#kookfest

[kookfest-blog]

pizza love

via etsy / arasau

[kookfest-blog]

kers in de taart

Ik ben hopeloos gevoelig voor sublimal messages. Zie ik iemand eten of drinken op tv, dan wil ik het ook. Het kijken van Twin Peaks was daarom een feest. Een hongerig feest. Iedere keer kreeg ik zin in mierzoete donuts, in koppen zwarte re-fill slurpkoffie, maar vooral: in cherry pie. Want daar werden kilo's van weggegeten in de diner (die overigens ook écht bestaat, zie hier een toeristen kiekje):

Maar eerlijk is eerlijk: ik ben dol op taarten, maar bakken is niet mijn specialiteit. Goddank voor clafoutis dus, de allermakkelijkste soort, met het uiterlijk van een heuse Amerikaanse pie. Ik maak altijd de variant van Janneke Vreugdenhil (NRC), met wat kleine aanpassingen.

Clafoutis, of nee: cherry pie (maar met meer dan alleen cherry)

500 gram bevroren rood fruit* (of 2 doosjes uit de diepvries van de Albert Heijn) 4 eieren 100 g fijne kristalsuiker snufje zout 60 g bloem 175 ml melk 100 ml slagroom Beetje boter Verwarm de oven voor op 200 graden. Vet een stenen taart- of quiche vorm in. Klop de eieren met de suiker en het beetje zout tot een luchtig geheel; dan de bloem erbij (voorzichtig) en dan de melk en slagroom. Verspreid dan de kersen over de taartvorm, en giet vervolgens het beslag er overheen. Dit kan de oven in, 20 - 25 minuten (eigenlijk precies zolang als dat het hoofdgerecht duurt. Ideaal toetje voor een etentje dus). Schik niet: zo knap de taart de oven uitkomt, zo hard zakt-ie vijf minuten later weer in. Hoort erbij, en het maakt dat je lekker slordig mag opscheppen. Serveer het met een dot creme fraiche, waar je eerst een beetje citroenrasp over strooit.

* jaha, vers fruit zou beter zijn, ambachtelijk, lekkerder ook, maar bij mij eindigt het altijd als een bak rood snot in het beslag. Bevroren fruit blijft lekker hard en daardoor mooi heel in de taart. En smaakt prima.

[kookfest-blog]

sophia

Sophia Loren door Loomis Dean

[kookfest-blog]

world peas & carrots

Ik weet niet wat het is met gekookte wortels, maar ze hebben iets mufs, oubolligs zelfs, in tegenstelling tot de rauwe variant die argeloos in de mondhoek gestoken kan worden, met een ferme knak en een frisse uitstraling van 'no KitKat Chunky Peanutbutter for me, ik eet bewust een WORTEL.'

Welnu, het wordt tijd voor een revival. In Kookkaravaan (en ik beloof bij deze dat het volgende recept niet uit dit geniale boek komt) een fijne en simpele variant. En vooral: zonder erwtjes.

niet-zo-tuttige wortelsalade met arganolie en kaneel

500 gram wortels, geschrapt (kant en klaar geschrapt is prima) 1/2 el citroensap 1 tl kaneel 2 tl poedersuiker 1/2 tl zout 2 el arganolie (of een andere notenolie) flinke had fijngesneden bladpeterselie Kook de wortels in 10 minuten (niet te lang, snotwortels zijn een schande) en laat even afkoelen tot het vast te pakken is. Maak ondertussen een dressing van alle ingrediënten behalve de bladpeterselie. Snijd dan de wortels in lange stukken en schenk de dressing erover. Laat verder afkoelen in de koelkast, en garneer met de peterselie. Overigens heb ik dit ook eens geprobeerd met sesamolie in plaats van aracholie, en dat smaakte meer dan prima.

[kookfest-blog]

draw & cook

In het kader van 'waarom heb ik dit niet uitgevonden': getekende recepten.

Alleen maar liefde voor gierende vijgen die hun 'socks off laughen'.

via theydrawandcook.com

[kookfest-blog]

mierikswortelpreikipbleh

Bladerdeeg heb ik in 2003 voor het laatst uit mijn vriesvak gevist. Met een vermoeid gebaar, want kláár was ik met de natte preitaarten en dito doodsaaie spinazie-feta quiche met cashewnootjes. Als iemand weer eens begon over een lekker-hapje-in-bladerdeeg, en ik vervolgens na het deeglaagje een niet te definiëren witte substantie aantrof ('zie! mierikswortelpreikipbleh!') kreeg ik zin om heel diep te zuchten. Bladerdeeg leek een krant waar iedereen zijn culinaire drol in legde, om het vervolgens secuur dicht te vouwen en met een vork dicht te drukken, esthetische streepjes achterlatend.

Toch ben ik gezwicht, of nou, niet helemaal. Ik ben voor filodeeg gegaan, zo dun als perkament, en dat betekent hartgrondig vloeken voor de ongeduldigen onder ons. Het breekt namelijk heel snel, en wat rest zijn snippers waar nog geen rijstkorrel in te vouwen is. De truc is om het geheel eerst goed te laten ontdooien. Maar waarschijnlijk vertel ik de geduldige mens nu niets nieuws.

briouats met hartige gehaktvulling (en dat is Marrokkaans)

300 runder- of lamsgehakt zonnebloemolie 1 ui, gesnipperd 1 teentje knoflook, uitgeperst 1/2 tl gemalen saffraan 1 tl paprikapoeder 1 tl komijn verse bladpeterselie, fijngehakt verse koriander, fijngehakt peper en zout 2 eieren, geklutst 50 gram boter, gesmolten Haal de rol filodeeg uit de vriezer. Lees een boek. Dan: oven voorverwarmen op 200 graden. Fruit ui, knoflook en alle gedroogde kruiden kort in de olie, en doe dan het gehakt in de pan. Bruin bakken, dan de verse kruiden erbij en heel kort mee bakken. De vulling is nu klaar. Neem een groot werkblad, of smeer simpelweg het aanrecht in met olie. Rol het filodeeg uit over je werkblad en snijd voorzichtig repen van 10 centimeter bij 25 centimeter. Smeer dit in met de gesmolten boter. Leg ongeveer 2 eetlepels (of 1 opscheplepel) vulling op het deeg: aan de onderkant houd je 5 centimeter vrij, aan de zijkanten 2 centimeter. Vouw dan eerst de zijkanten naar binnen, en rol voorzichtig het goedje in het deeg (overigens is het geen ramp als je 2 of 3 velletjes deeg pakt in plaats van 1: zo zijn de rolletjes steviger, en kraakt het lekker als je hapt). Plak dicht met het eigeel, en smeer de bovenkant in met nog wat gesmolten boter. Herhaal alles tot de vulling op is. Leg alle rollen op een bakplaat, de oven in, en na 10-15 minuten zijn ze bruin, klaar, en heerlijk. Ik heb er trouwens nog wat sesamzaadjes over gestrooid. Ging bijna vanzelf. Overgehouden aan mijn preikipboursinflappentijd.

[kookfest-blog]

my kitchen is for dancing

Alles van The Joy of Ex Foundation - Etsy

[kookfest-blog]

pita

Behoefte aan kebab gaat samen met een behoefte aan verzadiging, een comfortabel bankstel en een apathische toestand. Om dan zelf de pitabroodjes bakken is dan natuurlijk ronduit belachelijk te noemen.

Toch heb ik me er deze week aan gewaagd: de oud-en-nieuw kater had zich grotendeels teruggetrokken, maar de zin in vlees, vet op de kin en kleverige vingers was blijven hangen. En wat bleek: pitabroodjes bakken is niet moeilijk. Je moet er gewoon steeds wat bloem bij blijven strooien, anders word je gillend gek van het plakkerige deeg (een extra paar handen is hier heel handig bij, of zorg gewoon dat je alles klaar hebt staan, zodat je niet met monsterlijke deeghanden je keukenkastjes hoeft open te pulken. just sayin').

Pita's dus.

250 gram bloem* 125 gram tarwebloem* 1 tl zout 1 el gedroogde gist 3 dl water  extra bloem voor werkblad en kneden bakpapier

Oven voorverwarmen op 180 graden.

Kneed deeg van de bloem, het zout en de gedroogde gist. Dit is dus het gedeelte waar je het liefst de boel met kom en al de vuilnisbak in wil mieteren. Niet doen, pak gewoon een klein beetje bloem voor op je werkblad en je handen, en kneed rustig door. Na tien a vijftien minuten merk je dat het niet meer plakt en zowaar stevig wordt. Maak er dan bolletjes van ter grootte van een tennisbal, en druk dit op een bakplaat met bakpapier tot platte broodjes van één centimeter dik en tien centimeter doorsnee.  Dan de oven in, tien minuten, kwartiertje, en even laten afkoelen.

Kookkaravaan, het kookboek waar dit recept uit komt, geeft aan dat je de broodjes ook in een licht ingevette koekenpan kan bakken. * ik heb alleen tarwebloem gebruikt, 375 gram in totaal dus, en dat werkte prima.