Swånzig
Tarja….. De lucht in een straal van derig centimeter rondom haar lichaam vibreerde continue tijdens haar dominante aanwezigheid…En ze wist het. Zij was het stralende middelpunt op de bruiloft van een oud vriendje dat toch maar genoegen had genomen met iets minder buitenaards vrouwelijk geluk. Mannen trokken hun tuxedo recht en hielden ongemerkt de buik een beetje in. Elk object met een beetje mannelijk testosteron had haar minstens vier keer van top tot teen gechecked, daar hoeven we het dus niet meer over te hebben. Oke, voor die ene blinde man achterin dan, ze was goddelijk en van een andere planeet. Kon je dat voelen? Ik geloof je meteen, wat een vrouw is ons hoofdpersoon van vandaag…..Tarja. En je weet het met stralende sterren, die hebben nooit een achternaam nodig. Langzaam bewoog ze op verzoek van de gastheer door de menigte naar de plek waar ze thuishoorde….Op een podium met een zilveren microfoon op een standaard, dat aanvoelde als een verlengstuk van haar lichaam. Ze sloot haar ranke vingers om de stemverheffer en keek zwoel de zaal in terwijl het orkest begon te spelen. Een ieder zat vol verwachting te wachten op de eerste klanken die ze haar publiek zou schenken. Zelfs de obers hielden even halt om een blik te werpen op de bijzondere verschijning die daar op het podium stond te stralen. Ze keek even naar de orkestleider die haar een klein knikje gaf ten teken dat ze kon beginnen en toen….Liet ze een enorme boer! Ze schrok er zelf zo van dat ze haar microfoon liep vallen en haar handen beschamend voor haar mond hield. Het orkest speelde dapper door terwijl een aardige bruiloftgast haar de microfoon aan wilde geven dat ondertussen al flink aan het resoneren was geslagen. Ze ging door haar knieën en nam met een lichte aarzeling het kleinood aan alsof het een hete braadworst betrof en hoorde plots een geluid dat sterk deed denken aan het scheuren van een goud glinsterende galajurk. Het begon te tochten rondom haar bevallige derrière. Toen het orkest steeds sneller begon te spelen terwijl de bandleider zich afvroeg waarom de turbo erop gezet was, besefte Tarja al een paar seconden dat ze vanuit esthetische belang aangaande haar strakke jurk geen slipje droeg. Toen de laatste man op het podium ook tot die conclusie kwam, was Tarja al begonnen aan haar ode op het goede leven…..In de vijfde versnelling. Ze dacht een moment nog dat ze de mannen tot bedaren kon brengen door met haar handen het tempo te dempen, maar maakte de fout om zich naar de band te draaien…..De zaal ontplofte, net als enkele vrouwen die zich dood ergerden aan hun partner. Het feest was los….Tarja was weg. Later die avond, toen de polka al een paar keer tot beschamende taferelen had geleidt en zelfs ome Harrie enkele keren bezit had genomen van het podium om wat uiterst ranzige moppen te delen met de meute, besefte de bandleider dat die zilveren microfoon waar de meest gore grappen door gespuwt waren door die dorpsgek niet behoorde tot inventaris van zijn eigen orkest. Hij besloot het dure reeriezer persoonlijk terug te brengen naar de rechtmatige eigenaresse. Al zou hij er een zoektocht van zeven maanden voor moeten ondernemen….Het werden zeven lange jaren voordat hij weer in de nabijheid van Tarja mocht vertoeven. De geluksvogel….. Pretoria, South Africa, Hotel des Principle Daemaris, Seventh floor, Room 713, Tuesday 17th, 23:18 PM Bob Henninger stond met een verhoogde hartslag en klamme handen voor de deur van Tarja’s tijdelijke onderkomen, the royal suite, in een nogal overdreven duur internationaal tophotel waar we de naam niet nader van zullen noemen in verband met ons respect richting de privacy van al die beroemde gasten die het continue zegt te herbergen. Duizend scenario’s zijn er al door zijn beperkte hersenpannetje gegaan en de moed begint hem met de seconde meer in de schoenen te zinken. Tot drie maal toe durft hij niet aan te kloppen en net als hij weg wilt lopen om het moment uit te stellen hoort hij een gilletje. Het is geen gilletje dat plezier verraad of lust, het is meer een angstkreet…Bob denkt aan Tarja en bedenkt dat ze misschien wel in nood zit. Hij stapt naar voren en klopt drie keer ferm op de massieve deur. Er klinkt gestommel en opnieuw hoort hij een dame gillen…… De deur zwaait open en een split second staat hij oog in oog met een beer van een vent. In zijn enorme hand heeft hij een rugzak waar een parelmoerachtige ketting uithangt en verder laat de hammerite-groene juwelenkist zich ook bekijken van de zijkant. De man duwt hem simpel opzij en loopt niet eens zo haastig richting de liften. Onderweg vloekend in een taal die Bob niet thuis kan brengen. Bob kijkt in een blind moment naar binnen en ziet een vrouw in paniek. In een flits pakt hij een doos met de zilveren microfoon uit zijn tas en trekt de deksel eraf. Gooit de zware geluidsbrenger richting het geblokte hoofd van de bullebak en raakt de man vol op zijn achterhoofd. De karig geklede vrouw die verondersteld als Tarja door het leven gaat is naar Bob toegerend en heeft gezien dat hij iets zwaars naar haar belager heeft geworpen. Nog net kijken ze samen hoe de overvaller verbaast aan zijn achterhoofd krabt en dan de microfoon van de grond raapt, achterom kijkt en met een grijns de toegeworpen buit in zijn rugzak stopt….Met zijn hand een saluut maakt en onbekommerd de lift neemt. Tarja en Bob….Herstel, Thelma en Bob in opperste verwarring achterlatend. Net als ons…. Klone
