Huilfilms
In mijn ontdekkingsreis kom ik op mooie inzichten. Zo vroeg ik me vandaag af of de reden dat ik moet huilen bij een film door de film kwam of een dieper liggende emotie die geraakt wordt? Misschien is het wel een middel om die opgekropte tranen te laten gaan 'lekker een potje te janken' en als iemand er wat van zegt, kan antwoorden dat het zo verschrikkelijk is wat er in die film is gebeurd. Ik weet dat het een film is en daarom huil ik altijd stiekum. Misschien omdat het geen goed moment is om te gaan uitleggen wat me zo verdrietig maakt. Ik schrik ook als iemand er iets van zegt of vraagt wat er is. Gelukkig (of juist niet) lukt het vaak al snel om de ander af te schepen met een excuus dat het zo zielig is wat er met de hoofdpersoon is gebeurd. Bla, bla, bla... Bijna niemand gaat op zo'n moment doorvragen, toch? Het is een omweg om bij mezelf in te zien dat de film geen reden moet zijn om te huilen en het moet zeker niet zo zijn dat ik emoties ga overnemen van iemand die iets speelt voor een film. Het is voor mij veel belangrijker om in te zien dat er een diepere laag achter zit en dat ik contact maak met dat deel ipv te huilen bij een film en doe alsof er niets aan de hand is terwijl ik bijt op een Fishermanfriend .