Hondenweer. En dus is er geen kat op straat. Toch?
Niet zo in Detmolt in het Duitse Noordrijn-Westfalen. Daar regende het afgelopen maandagochtend (en maandagmiddag en maandagavond en dinsdagochtend enâŠ) oude wijven en toch waren de centrumstraten vol mensen. Het stadje bleek dus de âregentoetsâ met glans te doorstaan en ik vroeg mij af waarom.
Het antwoord lag, zoals zo vaak, gewoon op straat. Of toch daar in de buurt.
Om te beginnen was er de beschutting. Behalve dat mensen over parapluâs bleken te beschikken (een uitvinding die in geschiedschrijvingen van onze mobiliteit systematisch over het hoofd wordt gezien), was ook de stad zelf voorzien op regen: er waren arcades, afdaken, luifels en daken die eenvoudig overhingen als de randen van een hoed â simpele dingen, maar wel dingen die op dagen als deze het verschil maken tussen nat en droog.
Dat gold overigens niet alleen voor het hoofd, maar ook voor de voeten. Het stadscentrum bleek te beschikken over een efficiënt afvoersysteem van overtollig water en over comfortabel, effen plaveisel waardoor plasvorming tot een minimum werd beperkt.
En voor zich iemand het hoofd breekt over wat er tussen hoofd en voeten zit: ook daar zat het snor, dankzij de loutere afwezigheid van autoâs en dus van opspattend water.
Maar alleen met een droogtegarantie krijg je natuurlijk nog geen volk op straat. De belangrijkste factor is natuurlijk: een omgeving die boeit. Mensen moeten een reden hebben om de regen te trotseren.
Nu, die waren er in het historische centrum van Detmold in overvloed: een breed pallet aan kleinhandel (weinig of geen âketensâ, kleine percelen en dus een snelle âafwisselingâ, een hoge graad van serendipiteit), gezellige cafĂ©âs en eetgelegenheden met parasols die zomaar groepsparapluâs werden, vage grenzen tussen âbinnenâ en âbuitenâ, gedetailleerde gevels.
Maar ook dat zou nog niet voldoende zijn om mensen behalve âmoetâ- ook âwensâ-verplaatsingen te laten maken. Detmold gooide dus nog wat extraâs in de schaal: korte afstanden van de frequent bediende bus- en tramhaltes en de randparkings tot het winkelcentrum en een grote fijnmazigheid voor voetgangers: kleine bouwblokken met veel doorsteekjes, een doorwaadbaar park, wisselende perspectieven, een flinke scheut groen en hier en daar een monument of een kunstwerk â ook dit alles is  niet spectaculair, maar wel bepalend voor het onderscheid tussen een stad waar je wil zijn en Ă©Ă©n waar je alleen maar moet zijn.
En toch was met dit alles de code nog niet helemaal gekraakt. Hoe kon het immers dat ondanks het grauwe weer de stad en dus ook de mensen â of was het andersom? â toch vrolijk bleef?
Het was mijn eega die het raadsel ontsluierde: dankzij het gebruik van lichtgekleurde materialen bleef Detmold zelfs op donkere dagen als deze nog stralen.
In het centrum dan toch. Vanaf de binnenring rouwde het asfalt als overal elders. Maar gelukkig was er daar dan weer het opspattend water van het autoverkeer, zodat je er niet te veel op kon lettenâŠ
Over honden, katten en mensen Hondenweer. En dus is er geen kat op straat. Toch? Niet zo in Detmolt in het Duitse Noordrijn-Westfalen.
stormborns
origamiaround
titsay
ellievsbear
snowghoul
dededos
prguitarman