Je kunt er echt niet vroeg genoeg mee beginnen!
Die tomeloze vreugde ook!

seen from United States
seen from United Kingdom
seen from Hong Kong SAR China
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Türkiye
seen from Germany

seen from Italy

seen from Maldives

seen from United States

seen from Maldives
seen from United Kingdom

seen from Maldives
seen from China
seen from Malaysia
seen from Türkiye
seen from China
Je kunt er echt niet vroeg genoeg mee beginnen!
Die tomeloze vreugde ook!
November 03, 2022
Je maakt me echt even heel blij
Veerkracht
Mooi, verbeeldend woord. Maar wat is het eigenlijk? Waar gaat het in schuil? Is het altijd direct zichtbaar of vraagt het tijd?
Als een vlinder komt ze op me over. Ze vliegt af en aan. Benut de hele ruimte. Is aanwezig, maar ongrijpbaar. Ze lacht met heel haar gezicht als ik haar aanspreek op haar luidruchtigheid. Fladderend en zwierig ontduikt ze mijn vermaning als ze dingen doet die niet mogen. Ze verkent grenzen, speelt spelletjes en daagt vrolijk uit. Soms doet ze actief mee. Heel even maar, want dan ziet ze weer iets anders wat leuker, interessanter is. Als een vlinder die van bloem naar bloem vliegt. Onbevangen lijkt het.
De middag dat we buiten een spel spelen, loopt ze mank. Theater? Zou kunnen; deze sterke dame is vindingrijk en creatief genoeg om op die manier te zorgen dat ze even wat extra aandacht krijgt. Op mijn vraag of ze pijn heeft, trekt ze heel snel een klein stukje van haar enkellange jurk op. Er piept een wit stukje verband onder haar kleding vandaan. Snel strijkt ze haar jurk weer glad en springt ze het hinkelpad op. Valt dus erg mee, is mijn conclusie.
Een maand later zijn we bezig met een workshop als ze me wenkt. Geheimzinnig loopt ze naar een hoek van de ruimte. Ze trekt vliegensvlug drie lagen kleding naar beneden. Verbijsterd staar ik naar littekens van derdegraads brandwonden die zich over haar beide onderbenen uitstrekken. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Huid van haar bovenbenen is gebruikt om de wonden te dichten. Ik sta nog steeds met mijn mond vol tanden als zij haar jurk al weer netjes op zijn plek heeft. Ik draai me om en ze zit weer vrolijk te plakken. Ik denk terug aan de middag dat ze hinkelde. Over veerkracht gesproken!
Volharding
Na afloop van een workshop sta ik nog even te praten met een ouder. Ondertussen speelt zich voor mijn ogen een lesje doorzettingsvermogen af. Een jongetje van net vier en amper een meter hoog heeft een herenfiets bemachtigd. Hij wurmt zich tussen de stang door, handen aan het stuur, hoofd op zij. Stept en springt dan op de trappers. Nog geen twee keer gaan zijn voeten rond en dan valt hij om. Kedeng! Een smak op de straat. De fiets valt boven op hem. Nog voordat ik naar hem toe kan rennen om te helpen, heeft het kereltje de fiets al weer overeind. En hup daar gaat hij weer. Nieuwe poging.
Als het om fietsen gaat, geldt op het azc het recht van de sterksten, de grootsten. Als onderdeurtje grijp je gewoon altijd naast een fiets, dus als je er dan eentje hebt, dan moet je zorgen dat je hem houdt. Opgeven bestaat dus niet. Dzjeng! Weer valt hij om. Dit keer klapt het stuur op zijn kin. Met verbeten gezicht staat hij weer op. De zware fiets wordt weer overeind getrokken en ik zie hem voor de derde maal tussen het fietsframe klim- men. Een ding is zeker: opgeven doet hij niet. De fiets valt samen met de jongen nog minstens drie keer om voordat ik hem wankel slingerend weg zie fietsen. Met een hoog gegil vervangt hij de fietsbel. Remmen lukt nog niet, dus iedereen moet zich haastig uit de voeten maken. En dat doe je wel, want een 28” herenfiets met sirene en overwinningsblik zegt een ding: ‘iedereen aan de kant want ik stop nooit!’.
Vrolijkheid zit in onverwachtse, vaak kleine dingen. Bijvoorbeeld in limo met rietjes! In een juf die geen Somalisch spreekt, maar toch een poging doet. Of in zelfgemaakte papieren tolletjes!
Ik neem stroken papier en prikkers mee. Bij binnenkomst lijken de oudste kinderen ietwat teleurgesteld: ‘hmm... geen idee of dit wel leuk wordt’, valt er van hun gezichten te lezen. Als ik mijn hand open doe om te laten zien wat ik heb gemaakt, wordt hun uitdrukking er niet enthousiaster op. Tot dat..... ik mijn maaksel laat draaien op de grond! Fascinatie. ‘Bielbol!’, ‘bielbol!!’ Al gauw gaan we aan de slag. Er wordt geconcentreerd gewerkt en geëxperimenteerd. De stroken strak om de prikker draaien is cruciaal, zo blijkt na een aantal testjes. Je tol draait dan sneller. Zodra de kinderen merken dat ook de vorm van de tol de draaisnelheid beïnvloedt, worden de tolletjes geperfectioneerd. Aan het eind van de workshop is er natuurlijk een wedstrijdje. Welke tol houdt het het langst vol? Vol vuur worden de tolletjes aangemoedigd. Spanning en gejuich. Dansende, kleurrijke vormen op de vloer. De een draait nog sneller dan de ander. Sommigen oncontroleerbaar, het hele speelveld zigzaggend doorkruisend. Anderen gedisciplineerd draaiend, komen nauwelijks van hun plek; schilderen caleidoscopische kleurstrepen. Totdat de zwaartekracht wint en de tollen een voor een stil vallen. Om een prikker opgerolde stroken papier liggen bewegingsloos op de grond. Weg is de magie. Voor even dan. Drie seconden later begint de volgende ronde!
► do they know it's christmas? (glee cast) || full performance (door GleeExtras)
For that you guys think that has gone mad
No I know it's not Christmas is saw this little video for come
Now knowing that this family and Cory, s own family no longer will be complete with Christmas breaks my heart
Glee-Homeward Bound/Home (Full Performance) (door ShadowOfTheDayAl)
one of my favorites songs