#universal emptiness

[bydayiamnothingandbynightiami]

My fish. My hook. My fox. My snare. My fire. You my water. You my current. My earth. You my if. And you my but. Either. Or. My everything… my everything…

Ingeborg Bachmann

Борис Штоколов - Я встретил Вас

[lostatodellecose]

I know nothing and my heart aches da rhaps0deep Tramite Flickr: All I’ve ever done is dream. That, and only that, has been the meaning of my existence. The only thing I’ve ever really cared about is my inner life. My greatest griefs faded to nothing the moment I opened the window onto my inner self and lost myself in watching. I never tried to be anything other than a dreamer. I never paid any attention to people who told me to go out and live. I belonged always to whatever was far from me and to whatever I could never be. Anything that was not mine, however base, always seemed to be full of poetry. The only thing I ever loved was pure nothingness. Fernando Pessoa

[bydayiamnothingandbynightiami]

Each moment of our dates, not many, We celebrated as an Epiphany. Alone in the whole world. More daring and lighter than a bird Down the stairs, like a dizzy apparition, You came to take me on your road, Through rain-soaked lilacs, To your own possession, To the looking glass world. [...]

Arseny Tarkovsky

[bydayiamnothingandbynightiami]

I'm like an island I'm like a lost soul; Cut off from the rest of the world Walking the same corridors Stalking the same cold shining floors; In search of the place i will stay I'm like an island I'm like a lost soul; Cut off from the rest of the world..... Island of lost souls Island of lost souls Island of lost souls Island of lost souls Placed on the same staircases Faced with the same choice of steps And paces; In search of the place i will stay; Island of lost souls Island of lost souls Island of lost souls Island of lost souls Island of lost souls Island of lost souls Island of lost souls Island of lost souls

[bydayiamnothingandbynightiami]

όπου έπρεπε να πάμε σε δύο διαφορετικά γκισέ, εκείνος στα «Εμβάσματα», εγώ στα «Γραμματόσημα», και ήδη εκείνος ο πρώτος χωρισμός ήτανε τόσο επώδυνος

*

ότι εδώ, σ' αυτή την περιοχή που είμαι εγώ, ο πόνος καταπραΰνεται, μεταξύ του 6 και του 9 της Ούνγκαργκάσε, ότι οι ατυχίες μειώνονται, ο καρκίνος και ο όγκος, το άσθμα και το έμφραγμα, οι πυρετοί, οι μολύνσεις κι οι κλονισμοί, ακόμα κι οι πονοκέφαλοι κι η ευαισθησία στην αλλαγή του καιρού έχουν εξασθενίσει, κι εγώ αναρωτιέμαι μήπως είναι καθήκον μου να ενημερώσω τους επιστήμονες γι' αυτό το απλό φάρμακο [...] εδώ και η νευρικότητα που σε κάνει να τρέμεις, η υπερένταση, που απλώνεται πάνω απ' αυτή την πόλη, και πιθανότατα παντού, καταλαγιάζει σχεδόν και η σχιζοθυμία, το σχιζοειδές αυτού του κόσμου, η παρανοϊκή, διαστελλόμενη σχισμή του, ανεπαίσθητα κλείνει

*

και πώς θα μπορούσε αυτή η λέξη, που ήδη σήμερα σημαίνει το μέλλον, να είναι άλλη από Ίβαν

*

κι επίσης μόνο μυστικά κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον μες στα μάτια, γιατί με τα βλέμματά του ο Ίβαν πρέπει πρώτα να ξεπλύνει απ' τα μάτια μου τις εικόνες που 'χουνε καταγραφεί στον αμφιβληστροειδή χιτώνα μου πριν απ' τον ερχομό του

*

αλλά επειδή ο Ίβαν αρχίζει να με θεραπεύει, μπορεί να μην είναι πια εντελώς άσχημα πάνω στη γη

*

αυτό δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ, θα κρατήσει πολύ ακόμα, μια ολόκληρη ταινία, η οποία δεν έχει παιχτεί ποτέ αλλά στην οποία εγώ βλέπω τώρα το ένα θαύμα μετά το άλλο, επειδή έχει τον τίτλο ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΒΙΕΝΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΙΒΑΝ, επειδή έχει τον τίτλο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΙΒΑΝ και ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗ ΒΙΕΝΝΗ, ΒΙΕΝΝΗ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ κι αυτές οι συναρπαστικές ακολουθίες εικόνων, που μου φέρνουν ίλιγγο, δεν σταματούν επίσης, όταν φρενάρει απότομα τ ' αυτοκίνητο, όταν απ' το ανοιχτό παράθυρο μπαίνουνε ζεστά κύματα αέρα με τη δυσωδία βενζίνης, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ, ευτυχισμένη λέγεται, πρέπει να λέγεται ευτυχισμένη, γιατί ολόκληρη η Ρίνγκστράσε συνοδεύεται από μια μουσική, με πιάνουν τα γέλια, επειδή τ' αυτοκίνητο κλωτσάει όταν ξεκινάμε, επειδή δεν φοβάμαι καθόλου σήμερα και δεν θέλω να βγω απ' τ' αυτοκίνητο στο επόμενο φανάρι, επειδή θα 'θελα να συνεχίσω για ώρες ακόμα να πηγαίνω με τ' αυτοκίνητο, να σιγοτραγουδάω, να μ'ακούω βέβαια εγώ, αλλά όχι ο Ίβαν, επειδή η μουσική είναι πιο δυνατά

Aupres de ma blonde

Είμαι

Τι είσαι

Είμαι

Τι

Είμ' ευτυχισμένη

Qu'il fait bon

Λες κάτι;

Δεν είπα τίποτα

Fait bon, fait bon

Θα σ'το πω αργότερα

Τι θες αργότερα;

Ποτέ δεν θα σ' το πω

Qu'il fait bon

Τότε άντε πες το

Είναι πάρα πολύ δυνατά, δεν μπορώ πιο δυνατά

Τι θες να πεις;

Δεν μπορώ να το πω ακόμα πιο δυνατά

Qu'il fait bon dormir

Άντε λέγε, πρέπει να το πεις σήμερα

Qu'il fait bon, fait bon

Ότι αναστήθηκα

Επειδή έβγαλα τον χειμώνα

Επειδή είμαι λοιπόν τόσο ευτυχισμένη

Επειδή βλέπω ήδη το Δημοτικό πάρκο

Fait bon, fait bon

Επειδή ο Ίβαν ξαναγεννήθηκε

Επειδή ο Ίβαν κι εγώ

Qu'il fait bon dormir!

*

ο Ίβαν ρωτάει: Να σβήσω το φως;

Όχι, άφησε ένα αναμμένο, σε παρακαλώ, άφησε ένα φως!

Θα σου σβήσω όμως κάποια στιγμή όλα τα φώτα, κοιμήσου επιτέλους, ευτύχησε.

INGEBORG BACHMANN, ΜΑΛΙΝΑ

[bydayiamnothingandbynightiami]

When I return, It will be with another man's clothes. Another man's name. My coming will be unexpected. If you look at me unbelieving, and say "You are not He", I will show you signs and you will believe me. I will tell you about the lemon tree in your garden. The corner window that lets in the moonlight. And then signs of the body, signs of love. And as we climb, trembling, to our old room, between one embrace and the next , between lovers' calls, I will tell you about the journey all the night long. And in all the nights to come. Between one embrace and the next. Between lovers' calls. A whole human adventure. The story that never ends…

Eleni Karaindrou - Ulysses' Gaze

have a biscuit

[bydayiamnothingandbynightiami]

Death will be the end of fear and the fear of dying, fear like a dog stuffed in my mouth, fear like dung stuffed up my nose, fear where water turns into steel, fear as my breast flies into the Disposall, fear as flies tremble in my ear, fear as the sun ignites in my lap, fear as night can’t be shut off, and the dawn, my habitual dawn, is locked up forever.

Fear and a coffin to lie in like a dead potato. Even then I will dance in my dire clothes, a crematory flight, blinding my hair and my fingers, wounding God with his blue face, his tyranny, his absolute kingdom, with my aphrodisiac.

Anne Sexton

fear as night can’t be shut off

[bydayiamnothingandbynightiami]

Ah, you realists! I am not ashamed of my romanticism. Ah, you, abstractionists: I will confess to you my passion for objects, earth, nature. Should I pretend I am a stone when emotions, memories surge and overflow me, and I am dreaming of home, and melting snow?

***

i’m a displaced person on my way home, in search for my home, retracing bits of past, looking for some recognisable traces of my past

Jonas Mekas

those brief moments, those moments…