#too personal thoughts

[vivlavidaagentcarter]

I never call the suicide hotline because I don’t know what happens when I do. I don’t want them to call the police or anything on me. I don’t want to admit to having such thoughts to my husband.

[vivlavidaagentcarter]

Like existing fucks me up. Knowing we don’t truly now what happens after death and sooner or later we will all face it. One way or another. We’re just here. That’s it. This is one life. We won’t get another. No do over. We just exist and nothing truly matters. Like it really scares me.

[soultakingheart]

Diyan ka lang, nag-iisip pako.

Hindi ko na maintindihan.

Sa totoo lang, nagtataka ako kung bakit kailangan ko pag-isipan ang mga bagay na hindi ko sigurado kung naramadaman ko na talaga. Three or four years ago na-heart broken kuno ako. Yung tipong nagbago ang buhay ko, di nako nakapagsulat ng mga bagay na dati ay madali lang para sa akin. Nagbago ang pananaw ko sa buhay. Di ko sigurado kung ano ba talaga ang naramdaman ko, love? Hindi ko sigurado. Pero nasaktan ako, dun sigurado ako. Three or four years later, binabalikan ko yung mga panahong yun, mas nakakalito. Nagmahal ba talaga ako? O nasaktan lang ako dahil sa ideya ng pagmamahal na dapat laging masaya ang ending, na dapat kapag nagmahal ka e mamahalin ka din. Nakakalito, minsan nakakainis din. Ngayon, may isang lalaki. Mahal ko? Siguro. Mahal ako? Malabo. Di naman sinasadya. Pinag-isipan ko rin namang mabuti eh. Pero di ko parin maintindihan ang nararamdaman ko.

Kelan mo ba malalaman na nagmamahal ka na? 

May sarili akong pasakit sa buhay ko, ayaw kong lumalaban para sa taong gusto ko. Isang katangahang hanggang ngayon ay hindi ko malaman ang remedyo? May klase bang nagtuturo nito? Sana meron, papatok na kurso 'to.

May isang taong nagsabi saakin na kailangan ko rin daw na lumaban para sa gusto ko, dapat marunong akong humabol sa mga bagay na ginugusto ko. Ang problema, hindi ako lumaking ganon. Lumaki ako na nagpaparaya kasi ayawa ko na may galit sa akin o sabihan ako nga maramot. Isang bagay na natutunan ko sa kid's show: inaayawan ang mga taong maramot. Sanay din akong inaagawan, eh kasi hindi kami magkasundo ni ate nung bata kami (kahit ngayon), di ko alam kung bakit, ang bilis niya magalit sakin. Eh gusto ko ng ate kaya kung anoang gusto niya--kahit gusto ko rin yun at sa akin dapat yun--ibinibigay ko sakanya. Nakasanayan ko na rin sa iba. Isa pang bagay ay dahil hindi ako sanay na makipag-agawan. Yung tipong sa children's party na pabitin ay hindi ako sumasali. Doon na din galing yung hindi ako marunong sumiksik o magpilit. Oo na, isang malaking kaduwagan lang ang nakuha ko nung bata. Hindi ko yun naiisip dati, pero ngayon sa dami ng personality theories na natutunan ko eh hindi maiiwasang masagi eto sa isip ko. Pati kung paano magdeny at magpigil ng nararamdaman ay magaling na ata ako dun. Sabi ng prof namin, delikado daw yun kasi baka dumating ang panahon di mo na malaman o mapangalan ang nararamdaman mo.

Yun na nga, di ko na maintindihan. Malabo na ang pangalan ng mga nararamdaman ko.

Yung isang taong yun, hindi ko sigurado kung anong tawag sa pakiramdam na meron ako sakanya. Yung tipong, ayaw kong mawala siya habang ipinipilit ko ang pagmamahal niya sa iba. Kakaiba. Masyadong humahaba ang oras sa gabi kapag pinipilit kong intindihin. Ang akin lang naman, ang gusto ko lang naman, habang hindi ko pa alam kung ano talaga ang nararamdaman ko, sana wag muna siya lumayo. Wag muna niya ako iwan o kaya bitawan ng saglit. 

Dyan ka lang. Nag-iisip pako.