Sniddiej

The grass is greener on this side because it rains more often.

[sniddiej]

Train

I always visualise life as a train journey. A lifelong journey where you can hop on any train you like with endless possibilities. Either a fast train what gets you direct towards your desired destination or a train with several stations on the way where you discover places, taking and leaving your luggage on the way.

On your journey people will step aboard for the ride and alight where needed. You say hello and goodbye, ride in full or empty carriages. You maybe choose to get out yourself and take the next train or change the direction if you feel like it. Sometimes you can get delayed on the way or you have no other choice than to get off and catch another train. Sometimes you feel everybody is on the train and you are left on the platform. Sometimes everybody is on the platform and you are on the fast train travelling past everybody else towards a different station. 

Each journey is a different story, one more smooth than another and various prices to pay for each destination. Journeys to be remembered others rather to be forgotten. 

For me, it's time to take a train towards a new direction. An unknown station and not knowing what will happen on the way. New journeys always bring excitement, but this time I carry also sadness with me, as I will be travelling alone...

You and me have been standing on the platform for a while now, waiting and deciding which way to go, hoping for a train what suited both directions. This train doesn't exist and we can not stand here forever. Therefore it has been a hard decision to aboard a train with separate destinations. Our journey together, unfortunately, ends here. It's time to say goodbye. You were one hell of a travel buddy and will miss your great companionship. I do hope our trains pass each others stations now and then. Have a safe journey home my love...

[sniddiej]

[sniddiej]

Expat(ations)

Als je als westerling emigreerd wordt dat tegenwoordig leuk met de naam expat. Steeds meer mensen gaan het avondtuur aan om anderen culturen, carriere kansen of veranderingen aan te gaan. Zelf voel ik me niet echt een expat, meer een persoon die ergens anders woont, helemaal niet iemand die een leven heeft achtergelaten om ergens opnieuw te beginnen. Ik ben nog steeds de te directe, drukke hollander die niet zonder haar boterham met hagelslag kan. Ik ga ook altijd nog met veel plezier naar huis. De vraag of ik ooit terugkom of daar blijf wonen wordt altijd gesteld. Ik weet het niet en hoef het ook niet te weten er is nog zoveel the ontdekken. Tijdens mijn jaarlijkse bezoek aan mn thuisfront zag ik floortje op reis naar mensen die ergens anders een nieuw leven opbouwen, een britse vrouw gaf haar leven op voor de amazone. Haar ogen werden geopend en vind dat wij westerlingen altijd maar meer willen. Ik herken dat wel. Nergens is het goed genoeg, het moet altijd ergens beter zijn. We zijn oververzadigd en blijven zoeken naar het ideale plek. Waar ik me dan af en toe aan erger is dat het leven van expats wordt verromantiseerd. We zijn niet anders dan de duizenden immigranten die op zoek zijn naar een betere wereld. We zijn niet gelukkig of verzadigd in de wereld waarin we op dat moment leven en opzoek naar een betere plek. Daarin we nemen stappen of risico’s om onze dromen proberen te verwezelijken. En tijdens deze zoektocht willen wij (expats) onze roots niet vergeten. Ondertussen gaan we er wel van uit dat immigranten dat wel doen. De wereld is niet altijd even eerlijk en daarom vind ik het ideaal om op verschillende plekken andere normen en waarden the absorberen, want als westerling ben ik bevoorrecht om bijna overal ter wereld neer te strijken. Dat is een luxe waar ik graag misbruik van maak tot ik onverzadigd ben.

[sniddiej]

Tuigheidsgordel

Er zijn twee trends hier die mij elke keer weer doet verbazen: Rondrijden in een elektrische scooter en kinderen aan tuigjes. De hippe lui die hier in hun elektrische scooters rondrijden zijn echte hipsters, want ze zijn eigenlijk nog niet vet genoeg om echt niet te kunnen lopen, maar willen graag bij de obesitassen horen en hebben daar veel (luiheid) voor over. Echte hipsters dus.  Op het feit dat kinderen aangelijnd moeten worden wil ik graag wel wat dieper ingaan: “Honden lopen natuurlijk het liefst los. Echter, niet elk ras is daarvoor geschikt. Niet getrainde honden nemen bij het loslaten zoveel ruimte dat ze niet meer onder appèl te houden zijn. Hierdoor kunnen gevaarlijk situaties ontstaan. Een ongeluk vormt een van de meest voorkomende doodsoorzaken bij honden. In de praktijk zal een hond buiten meestal aan de lijn moeten lopen” Verander het woord hond in kind en je creëert het beeld wat de gemiddelde Engelsen hebben over kinderen. Deze trend is overgevlogen van Amerika (Het land van ultieme luiheid) Voor nog geen 5 euro kun je al een fantastisch tuigje kopen oftewel kinderharnas’ met de meest uitlopende kleuren en thema’s. 'Wij (ontzettend) jonge (luie) ouders,' promoot deze trend volledig.Veiligheid is de voornaamste reden die wordt gebruikt voor dit tuig-tuigje. De ouders van tegenwoordig zijn te druk bezig met hipster zijn en rennen liever niet achter hun kind, want ja anders zit je nooit voor je 50ste in zo'n karretje. Ik ben dan ook met smart aan het wachten tot deze twee trends gaan samensmelten. Ik zie het al helemaal voor me dat het kind zijn ouders in een karretje voortrekt. 

[sniddiej]

Kijk uit voor de Kinderverslinder!

Nu ik bijna een jaar hier te wonen moet ik eerlijk toegeven: Ik heb amper wat meegekregen van de historie van dit land. Dat wil niet zeggen dat ik hier geen inzicht krijg in een nieuwe cultuur. 40% van mijn omgeving is Spaans (Dit zijn zeg maar de nieuwe chinezen:ze duiken overal op). Door het Wilhelmus en het vernoemen van Spanje tijdens het WK kwam er een tijdje geleden een artikel in de krant van deze zuiderlingen. De Spaanse partner in crime (zie andere verhaaltje) heeft het even uitgeplozen:

Wilhelmus en zijn Koning van ‘Hispanje’ waren na een lange ‘werkrelatie’ eigenlijk helemaal niet zulke goede kameraden meer en meneer van Oranje begon zich af te zetten tegen Koning Filip II dit na wat gebakkelei onderling en wat voorvallen met elkaar (Wikipedia legt het beter uit). Het Wilhelmus is eigenlijk een soort van Oorlogsverklaring naar Spanje. Even voor de toevoeging in dit verhaal: Het Wilhelmus is het OUDSTE volkslied ter wereld ooit! Dit alleen al was een leuk feitje om te delen tijdens feestjes en partijen! Wat Willem en Filip verder allemaal uitspookten is geschiedenis. Eigenlijk werd het artikel wat uitgebreid met extra tekst en de Spaanse vertaler zei dat het minder interessant werd. Iets met soort Kerst en terug sturen naar Spanje! HOHOHO zei ik (niet de let it snow versie maar de: HALT!) De vertaler begon alsnog alles grondig te vertalen. En jawel: Dit ging over Sinterklaas! Aangezien ik de eerste zak pepernoten al op heb (Hoera voor de Hema in Engeland) en ik bovendien ongestraft hardop 'zwarte piet ging uit fietsen' mag zingen ben ik in mijn nopjes! Dus ik riep uit volle borst: Pluis uit het verhaal: Tijdens de opstand werden er veel satirische beelden geschept over Koning Filip. Hij werd beschouwd als een paniekzaaier. Dit werd visueel gemaakt door hem af te schilderen als een ‘meedogenloos’ persoon die verantwoordelijk was voor de ‘zwarte’ legende. Er zijn beelden bekend dat hij als een zwart monster een menselijke baby eet. Dit leidt uiteindelijk tot ons eeuwen oude verhaal: Dat wij Hollanders onze kinderen bedreigen met de komst van de Hertog en wanneer ze zich gedragen ze beloond worden en wanneer ze zich misdragen worden meegenomen naar Spanje. Zwarte piet oftewel Zwarte Filip II dus! Ik vind dit een prachtig verhaal en vandaar dat ik het even deel met jullie!

En vanwaar de boot? Nadat St Nicolaas is overleden worden zijn stoffelijke overschotten naar Spanje terug gebracht. Hij wordt ook wel de beschermer van de Zeelui genoemd, vandaar de stoomboot. Dit wou je altijd al weten! Nu toch ook de discussie over de Sinterklaasliedjes is geopend wil ik graag het volgende kinderliedje nomineren als Sinterklaasliedje. Wil je het allemaal nalezen in het spaans? Dat kan hier! (google translate is ook een uitkomst) Tabbe(e)rt! 

[sniddiej]

WK = Wed Kneus

Mijn winkelstraat om de hoek is niet de bruisende straat die er bestaat. Maar het geeft een lekker typisch Engels gevoel: Fastfood, slechte koffie , stinkende slagerijen en zes goede doelen zaken vol met spullen van overleden mensen. Als klap op de vuurpijl: acht zaken waar je kunt wedden en gokken. Nou voelde mijn trouwe WK-maat en ik ons uiteindelijk wel erg aangesproken toen we vlak voor een van de vele WK wedstrijden weer van die prachtige slogans zagen. (zo zie je maar weer: De kracht van herhaling in de marketing!) Dus je raad (of moet ik zeggen wed?) het al: We hebben het maar eens op een wedje gegooid zo vlak voor de Semi finale. Nou ja laten we maar niet al te uitgebreid corresponderen op de uitslag, maar het is in ieder geval niet geworden waarop we gewed hadden. Maar ik heb in ieder geval bewijs dat ik ooit gewed heb, en ik wed dat dit ook gelijk de laatste keer is geweest. 

Pic or it didn't happen:

[sniddiej]

I'm so 'tate' modern!

[sniddiej]

Ik hou eigenlijk helemaal niet van soci(a)alistisch taart eten.

Vroeger vond ik taart niet echt het feestvieren waard. Ik had liever een ‘plakse’ cake. Gewoon omdat ik iets praktischer ben ingesteld: Klein compact zoet plakje cake, met af en toe een toefje room. Van taarten liep het water me niet echt in de mond. Ik denk dat ik altijd een afkeer van smeuïg eten heb gehad, Mayonaise, smoothies, kaas ik moet het niet! Maar goed omdat slagroomtaart uit cake en room bestaat heb ik mezelf uit fatsoen maar aangeleerd om voortaan ‘ja, lekker’ te zeggen op een verjaardag, want welke Hollander maakt nou geen misbruik van dit moment om zich compleet vol te schuiven met opgeklopte suikerklontjes? Tijdens de opkomst van de ‘home made’ gebakjes in Nederland ben ik precies op tijd naar de overkant gevlucht. Niet wetende dat hier een ware cup cake revolutie aan de gang was. Ik geef je een woord: Icing, dit is propaganda van de tandartsen, als antwoord op het zorgstelsel. Icing is de Hitler onder zoetigheid. Mijn tanden schreeuwen het uit als de icing nazi’s mijn mond bezetten. Maar je kan er niet onderuit, eenmaal een hap genomen wordt je lichtelijk gedwongen om de rest van je bek compleet uit te laten gassen door zoetigheid wat niet eens in de buurt komt van bosbessen smaak. Vervolgens kan ik mijn dertiende maand spenderen bij een bezoekje aan de tandarts. Om dan nog maar niet te spreken over de hele ‘lifestyle’ eromheen, de eindeloze hulpmiddelen die het leven in zijn gebracht om deze cup cake beweging te blijven voeden. Je voelt je bijna gedwongen om er aan mee te doen anders krijg je een anti-icing ster op je jas gedrukt. De reden dat ik de hele icing beweging heb leren kennen is niet alleen omdat ik na het eten van een ‘traktatie’ een kunstgebit heb laten aanmeten, maar ook omdat ik oliebollen had gemaakt voor mijn lieve internationale vrienden. En bij oliebollen moet poedersuiker. Punt. Aangezien ik met het woord ‘powder sugar’ niet echt ver kwam bij de plaatselijke supermarkt kwam ik in de ‘home made’ section en vond ik een pak (Adolf) Icing. En dat was de druppel, of de theelepel suiker, die voor mijn oorlog met cup cakes verklaarde. En waarom? Het heeft niks te maken met suiker. Het is een soort van chemisch poeder waarvan je smaak pupillen gaan loeien zoals het luchtalarm op de eerste maandag van de maand. Er zitten hier zoveel onnatuurlijke stoffen in, dat je eigenlijk gelijk als obesitas patiënt promoveert. Ik durf te wedden dat het super verslavend is, want iedereen zweert erbij! Nogmaals, dit is opgezet spel door de tandartsen. Voor het gemak zocht ik voor de verduidelijking een betekenis op van icing: Icing: Voor het trekken van lijntjes en het maken van sierlijke decoraties.

Mijn conclusie: Ik hoop dat alle Icing-volgers ter plekke ten onder gaan aan een overdosis van hun sierlijke decoratie lijntjes. Voor mij nooit meer smerige zachte smeuïge geicingde(?) cup cakes!    

[sniddiej]

Het gras is groener aan welke kant?

Ik leef nog, of naja ik 'overleef nog', laten we het daar op houden. Ik heb mezelf gedwongen om mezelf in de ‘Engelse cultuur’ te werpen. Dit betekent:

- De dagelijkse sleurzeur: ‘Verschrikkelijke maandag, ‘Dinsdag is altijd erger dan de maandag-dag, Woensdag: we gaan naar de goeie kant van het weekend glimlach, Donderdag: hoera bijna gejubel en de vrijdag: handjes in de lucht het is weekend en we hebben niks te doen behalve bier drinken en slapen!’ en dat soort kudde werk-mentaliteit. - Zeuren over de slechte koffie, een vaardigheid die ik heel goed bezit deze dagen. -Elke dag de ‘Jacked Potato’ als lunch (Nee dit is geen aardappel doordrenkt in Jack Daniels helaas, het is een lauwwarme halfzachte aardappel in z’n jas) dit is natuurlijk niks voor mij, ik vertik het om een aardappel te eten die niet in aanraking geweest is met overtollig vet in welke manier dan ook!

Nu we het toch over vet hebben: Buiten het werk probeer ik te werken aan beach-body 2015 (die van dit jaar kan ik vergeten). Dit gaat ook super goed, de sportschool aan de overkant van m’n huis is altijd open, behalve als er iets te vieren valt en dan sluiten ze om 17.30. Ik ben om 5 uur thuis, tel uit je winst en dit gebeurt elke week wel een keer! Mocht ik dan wonder boven wonder toch in actie komen, overkomen me nog meer wonderbaarlijke acties: Het verliezen van mijn lenzen tijdens het zwemmen of een brand alarm tijdens mijn yoga les. Conclusie: De goden hebben unaniem besloten dat ik maar in de toekomst dik en lui door het leven moet gaan! ‘trekt nog een zak chips open’. Nadat ik weer even in Nederland en België was afgelopen Pasen, besefte ik dat ik behoorlijk wel wat tekort kom hier. Met name frikandellen, een goed ontbijt met lekker brood en beleg, Belgische zoete biertjes, Fietsen, en de zon, jeetje wat was het mooi weer in Nederland ik beloof nooit meer te klagen over ons kikker landje! ..snik. Om deze heimwee wat te beperken heb ik besloten een mooie oma fiets online te kopen. Dit ging ook niet soepeltjes, maar mijn stalen ros staat te shinen in mijn parkeervak! Deze kwam mooi van pas want tijdens mijn vakantie probeerde ik wat geld naar de overkant te loodsen, want de pond staat erg hoog, of de euro erg laag… naja al met al ik wou lekker geld over de sloot gooien, maar door mis calculatie stond ik dus in de -, dit was in Nederland eigenlijk de normaalste gang van zaken, maar in Engeland als buitenlander knikkeren ze je gelijk uit het klanten bestand. Dus ik zit ik nu zonder bank, maar ben wel een crimineel in het bezit van een fiets (typisch Hollands)! Ik ging dus op de fiets naar het centrum om verhaal te halen. Dit is 4 mijl, geen idee hoeveel meters, maar het was te doen! Op de terugweg, nog steeds bankloos trouwens, verdwaalde ik natuurlijk (die bordjes die hier naar rechts staan moet je dus ook linksom interpreteren)  Toen ik vervolgens midden in een weiland (ik woon in de bebouwde kom, dus ik zat goed fout) mijn zadel verloor, heb ik god goed vervloekt! Vervolgens wel weer bedankt voor Google maps en de Engelse sleutel. Ik was na twee uur thuis en m’n zadel zit er weer op. Op naar het volgende avontuur wat karma voor mij in petto heeft! Komma komma komma! Zoals je goed kunt lezen ik probeer lekker positief te blijven in krEngenland, maar mijn conclusie tot nu toe is: veel regen maakt het gras niet groener, maar vooral drassig en zompig… 

[sniddiej]

Sometimes you just need to get out of town. Get a new perspective. But you can't always see that you need a new perspective because you, well, need a new perspective to be able to see that. It's complicated. What do you see? More possibilities? Does your new view give you more hope? That's the goal. Although it doesn't always work that way. Sometimes a shift in perspective just makes you see what you've lost.

Grey's Anatomy Season 10 episode 22 #GoodbyeCristinaYang

[sniddiej]

Ik zit hier nu 6 maanden. Hoera.

Ik woon nu 3 maanden op princesway. Mijn Zweedse princes en ik begonnen met niks maar hebben nu al aardig wat spullen bij elkaar gesprokkeld. (help ik heb een verzameldrang)

In den beginne was er alleen een luchtbed voor ons twee in de woonkamer, dit werd omgeruild in een matras (de enige investering die ik heb gedaan in dit huis) Daarna gaat het sprokkelen eigenlijk wel beetje vanzelf en nu vragen we ons eigenlijk af wat we in godsnaam moeten met al deze spullen!  Mede mogelijk gemaakt door de koopjeshoek van Ikea' 

[sniddiej]

That is a whole different kettle of fish

Ik zit nu al 2 weken op mijn internet te wachten. Dus zit ik nu op mijn vrije zaterdag als een echte junkie in de koffietent om de hoek een hele dag internetten (en mijn series te downloaden).   Eigenlijk is dit de conclusie van Engeland. Alles duurt hier net even iets langer, oftewel 'old-fashion' zoals Martin van Eon dit zo goed benoemde. Ik geef even wat voorbeelden: Het krijgen van de sleutel van het huis: “Nee, we moeten echt nog 30 handtekeningen hebben voor we de sleutel kunnen geven.” Het aanvragen van gas, water en licht: Na een half uur met Martin aan de lijn te hebben gehangen: “We bellen je volgende week wel even terug, want we hebben na een half uur nog steeds niet genoeg informatie.” Het betalen van de huur: We sturen je een brief op, daarmee moet je naar de bank, en daarmee kan je aanvragen of het maandelijks van je rekening afgeschreven kan worden (plus 50 keer mijn handtekening zetten).  Inboedel verzekering: Meld je nu aan via het internet en dan krijg je een bedrag en dan moet je ons bellen om dit nog even goed na te rekenen en dan natuurlijk nog even langs komen om op 60 pagina’s je hand tekening te tekenen. Logica ten top!  Toppunt is dat we kijkbuis geld moeten betalen, maar we hebben geen tv dus we moeten aangeven dat we geen tv hebben en nu komt er dus iemand op bezoek om te kijken of we dan ook wel daadwerkelijk echt geen tv hebben!

Engelsen houden trouwens sowieso wel van bezoek. Afgelopen week kreeg ik een smsje van de monteur die voor mijn huisbaas werkt of tie even mocht komen kijken of alles wel oké was. Eigenlijk vonden we dit een beetje opdringerig maar uiteindelijk was dit eigenlijk helemaal geen slecht idee (FIETFIEUWWWWWW) en mogen we hem altijd smsen als er iets is, Old fashion of niet, dit is dan weer een soort van marketing wat altijd werkt! 

[sniddiej]

Dit heb ik in 3 maanden verzameld... #materialistisch?

[sniddiej]

Nieuw(s)

Ik hou er nou eenmaal van om het mezelf moeilijk te maken! Dus heb ik weer wat risico’s in mijn leven genomen. Ik had mijn huur niet betaald om zo mijn druk om het vinden van een nieuw huis iets op te voeren (YOLO)… En dat is gelukt! We hebben een prachtig appartementje gevonden op Princessway. De Zweedsche Prinses en ik gaan dus een paleisje maken. Dit is natuurlijk erg leuk, maar we hebben allebei totaal geen budget, en het is ongemeubileerd! Dikke vette uitdaging dus. Nou krijgen we wat pallets van het werk en ik denk dat ik op mijn werk ook nog best wel een bed of kussentje kan vinden. Ons huis heet dus eigenlijk nu al Princess Pallets! Dit wordt nog een stapje verder terug dan op kamers gaan wat ik de afgelopen maanden heb gedaan, maar “living on the edge’ vind ik nou eenmaal net iets spannender! Vanaf volgende week dus verschillende verhalen over slapen op de vloerbedekking en koken zonder pannen! 

[sniddiej]

Bam 2014! 

[sniddiej]

Het onmogelijke mogelijk maken, is mogelijk!

Een paar jaar geleden ontdekte ik de magische uithoeken van het wereld wijde web, of met andere woorden ik vertoonde ontzettend veel scriptie ontwijkend gedrag. Afgelopen week raadde altijd meedenkend hotmail mij aan om maar eens mijn email op te schonen. Tijdens de eindeloze periode van scriptieleed had ik voornamelijk veel email verkeer met mijzelf. Dit omdat ik af en toe op school op een computer werkte en daar veel meer nutteloze informatie leek te vinden dan thuis. Tussen deze e-mails met plaatjes en grapjes en links, vond ik ook een bucketlist. Er was een website die je uitdaagde om 100 dingen te noteren. Deze lijst had verschillende doelen, het liet je niet alleen nadenken over 100 dingen die je echt wilde (iedereen kan een miljoen wensen) maar het maakt ook het creatieve beest in je los, want 100 wensen, dat is echt een opgave, ik kan het weten want ik had er maar 75 gehaald. De eerste 10 gaan makkelijk, daarna ga je uit het doosje denken en tussen de 30 en 50 punten komen de ‘lollige’ opsommingen. Dat wil eigenlijk zeggen dat je hersenen dan pas de 'creativiteitsmodus' aan zetten. Ik moest natuurlijk ook erg om mezelf lachen want ik weet ook wel dat ik te lui ben om mijn slaapkamer eerst geel, dan roze, of misschien toch wel paars te schilderen. Maar het gaat om de achterliggende gedachte. Uiteindelijke komen je innerlijke wensen naar boven en zijn die eigenlijk wel zo onmogelijk? Dit is diepe shit!!! Ik was begin dit jaar heel kort op zoek geweest naar deze lijst, omdat ik creatieve inspiratie nodig had in mijn leven en mijn ‘bucketlist’ daar best wel eens bij kon helpen. Ongeduldig als ik ben heb ik toen maar een nieuwe geschreven (in Excel, want dan raak je hem minder snel kwijt, no-offense hotmail). Deze heb ik dus vandaag maar eens naast elkaar gelegd (waar een luie zondag al niet goed voor is). Ik kwam erachter dat ik van mijn bucketlist van 4 jaar geleden en die van afgelopen jaar 27% overeenkomende wensen heb en ik heb al 16% voltooid van mijn lijst van 4 jaar geleden. Mijn rijbewijs halen, in het buitenland werken & wonen en vaker bloemen in huis, zijn hier enkele voorbeelden van. De mooiste conclusie vind ik dat ik 4 jaar geleden en afgelopen jaar toch nog steeds dezelfde dingen in het leven wil en daar gewoon volgend jaar vrolijk mee verder ga om dat lijstje af te werken, ik verklap niks anders wordt de druk te hoog. De enige conclusie die ik hieruit kan opmaken is: Bedenk jezelf dat als je iets heel graag wilt, niets onmogelijk is. 

Een ander punt was om oud en nieuw vieren in een grote stad, nadat ik vorig jaar in Bangkok was ga ik dit nu eindelijk bij Grote Ben in Londen doen. Happy Fucking New Year! Check-check dubbel check!

[sniddiej]

Avonturen beleven staat gelijk aan sterke verhalen vertellen

Omdat ik een Zeeuwsche Hollander ben (en dol op het gebruiken van pleonasmen) had ik besloten om een 'goeiekope' busreis te boeken tijdens mijn vakantie naar d'n overkant, oftewel naar huis. 'Hoe vaker je reist hoe lakser je word' zeggen ze wel eens. Ik heb een natuurlijke voorkeur voor luiheid dus je raad al hier komt een onverwachtse verassing voor Sindy!   Het begon allemaal op een regenachtige avond op vrijdag de 13e in Londen (deze zin alleen al bevat zoveel aanknopingspunten om een sterk verhaal te vertellen) toen ik met mijn blijde glimlach en mijn bepakte rugzak de trap van de bus omhoog steeg (oké ik hou op). Ik zou 9 uur onderweg zijn en mijn ervaring met nachtbussen heeft mij geleerd dat een slaappil wonderen verricht. Ik was dus redelijk knock-out toen de buschauffeur met de stem van Barry White ons vertelde dat we de bus uit moesten want we gingen op de boot! Die had ik niet zien aankomen! En wat voor boot, op deze boot waren gemiddeld 60 bussen vol met minderjarige jongeren en die hadden maar een doel: als piraten al het proviand plunderen, met name drank. Dat was me toch een feest, man man!   Gelukkig vond ik met wat mede slaapverwekkende schipbreukelingen een hoekje om mijn slaap voort te zetten, om vervolgens om half 7 in Brussel aan te meren! Ik had de heenreis overleefd!  Natuurlijk was er ook nog een terugreis, dit was iets spannender want de Amsterdamse buschauffeur deed deze reis voor het eerst en sprak geen woord Engels. Dus ik besloot maar niet kunstmatig te gaan slapen. In de bus zaten wat huilende Australische jongeren (België was het mooiste wat ze ooit hadden gezien), een Ghanese familie waarvan de vader niet ophield met praten, later begreep ik dat hij blind was, en ik denk dat als ik blind was ik nog veel meer de aandacht van de omgeving nodig had. Verder zat er nog een illegale (hierover later meer) en een meisje met flinke tijdsdruk in haar reet. Via Lille gingen we dit keer dus met de tunnel in plaats van de boot (en ik had me toch een partij zin in een bakje koffie van de boot, maar helaas) nadat de buschauffeur al zijn maten had gebeld over hoe het ook weer te werk ging en bij de douane beetje voor en achterruit hadden gereden, mochten we eindelijk onze paspoort laten zien. Ik als ervaren Nederlandse onderweg naar Engeland was dus de eerste terug in de bus! Natuurlijk was de wedstrijd niet eerlijk, maar de blinde vader was ook redelijk vroeg weer aan het snurken in zijn stoel. Na een dik kwartier miste we nog iemand, je raad het al de Illegale! Mevrouw had geen visum en mocht Engeland niet in (Visum voor Engeland? ja wij EU mensen zijn verschrikkelijk verwend. Iedereen buiten de EU komt er niet in mits er heel veel mensen je aanvraag hebben bekeken en dan nog roepen er een handjevol Nederlanders dat we zo maar iedereen binnen laten) Doordat de douane ook niet even doorgaf aan de bus dat ze haar vast hielden hadden we onze trein gemist. Jammer de bammer. Ik leg nog even uit: Met de bus, op de trein, door de tunnel. Nog geen 45 minuten en je bent aan de overkant! Ik had al eerder over tijd-reizend-forenzen verteld THIS WAS MY LUCKY DAY! Eenmaal uit de tunnel heb ik de Amsterdamse buschauffeur nog even de route verteld naar het station (uit de tunnel links blijven rijden richting Tower-bridge, linksaf naar Grote Ben en daar om de hoek ergens) om vervolgens een meisje met lichtelijke paniekaanval naast me te hebben die de volgende bus had gemist (ja we hebben ook te maken met een uurtje tijdsverschil moppie!) Nadat ik de laatste was die de bus uit liep heb ik nog even een leuk sociaal praatje gehad met de Amsterdamse chauffeur, want ja de enige Hollanders op de rit, dat schept toch een band! Mijn eindconclusie: 18 uur amuserend plezier en avontuurlijke belevenissen staan zeker niet gelijk aan twee uur wachtend vertoeven op een vliegveld voor 3x zoveel geld.