ver [ b e e l d ] ing

De 'onbevangen blik van een kind' vasthouden, verwondering oproepen, aanzetten tot 'verhaal' en inspireren. Dat is wat ik wil! Een van mijn ambities is grote en kleine mensen letterlijk en figuurlijk ruimte bieden om zich te verwonderen. Verwondering over de wereld en werkelijkheid om hen heen, maar ook over hun eigen mogelijkheden en talenten. In dit kader wil ik 'beleving' en 'ervaring' herwaarderen en centraal stellen. Dit vind je niet alleen terug in mijn concepten, maar ook in mijn vrije werk en coaching. Verbeelding als ontdekkingsreis naar onontgonnen gebieden! Wie gaat er mee op avontuur?

[natasjaknap]

[natasjaknap]

[natasjaknap]

Kinderworkshop. Met eenvoudige technieken maakt iedereen een eigen, kleurrijke opdruk. We werken met sjablonen en tegenvormen, mengen door meerdere afdrukken of lagen over elkaar te plaatsen. Niet te vaak, want anders worden de kleuren samen bruin. Als de onderlaag droog is en de tweede laag nog niet helemaal, kun je vormen inkrassen voor een ander effect. Toevoegen van tekst of lijnen met een textielstift zorgt voor een mooi contrast. Met een clubje meiden in de leeftijd van 6 tot 10 jaar was het een gezellige boel. Er werd druk gekletst, maar ondertussen ook geconcentreerd gewerkt. Welke vormen maak je? En hoe meng je oranje? Kies je voor egale vlakken of voor een verloop? Allemaal keuzes die je eigen creativiteit aan spreken en er voor zorgen dat geen tas gelijk wordt.

[natasjaknap]

[natasjaknap]

Veerkracht

Mooi, verbeeldend woord. Maar wat is het eigenlijk? Waar gaat het in schuil? Is het altijd direct zichtbaar of vraagt het tijd?

Als een vlinder komt ze op me over. Ze vliegt af en aan. Benut de hele ruimte. Is aanwezig, maar ongrijpbaar. Ze lacht met heel haar gezicht als ik haar aanspreek op haar luidruchtigheid. Fladderend en zwierig ontduikt ze mijn vermaning als ze dingen doet die niet mogen. Ze verkent grenzen, speelt spelletjes en daagt vrolijk uit. Soms doet ze actief mee. Heel even maar, want dan ziet ze weer iets anders wat leuker, interessanter is. Als een vlinder die van bloem naar bloem vliegt. Onbevangen lijkt het.

De middag dat we buiten een spel spelen, loopt ze mank. Theater? Zou kunnen; deze sterke dame is vindingrijk en creatief genoeg om op die manier te zorgen dat ze even wat extra aandacht krijgt. Op mijn vraag of ze pijn heeft, trekt ze heel snel een klein stukje van haar enkellange jurk op. Er piept een wit stukje verband onder haar kleding vandaan. Snel strijkt ze haar jurk weer glad en springt ze het hinkelpad op. Valt dus erg mee, is mijn conclusie.

Een maand later zijn we bezig met een workshop als ze me wenkt. Geheimzinnig loopt ze naar een hoek van de ruimte. Ze trekt vliegensvlug drie lagen kleding naar beneden. Verbijsterd staar ik naar littekens van derdegraads brandwonden die zich over haar beide onderbenen uitstrekken. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Huid van haar bovenbenen is gebruikt om de wonden te dichten. Ik sta nog steeds met mijn mond vol tanden als zij haar jurk al weer netjes op zijn plek heeft. Ik draai me om en ze zit weer vrolijk te plakken. Ik denk terug aan de middag dat ze hinkelde. Over veerkracht gesproken!

[natasjaknap]

Volharding

Na afloop van een workshop sta ik nog even te praten met een ouder. Ondertussen speelt zich voor mijn ogen een lesje doorzettingsvermogen af. Een jongetje van net vier en amper een meter hoog heeft een herenfiets bemachtigd. Hij wurmt zich tussen de stang door, handen aan het stuur, hoofd op zij. Stept en springt dan op de trappers. Nog geen twee keer gaan zijn voeten rond en dan valt hij om. Kedeng! Een smak op de straat. De fiets valt boven op hem. Nog voordat ik naar hem toe kan rennen om te helpen, heeft het kereltje de fiets al weer overeind. En hup daar gaat hij weer. Nieuwe poging.

Als het om fietsen gaat, geldt op het azc het recht van de sterksten, de grootsten. Als onderdeurtje grijp je gewoon altijd naast een fiets, dus als je er dan eentje hebt, dan moet je zorgen dat je hem houdt. Opgeven bestaat dus niet. Dzjeng! Weer valt hij om. Dit keer klapt het stuur op zijn kin. Met verbeten gezicht staat hij weer op. De zware fiets wordt weer overeind getrokken en ik zie hem voor de derde maal tussen het fietsframe klim- men. Een ding is zeker: opgeven doet hij niet. De fiets valt samen met de jongen nog minstens drie keer om voordat ik hem wankel slingerend weg zie fietsen. Met een hoog gegil vervangt hij de fietsbel. Remmen lukt nog niet, dus iedereen moet zich haastig uit de voeten maken. En dat doe je wel, want een 28” herenfiets met sirene en overwinningsblik zegt een ding: ‘iedereen aan de kant want ik stop nooit!’.

[natasjaknap]

Als je écht goed kijkt naar wat er allemaal gebeurt, staan ervaring en beleving centraal. Als vanzelf wordt je blik minder wijds en focus je op de kleinste details. Je gedachten worden meegenomen naar een wereld van bedrijvigheid en mysterie. Kevers die hun schild lichten, hun vleugels tonen en schijnbaar alle natuurwetten tarten. Rupsen die vlinders worden, spinnen die wandkleden weven, slakken die hun ogen op steeltjes dragen, magie!

Bodemdiertjes speuren Waar leven mieren, hoe vind je een slak en waar heb je de meeste kans om pissebedden te vinden? Is het echt zo dat in ieder web een spin huist? Gewapend met zoekkaart, vergrootglas, verzamelbak en schepje gaan ze op pad. Stenen worden omgekeerd, blaadjes voorzichtig opzij geschoven en sporen gevolgd. Verdeeld in drie teams moeten de kinderen samenwerken om zo goed mogelijk alle dieren op de kaart te vinden en te vangen. Welk team vindt de meeste sporen en heeft de beste strategie? En welk team maakt optimaal gebruik van de kwaliteiten van alle teamleden? Immers de een is beter in vinden en de ander durf te vangen… Alle diertjes zijn met zorg behandeld en aan het eind weer teruggezet op de plek waar ze werden gevonden.

[natasjaknap]

Wat weegt een woord, hoe zwaar is taal? 'Ik weet het niet,' verzucht de dichter 'maar als mijn gedicht gemaakt is voel ik mij wel stukken lichter.'

Bies van Ede

[natasjaknap]

Vrolijkheid zit in onverwachtse, vaak kleine dingen. Bijvoorbeeld in limo met rietjes! In een juf die geen Somalisch spreekt, maar toch een poging doet. Of in zelfgemaakte papieren tolletjes!

Ik neem stroken papier en prikkers mee. Bij binnenkomst lijken de oudste kinderen ietwat teleurgesteld: ‘hmm... geen idee of dit wel leuk wordt’, valt er van hun gezichten te lezen. Als ik mijn hand open doe om te laten zien wat ik heb gemaakt, wordt hun uitdrukking er niet enthousiaster op. Tot dat..... ik mijn maaksel laat draaien op de grond! Fascinatie. ‘Bielbol!’, ‘bielbol!!’ Al gauw gaan we aan de slag. Er wordt geconcentreerd gewerkt en geëxperimenteerd. De stroken strak om de prikker draaien is cruciaal, zo blijkt na een aantal testjes. Je tol draait dan sneller. Zodra de kinderen merken dat ook de vorm van de tol de draaisnelheid beïnvloedt, worden de tolletjes geperfectioneerd. Aan het eind van de workshop is er natuurlijk een wedstrijdje. Welke tol houdt het het langst vol? Vol vuur worden de tolletjes aangemoedigd. Spanning en gejuich. Dansende, kleurrijke vormen op de vloer. De een draait nog sneller dan de ander. Sommigen oncontroleerbaar, het hele speelveld zigzaggend doorkruisend. Anderen gedisciplineerd draaiend, komen nauwelijks van hun plek; schilderen caleidoscopische kleurstrepen. Totdat de zwaartekracht wint en de tollen een voor een stil vallen. Om een prikker opgerolde stroken papier liggen bewegingsloos op de grond. Weg is de magie. Voor even dan. Drie seconden later begint de volgende ronde!