Ik ben hopeloos gevoelig voor sublimal messages. Zie ik iemand eten of drinken op tv, dan wil ik het ook. Het kijken van Twin Peaks was daarom een feest. Een hongerig feest. Iedere keer kreeg ik zin in mierzoete donuts, in koppen zwarte re-fill slurpkoffie, maar vooral: in cherry pie. Want daar werden kilo's van weggegeten in de diner (die overigens ook écht bestaat, zie hier een toeristen kiekje):
Maar eerlijk is eerlijk: ik ben dol op taarten, maar bakken is niet mijn specialiteit. Goddank voor clafoutis dus, de allermakkelijkste soort, met het uiterlijk van een heuse Amerikaanse pie. Ik maak altijd de variant van Janneke Vreugdenhil (NRC), met wat kleine aanpassingen.
Clafoutis, of nee: cherry pie (maar met meer dan alleen cherry)
500 gram bevroren rood fruit* (of 2 doosjes uit de diepvries van de Albert Heijn)
4 eieren
100 g fijne kristalsuiker
snufje zout
60 g bloem
175 ml melk
100 ml slagroom
Beetje boter
Verwarm de oven voor op 200 graden. Vet een stenen taart- of quiche vorm in. Klop de eieren met de suiker en het beetje zout tot een luchtig geheel; dan de bloem erbij (voorzichtig) en dan de melk en slagroom.
Verspreid dan de kersen over de taartvorm, en giet vervolgens het beslag er overheen. Dit kan de oven in, 20 - 25 minuten (eigenlijk precies zolang als dat het hoofdgerecht duurt. Ideaal toetje voor een etentje dus).
Schik niet: zo knap de taart de oven uitkomt, zo hard zakt-ie vijf minuten later weer in. Hoort erbij, en het maakt dat je lekker slordig mag opscheppen. Serveer het met een dot creme fraiche, waar je eerst een beetje citroenrasp over strooit.
* jaha, vers fruit zou beter zijn, ambachtelijk, lekkerder ook, maar bij mij eindigt het altijd als een bak rood snot in het beslag. Bevroren fruit blijft lekker hard en daardoor mooi heel in de taart. En smaakt prima.
