Expat(ations)
Als je als westerling emigreerd wordt dat tegenwoordig leuk met de naam expat. Steeds meer mensen gaan het avondtuur aan om anderen culturen, carriere kansen of veranderingen aan te gaan. Zelf voel ik me niet echt een expat, meer een persoon die ergens anders woont, helemaal niet iemand die een leven heeft achtergelaten om ergens opnieuw te beginnen. Ik ben nog steeds de te directe, drukke hollander die niet zonder haar boterham met hagelslag kan. Ik ga ook altijd nog met veel plezier naar huis. De vraag of ik ooit terugkom of daar blijf wonen wordt altijd gesteld. Ik weet het niet en hoef het ook niet te weten er is nog zoveel the ontdekken. Tijdens mijn jaarlijkse bezoek aan mn thuisfront zag ik floortje op reis naar mensen die ergens anders een nieuw leven opbouwen, een britse vrouw gaf haar leven op voor de amazone. Haar ogen werden geopend en vind dat wij westerlingen altijd maar meer willen. Ik herken dat wel. Nergens is het goed genoeg, het moet altijd ergens beter zijn. We zijn oververzadigd en blijven zoeken naar het ideale plek. Waar ik me dan af en toe aan erger is dat het leven van expats wordt verromantiseerd. We zijn niet anders dan de duizenden immigranten die op zoek zijn naar een betere wereld. We zijn niet gelukkig of verzadigd in de wereld waarin we op dat moment leven en opzoek naar een betere plek. Daarin we nemen stappen of risico’s om onze dromen proberen te verwezelijken. En tijdens deze zoektocht willen wij (expats) onze roots niet vergeten. Ondertussen gaan we er wel van uit dat immigranten dat wel doen. De wereld is niet altijd even eerlijk en daarom vind ik het ideaal om op verschillende plekken andere normen en waarden the absorberen, want als westerling ben ik bevoorrecht om bijna overal ter wereld neer te strijken. Dat is een luxe waar ik graag misbruik van maak tot ik onverzadigd ben.
