dat ik thuisonderwijs geef sinds corona, dat vind ik wel grappig.
Even over toen heel Nederland thuisonderwijs gaf tijdens het begin van corona. Ik vind dat echt niet te vergelijken met "ons" thuisonderwijs. Ouders werden toen eigenlijk in het diepe gegooit en er stond vanuit school een enorme druk op kinderen en hun ouders. Ik heb heel veel mensen om me heen horen klagen over de situatie. Wij deden eigenlijk wat we altijd al deden. Voor ons was er niks veranderd. Mijn kinderen zijn ook thuisonderwijs gewend, dus dat is heel anders wanneer een kind jaren naar school gaat en opeens gedwongen is thuis les te krijgen van hun ouders, die soms zelf ook vanuit huis moesten werken.
Terug naar de opmerkingen. Veel mensen die ik gesproken heb, hebben een idee over thuisonderwijs die vaak niet klopt. Dat komt natuurlijk doordat men het niet kent, of niemand in de omgeving heeft die bewust thuisonderwijs geeft.
De opmerking die ik bijna altijd krijg is: Oh, je geeft thuisonderwijs, dus je kinderen hebben helemaal geen sociale contacten?
Jawel, dat hebben ze wel. Ik heb een grote familie dus ze hebben neefjes en nichtjes waarmee ze spelen. Ze gaan naar sport waar ze vrienden kunnen maken. Ze spelen buiten met kinderen uit de buurt. Mijn vriendinnen hebben bijna allemaal kinderen, dus aan playdates geen gebrek. Buiten dit allemaal hebben we ook een thuisonderwijsgroep (je kunt het vergelijken met een klasje) waarmee we verschillende activiteiten doen zoals gymles (dit was regelmatig before corona happend). Ook zien ze in het weekend veel kinderen bij moskeelessen. Sociale contacten genoeg! Junayda heeft ook een penvriendin, wat ik echt geweldig vind. Doet me denken aan toen ik jong was en zelf penvriendinnen had. Maar goed dat was voordat internet het leven had overgenomen.
Dit klopt niet helemaal. Feit is dat de kinderen veel met mij zijn, maar niet altijd. Dat is voor de kinderen niet ideaal en voor mij ook niet. Mijn man werkt verschillende diensten dus als hij 's ochtends thuis is, doe ik iets voor mezelf. Ik ben vandaag nog gaan ontbijten bij een vriendin, zonder kinderen. Ik plan eigenlijk best regelmatig iets voor mezelf. Dat is ook wel belangrijk, ze zeggen niet voor niets happy wife, happy life haha.
Next one is een opmerking die ook vaak voorbij komt: jij hebt dus nooit een momentje voor jezelf, je hebt altijd de kinderen om je heen.
Een vraag die me ook altijd gesteld wordt is: oh ben je dan zelf een juf.
Ik vind die vraag altijd wel grappig, want dan denk ik ja, ik ben inderdaad zelf een juf, de juf van mijn kinderen. Ik heb er niet voor gestudeerd, denk er wel heel vaak over na, maar dat lukt mij nu niet qua tijd. Heb wel altijd veel gelezen over onderwijzen, over kinderen en heb wel boeken die gebruikt worden bij de pabo. Ik heb wel stage gelopen op een basisschool en jaren met kinderen gewerkt. Ik vind wel een juf ben je in hart en nieren, een juf wordt je niet door papier. Misschien vinden mensen dit heel erg dat ik dit zeg, maar ik hoor soms verhalen dat ik denk je hoort niet voor de klas te staan. Een juf hoort er te zijn voor de kinderen en alleen in het belang van de kinderen. In het weekend sta ik trouwens wel voor de klas. Ik geef les in de moskee. Ik wil ooit ook wel voor het papiertje gaan en voor de klas staan op een basisschool, maar voor nu is dat niet haalbaar.
Wat wel grappig is, ik was een paar jaar geleden boodschappen aan het doen met de kinderen. Toen sprak een vrouw me aan, ze zei: wat doe jij dat goed met je kinderen, ik werk in het onderwijs en ik vind dat je dat echt goed doet. Toen moest ik wel lachen in mezelf... like... ik ben ook juf (van mijn kinderen)
Ook een gedachte van sommige mensen, is dat kinderen die thuisonderwijs krijgen alleen maar thuis zitten. Die gedachten klopt niet. Ik ben zelf geen persoon die alleen maar thuis zit. Ik ben graag met mensen en ik ben graag actief. Soms moet ik mezelf juist dwingen om even wat rustiger aan te doen. Ik had het in begin corona ook heel moeilijk en heb niet echt in quarantaine gezeten, omdat dat niet nodig was gelukkig. Met quarantaine bedoel ik ook echt alleen maar thuis zitten, ook niet naar buiten voor een wandeling of boodschap. Wat ik eerder al zei. Mijn kinderen zitten niet alleen maar thuis. Ze hebben sport, playdates, moskeelessen en we gaan ook vaak naar buiten om te fietsen of naar de speeltuin.
In principe kunnen wij ons eigen tijd indelen. We hebben een studeerkamer ingericht als klas, maar het komt ook wel eens voor dat we aan de keukentafel zitten. Vooral als ik 1 op 1 uitleg geef of met bijvoorbeeld racelezen. Doordat we thuis zijn en ons tijd zelf kunnen indelen, denken mensen wel eens dat we all day, every day pyjama's aan hebben. Je kunt je toch wel voorstellen dat het dan niks wordt. De kinderen moeten 's ochtends net als ieder ander kind wassen, tanden poetsen, aankleden, haren kammen, ontbijten en gaan dan aan de slag.
Ik heb geen broodtrommel stress (wel in het weekend) of gymtas vergeten etc. Als we pauze nemen, lopen we gewoon naar de keuken.
Thuisonderwijs past bij ons, er is geen enkele school in de buurt die past bij onze levenswijze. Ook geen islamitische school. Ik ben blij en dankbaar dat dit mogelijk is en zou niet anders willen. De kinderen zijn er ook heel blij mee. Zij weten natuurlijk niet beter maar zien wel kinderen naar school gaan. Als iemand ze vraagt of ze niet liever naar school gaan, antwoorden ze eigenlijk ook altijd nee.
Ik vind niet dat iedereen zomaar thuisonderwijs zou moeten geven, maar er zijn gezinnen bij wie het beter past en dat begrijp ik als geen ander.
Ik hoop dat het zo duidelijk is, er zijn nog meer gedachten en ideeën die niet helemaal juist zijn, maar ik hou het hierbij anders maak ik er een nog langer verhaal van!