Ode aan jou
Ik wil gedichtjes over je schrijven. Over je perfecte lach, je mooie grote bruine ogen. Je was mijn bambi, maar dan net een stukje mooier. Je bent zo wereldwijs, waarom koos je voor mij? Kon ik je ooit geven wat je verdiende? Wat maakte je me onzeker. Je was zo mysterieus. Elke vezel in mijn lijf wilde jou. Je prachtige lichaam, je mooie donker bruine haren. Je innerlijk, zo mooi, zo lief. Ik was verliefd, nog steeds, elke keer als ik een stukje jou tegen kom. Want wat was jij bijzonder. Ik heb nooit meer in mijn leven zo speciaal iemand als jou ontmoet. Wat was je talentvol. Alles wat je aanraakte, daar raakte je mensen mee. Zo naïef en onbevangen, maar tegelijkertijd zo wijs, zo intelligent. Je wilde de wereld zien, en ik wilde de wereld samen met jou ontdekken. Samen zijn, er bestond niks mooiers dan die gedachte. Jij en ik. Was het maar ooit zo ver gekomen. Er was wel een jij en ik, maar het was nooit een wij. Behalve in onze dromen. Elke ochtend als ik wakker werd vroeg ik naar je dromen. Het was mijn favoriete momentje van de dag. Dat je praatte over ons. Over wij samen. Samen lachen, samen huilen, samen ontdekken. Dat deden we al, maar er was een bepaalde afstand. Een afstand die in kilometers niet groot was, en mentaal was hij ook niet groot. Maar fysiek wel. Want, jij was ziek. Dood ziek. En ik wist het, maar ik wilde het niet weten. Je hebt het nooit tegen mij verteld. Maar ik kon het lezen, tussen je zinnen door. Er zat een monster in je, die groter was dan onze liefde voor elkaar.
Van de één op de andere dag was ik je kwijt. Je verdween voorgoed uit mijn leven. Wat deed het pijn. Mijn grote liefde. Wat heb ik gehuild, mijn hart was gebroken in honderd duizend stukjes. Nooit meer wilde ik liefde voelen, het was te intens. Wat heb ik een spijt, dat ik niet op jou heb gewacht. Dat ik je geen tijd heb gegeven om bij mij terug te komen. Dat ik niet voor jou heb gevochten, gestreden. Want ik ging verder met mijn leven. Ik dacht, dit was het dan, vaarwel. Zo gaat dat met mij en liefde. Ik beleef alles te intens, en ik heel wonden niet met tijd, maar met nieuwe liefde. Een fout die ik keer op keer nog steeds maak, en het lijkt wel alsof ik het nooit leer. Maar je bent nooit verdwenen uit mijn gedachten. Daar was je altijd. Je leeft daar nog steeds. Ik zocht weer contact, nog geen jaar later. Alles in mij wilde met jou praten. Maar ik had het verprutst. Ik had een nieuwe liefde, een liefde die niet tegen jou liefde op kon boksen, maar ik nam er genoegen mee. Dat had ik nooit moeten doen. Je vertelde dat je verliefd op me was, maar dat je hoofd het niet aan kon. Stomme rot ziekte. Ik was op dat moment nog verliefder op jou. Ik kon je maar niet uit mijn hoofd zetten. Ik heb het zo verpest, en het spijt me zo.
De jaren verstreken, het ging uit met mijn vervangende liefde, en jij had het geluk in je leven en in de liefde weer terug gevonden. En oh wat ben ik jaloers op hen. Maar, je verdiend het. Je verdiend het om gelukkig te zijn. In het leven en in de liefde. Ik gun je alles van de hele wereld, maar nog steeds het liefste met mij samen. 7 jaar zijn we nu verder. Bij elke nieuwe telefoon, zet ik jou telefoonnummer nog steeds als eerste erin. Ik hoop iedere dag iets van je op te vangen op Social Media, maar je gebruikt het niet meer zoveel als eerst. Elke verjaardag feliciteer ik jou, en jij feliciteerde mij, tot dit jaar. Jou felicitatie was altijd het belangrijkste voor mij. Als jij mij had gefeliciteerd, dan kon ik weer rustig ademen. Maar alles gaat voorbij, en zo ook onze liefde.
Ik wacht nog steeds, op het moment dat onze levens elkaar weer kruizen. Dat ik in die prachtige ogen van je kan kijken en tegen je kan zeggen dat ik van je hou en ik je nooit meer los zou laten. Dat jij mijn leven bent.