Değişik bir zamanda içimde upte kalan bir umut var..
Gözümü her kapattığımda yaşamadığım olayları yaşıyor olarak görmem gibi..
Tam pes edecekken gelen bir umut abidesi gibi. Bu durum neye işaretti..¿
Unuttum dediğim olayları unutmamaktan öteye geçemedi hayat..
Düşünmekten, yorgunluğum kat ve kat arttı.. Öylesine yaşıyor gibiyim..
Yoksa ben mi yanlış yapıyorum.? Yok hayır! Yanlış değil kendimi umursuzca kaptırıyorum bir takım etkenlere..
Söylenecek çok şey varken, içten bir şekilde bağıramamak beni düşüren budur belkide..
Çok fazla zaman kalmadı..
Onlar kendi bildikleri veya başkasının onlara bir koyun muamelesi yaparak yol gösterdiği yoldan gittiler.. Aslında yol değil bataklıktı.. Er ya da geç anlayacaklar.. Ama neye fayda ki...
Zaman geçtikçe hayat, bizlere gerçeği dahada gerçek yaparak yeşeren umutların umut olmadığını dahada belirgin ederek sadece bir takım hayatın cilvesini yansıtır..
Ama onlar için basit her şey öyle değil mi...¿
