Feb 8, 2019
Celstraf voor man uit Hoorn door inrijden op voetgangers HOORN – De rechtbank in Alkmaar heeft vrijdag de 31-jarige Peter R. uit Hoorn veroordeeld tot 20 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk.
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from Russia
seen from Singapore
seen from Romania
seen from Türkiye
seen from Australia
seen from Italy
seen from Albania
seen from United States
seen from Türkiye
seen from India
seen from Netherlands
seen from Türkiye
seen from China
seen from United States
seen from Türkiye
seen from Australia
seen from China
seen from United States
Celstraf voor man uit Hoorn door inrijden op voetgangers HOORN – De rechtbank in Alkmaar heeft vrijdag de 31-jarige Peter R. uit Hoorn veroordeeld tot 20 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk.
Dutch way of life
Het voetpad ligt er slecht bij. Bejaarden vallen.
Hondenweer. En dus is er geen kat op straat. Toch?
Niet zo in Detmolt in het Duitse Noordrijn-Westfalen. Daar regende het afgelopen maandagochtend (en maandagmiddag en maandagavond en dinsdagochtend en…) oude wijven en toch waren de centrumstraten vol mensen. Het stadje bleek dus de ‘regentoets’ met glans te doorstaan en ik vroeg mij af waarom.
Het antwoord lag, zoals zo vaak, gewoon op straat. Of toch daar in de buurt.
Om te beginnen was er de beschutting. Behalve dat mensen over paraplu’s bleken te beschikken (een uitvinding die in geschiedschrijvingen van onze mobiliteit systematisch over het hoofd wordt gezien), was ook de stad zelf voorzien op regen: er waren arcades, afdaken, luifels en daken die eenvoudig overhingen als de randen van een hoed – simpele dingen, maar wel dingen die op dagen als deze het verschil maken tussen nat en droog.
Dat gold overigens niet alleen voor het hoofd, maar ook voor de voeten. Het stadscentrum bleek te beschikken over een efficiënt afvoersysteem van overtollig water en over comfortabel, effen plaveisel waardoor plasvorming tot een minimum werd beperkt.
En voor zich iemand het hoofd breekt over wat er tussen hoofd en voeten zit: ook daar zat het snor, dankzij de loutere afwezigheid van auto’s en dus van opspattend water.
Maar alleen met een droogtegarantie krijg je natuurlijk nog geen volk op straat. De belangrijkste factor is natuurlijk: een omgeving die boeit. Mensen moeten een reden hebben om de regen te trotseren.
Nu, die waren er in het historische centrum van Detmold in overvloed: een breed pallet aan kleinhandel (weinig of geen ‘ketens’, kleine percelen en dus een snelle ‘afwisseling’, een hoge graad van serendipiteit), gezellige café’s en eetgelegenheden met parasols die zomaar groepsparaplu’s werden, vage grenzen tussen ‘binnen’ en ‘buiten’, gedetailleerde gevels.
Maar ook dat zou nog niet voldoende zijn om mensen behalve ‘moet’- ook ‘wens’-verplaatsingen te laten maken. Detmold gooide dus nog wat extra’s in de schaal: korte afstanden van de frequent bediende bus- en tramhaltes en de randparkings tot het winkelcentrum en een grote fijnmazigheid voor voetgangers: kleine bouwblokken met veel doorsteekjes, een doorwaadbaar park, wisselende perspectieven, een flinke scheut groen en hier en daar een monument of een kunstwerk – ook dit alles is niet spectaculair, maar wel bepalend voor het onderscheid tussen een stad waar je wil zijn en één waar je alleen maar moet zijn.
En toch was met dit alles de code nog niet helemaal gekraakt. Hoe kon het immers dat ondanks het grauwe weer de stad en dus ook de mensen – of was het andersom? – toch vrolijk bleef?
Het was mijn eega die het raadsel ontsluierde: dankzij het gebruik van lichtgekleurde materialen bleef Detmold zelfs op donkere dagen als deze nog stralen.
In het centrum dan toch. Vanaf de binnenring rouwde het asfalt als overal elders. Maar gelukkig was er daar dan weer het opspattend water van het autoverkeer, zodat je er niet te veel op kon letten…
Over honden, katten en mensen Hondenweer. En dus is er geen kat op straat. Toch? Niet zo in Detmolt in het Duitse Noordrijn-Westfalen.
In het Kempische carnavalsdorp Herenthout houden ze wel van wat gekheid. Die hoeft niet eens op een stokje. Gewoon op de grond mag ook.
Als iets niet mag, kunnen we doorgaans niet genoeg borden hebben om dat duidelijk te maken. Maar om iets toe te laten, hebben we genoeg aan een streep verf.
Ik verwed er mijn hoofd op dat op drukke dagen elke automobilist de lijn zal lezen als een toestemming om op het trottoir te parkeren. De slimsten zullen hoogstens twijfelen: moeten we een parkeerschijf leggen of niet?
Van een stoetersdorp een stoepersdorp te maken, dat is zo gesmurft.
Blauwe zone In het Kempische carnavalsdorp Herenthout houden ze wel van wat gekheid. Die hoeft niet eens op een stokje.
Voetgangersstraat Op gevaar af de indruk te wekken dat zebrapaden het belangrijkste thema waren op onze studiereis door Baskenland, wil ik het toch nog één keer over zebrapaden hebben.
Een streepje minder
Van Brugge naar Bilbao. Tegenwoordig is het maar een kleine stap voor de mensheid. En dus zetten we hem moeiteloos, samen met een select gezelschap Vlaamse verkeerskundigen (in spe). Op wandel in de stad waren de zebrapaden één van de dingen die ons het eerst opvielen. De Basken bleken zowel gul als zuinig met hun strepen. Gul: op de grote voetgangersassen wordt er niet beknibbeld op de breedte.…
View On WordPress
Duo