Dolce in A

26 vrouwen vanaf A

[26within]

Zero

Goed verdoemd…..

Zie hem daar nou liggen, midden op het zandpad. Op zijn buik. Dat is nou je zoon. Dat is nou de man die jouw genen heeft overgenomen. De dronkenlap. Wat heb je daarop nou te zeggen? God keek nog eens naar beneden en schudde zijn hoofd. De man tegenover hem hield het lijntje strak vast naar de aardmens. Hij is wat in de war de laatste tijd. Iedereen is wel eens in de war, zie het als een leermoment. Het komt wel weer goed. Het heeft tijd nodig. God keek de engel aan. Hij heeft wel heel veel tijd nodig. Hij heeft nog niet eens in de gaten dat ik wel eens zou kunnen bestaan, misschien. Hij heeft nog niet eens het lef om mij te gaan bedenken. Maar hij weet dat ik een lijntje met hem heb, antwoordde de beschermengel sussend. Hij voelt dat ik vlak bij hem ben. God keek zijn waarde vriend eens aan. Daar hoef je niet gelovig voor te zijn Teuntje. Meneer gelooft in zichzelf. In de god binnenin hem. Wat een new-age bullshit. Er is maar één god en dat ben ik. De man met de vleugels keek eens naar de gestalte voor hem….God is maar een naam. Net als de duivel…..

Een naam, een omschrijving van iets wat nog nooit gezien is. Althans niet de laatste decennia. Uitgerekend bij Lourdes moest hij ingrijpen. Zijn slinkse vermomming tonen. Een beeld schetsen. Denken ze daar nou werkelijk op aarde dat ze een man is. Of dat hij ook wel eens een vrouw kan zijn. Die groep volgers is overigens in de minderheid. En dan al die kerken, moskeeën en synagoges, hele tempels vol….De gedaante dat god genoemd werd gruwelde ervan. Het ging ervan moorden en stormen. Opwarmen en verschuiven. Spelen met vulkanen. Met water. De duivel kwam dan in hem naar boven, haar beste vriend. God is maar een naam....Gekregen van stervelingen. De almachtige, mijn god…Het moest even lachen. Het keek nog eens naast hem. Daar lag meneer Sideburner. Dronken van zijn fiets gevallen. Hij boog zich over hem heen en keek omhoog. Trok aan het lijntje….

Teuntje, wat moeten we ermee aan, met die zoon van jou? Hij is te eigenwijs om in zichzelf te geloven. Hij is te slim om te geloven in mijn alter ego. Hij is te druistig om nu al te sterven. Ik beleef er nog teveel lol aan. God keek naar zijn engel. Eigenlijk wil ik hem wel zijn eigen god geven. Als hij denkt dat god in hem zit, kunnen we dat wel even regelen voor een poosje. Sturen we er een fantoom in en kijken we hoe hij erop reageert. Weet je, misschien moeten we hem zijn eigen verhaal laten schrijven. Zes-en-twintig vrouwen of zo laten sturen naar zijn eigen nukken. Sturen we Gallatorio. Die verveelt zich nu toch maar op haar donderwolk. Gallatorio, leg me even uit? De goddessa van de fantasie. Dame der manipulatie. Beschermvrouwe van de genialen en de gekken. Teuntje trok eens ferm aan zijn eigen lijntje…..Keek naar zijn zoon. Als hij binnen een minuut opstaat en op zijn fiets stapt, durf ik het wel aan…..Ze gingen naast hem zitten.

Shit, al dat mulle zand hier ook altijd. Hij opende zijn ogen en draaide zich langzaam op zijn rug. Keek een moment naar de sterren in volle verbondenheid met de zwolse leemgronden en probeerde te gaan zitten. Verdwaast keek hij om zich heen. Zijn hoedeltje lag drie meter verderop. Hij keek even naar de grond en krabte zich achter zijn hoofd. Bleef nog even zitten en stond toen op. Liep een beetje wankelend naar het stalen ros. Alleen zijn stuur stond scheef. Hij keek om zich heen, niemand in de buurt. Geen levende ziel in kilometers. Hij strompelde naar een dikke eik zonder processierups en deed zijn gulp open. Ondertussen het zomerstof van zijn hoodie kloppend. Verdomme, waarom flikkerde hij juist nu van de fiets? Waarom moest hij juist vanavond zo dronken worden? Waarom kwam Marion niet opdagen? Waarom zat hem dat eigenlijk zo dwars? Waarom zeikte hij over zijn eigen schoenen….Verdomme. met een pijnlijk gezicht pakte hij zijn fiets van de grond en klemde het voorwiel tussen zijn benen. Op gevoel zette hij het stuur weer goed en leunde even over het zadel op zoek naar zijn pet. Caferacer op de standaard. Liep naar een donkere vlek op het gele zand en glimlachte even. Gevonden….

Klone

[26within]

quintana 2.0

Veel te vroeg....

Het was op een dinsdagochtend, net voor het echt druk begon te worden in de dubbeldekker van Apeldoorn naar Den Haag. Met de slaap nog in de ogen was uw luie chroniqueur neergeploft in een stiltecoupé. Een plekje met de stoelen tegenover elkaar nog wel. Een student zat al met zijn laptop bij het raampje en een meisje stond op het punt om tegenover me te gaan zitten, toen ze haar klasgenootje ontdekte en er van stilte even geen sprake meer was. Net toen ik wat meer onderuit wilde gaan hangen om nog even een uiltje te knappen, rook ik de aangename geur van een duur parfum...’ Mag ik naast je komen zitten?’ hoorde ik een ietwat hese stem vragen aan de student en zonder de ogen te openen wist ik al dat er geen alledaags kantoortrutje tegenover me was gaan zitten. Er gingen allerlei gedachten door me heen en ik probeerde blind te raden hoe een dame met deze geur eruit zou zien. Ik gokte op een mooi licht mantelpakje, nette kousen en hoge pumps. Ik opende mijn ogen en als een magneet werd ik naar het rode driehoekje geleid dat toevallig net zichtbaar werd terwijl de dame tegenover me ging verzitten om haar organizer te pakken. Ze draagt rode lingerie spookte het door mijn hoofd, en het is nog niet eens half acht. Ik voelde meteen wat knellen en ging snel wat rechter zitten en deed mijn benen over elkaar. Het deed bijna pijn en allerlei wilde scenario’s deden in vogelvlucht hun rondje perversiteit in drie seconden. Ze geeuwde eens en de mooie lippen om haar parelwitte tanden lieten een grote glimlach zien. Meteen sloeg mijn fantasie weer op hol, iets met zuigen en zo....

Al mijn zintuigen waren in opperste paraatheid. De combinatie zakelijk en sexy plus het vluchtige inkijkje in haar privéleven deed het bloed uit mijn hersenen weren. Ze keek me plots strak aan, het voelde als werd ik betrapt door mijn moeder terwijl ik in een beduimeld boekje zat te ‘lezen’. Ik zag haar prachtige gezicht en haar golvende krullen. ‘Goede band, Slayer’ refereerde ze aan het shirt dat ik die ochtend vluchtig uit de kast had getrokken. Ik begon te stotteren...Die zag ik dan weer niet aankomen. Een prachtige zelfverzekerde vrouw met rode lingerie die ook nog eens verstand heeft van muziek. ‘Ben je van de metal dan?’ Ze knikte bevestigend en ging daarna verder met organizen. Gespannen wachtte ik of ze er nog op zou doorgaan....’Ik heb zelf vroe...Wat is je favo...Tegelijkertijd begonnen we te praten. Jij eerst...’Ik ben vroeger zangeres geweest bij een Death-metalband, en mijn favoriete album is’ Reign in blood’ om je vraag te beantwoorden. Ik knikte enthousiast en tegelijkertijd kon ik me niet voorstellen dat zij een metalhead was. Ze kon mijn gedachten raden....Quintara en ze stak haar elegante hand vol ringen naar me uit. ‘Klone..euh’ Ze drukte haar ranke vinger op mijn lippen. ‘Ssssst’ en op gedempte toon volgde de veelzeggende opmerking ‘Volg me’, schoof naar achteren en liet opzichtig nogmaals tussen haar benen kijken. Stond op, trok haar rokje recht en liep de coupé uit. Geen moment was er twijfel. Liep blind mijn lul achterna en ging linea recta het toilet in. Ze stond op en het kon niet anders of ze voelde mijn op barsten staande roede tegen haar met rood kant bedekte schacht....Even was er weer die duivelse lach en daarna.....Klonk er een diepe Grunt zoals alleen een zangeres met ballen die kan maken. Geschrokken waren we...Ik en mijn Hendrikje. Ze schaterde het uit. Dat krijg je ervan als je gluurt onder de rok van een kersverse officier van Justitie!

Klone

[26within]

vief en drietig

Wat is er met Milla?

Ze ademde opgelucht uit toen ze de droomgenerator verliet. Wat een gedonder om het rad compleet te krijgen. Maar ze had haar zin. Haar eigenwijze schrijver koos uiteindelijk voor Milla. Nou was er iets met Milla waar meneer Sideburner nog achter ging komen op korte termijn. Voor nu ging ze uit zijn hoofd. Ze hoorde in de droomgenerator alle raderen al knarsen en alle pulver van de hersenen pulsen als was het een lichtshow van Iron Maiden. Alle concentratie samenvloeien tot een krachtige oersoep van de meest wilde gedachten. Ze had zelfs even de angst gehad dat de generator het niet ging houden ondanks haar extreme voorzorgmaatregelen. Dat haar interventie toch nog te slap zou wezen….Maar ze had haar Milla uiteindelijk op het juiste moment gebracht als laatste vrouw op het rad van Duisterwoud. Binnenkort kon de grote Speel-eens-voor-god show beginnen. Ze moest alleen nog wat kleine puntjes op de i zetten. Wat schaven aan haar schrijver. De F-vrouw moet nog op de schop en hij moet nog wat schoonheidsfoutjes ontdekken zonder haar hulp. De droomgenerator kon ze voorlopig wel vergeten als hulpmiddel. Die accepteerde voorlopig geen fantoom. Sideburner was veel krachtiger dan verwacht. Ze liet het verder over aan zijn eigen invulling. Hij zou zonder twijfel eerst op zoek gaan naar Milla…..Haar Milla. Een achternaam moest meneer zelf maar bedenken voor de oplossing van het M-complex…..

Uw schrijver zit al dagen op de naam Milla. Hij had zelfs al bedacht dat Milla er waarschijnlijk geen dubbelleven op na hield. Ze was immers nog onder de levenden. Later op de avond kwam het besef dat ze waarschijnlijk veel complexer was dan hij zich had bedacht toen ze zich zo spontaan aanbood als ontbrekend verhaal.in zijn boek. Een verhaal dat hij nu nog moest bedenken. Zelfs de titel van het vorige hoofdstuk was totaal verkeerd gekozen. Marjolein Hellegats….Ze was totaal verdampt in zijn gedachten. Ze was niet lang blijven hangen. Myrthe wel, maar blijkbaar mocht die dame het niet zijn. Te weinig mooi verhaal of teveel kans op overlijden op korte termijn. Milla’s verhaal ging hij nu bedenken. Te beginnen met feit dat hij niet kon geloven dat ze echt taxichauffeusse was. Daar was ze veel te krachtig voor. Milla was in zijn gedachten eerder…..Hij huiverde even. Was dit allemaal wel zo verstandig? Was Milla wel de juiste vrouw voor zijn verhaal. Hij leunde achterover en begon te bedenken hoe om te gaan met Milla.

Even een vraagje aan jullie over Milla. Ik denk dat ze zich toch raar aan mijn lijst van vrouwen heeft toegevoegd. Het voelt aan de ene kant vertrouwt als ze in de buurt is, maar bij afwezigheid blijven mijn hersenen maar malen over haar ware gedaante. Waarom verdween Marjolein uit het vorige hoofdstuk net als Myrthe? Waarom denk ik steeds maar weer dat zij achter dat raadsel zit. Is ze soms ingehuurd om orde op zaken te stellen? En als dat zo is, waarom heb ik dan geen dromen gehad over Milla? Ik noem haar Milla Fragezeichen. Ze heeft wel iets duits. Discipline en doorzettingsvermogen. Ik zag het in haar ogen…..Ik zag, shit. Ik zag ook een meedogenloze blik. Milla maakt me op een fijne manier toch ongemakkelijk. Er is iets met Milla waar ik al dagen mee loop…..Ze heeft een verleden waar ik niet bij kan momenteel. Milla is een vraagteken. Is dat erg? Zitten jullie ermee? Past ze in het verhaal?

Klone, hoe staat het met je bestseller, ben je al verder? Ja hoor meisje, ik heb net het M-complex opgelost. Het probleem van de stervende verhalen. Jolann kijkt me even niet begrijpend aan. Volgens mij moet je even pauze nemen jongen. De fantasie gaat met je op de loop. Ik denk dat het anders zit Jolann, ik denk dat de fantasie pas net is geprikkeld. Wie is Milla en waarom blijft zij wel overeind? Wel een mooi gegeven Klone, zegt zijn duifje. Een orakel hadden we nog niet genoteert bij al die andere vrouwen…..Milla blijft voorlopig nog wel sudderen denkt uw luie chroniqueur…Mooi zo’n vraagteken.

Klone

[26within]

34

Marjolein Hellegats

‘Marjolein, fijn dat je er bent. Loop maar door naar de laatste deur aan de linkerkant.’ Ze keek de assistente even recht in de ogen en fluisterde zachtjes. ‘ Oh, oké’. De assistente zet haar bril af en wipt van haar stoel om voorover even de gang in te kijken. Dan kijkt ze Marjolein even vertrouwlijk aan en fluistert net zo zacht...’ Dokter van Toom’s ruimte wordt vandaag opnieuw van een behangetje voorzien, vandaar….’ Ze ging weer zitten en keek semi-interessant op het grote beeldscherm voor haar. Marjolein trekt haar lange overjas uit hangt deze heel nauwkeurig aan het haakje van de kapstok. Trekt nog even snel de band aan de achterkant recht en loopt zo beheerst als mogelijk naar de laatste deur in de gang. Als ze de koningin was geweest had ze daar alvast niet voor hoeven oefenen. Bij de deur aan de linkerkant blijft ze heel even staan en klopt dan beheerst drie keer kort. Er komt geen reactie. Even kijkt ze schichtig achterom maar ziet niemand. De assistente heeft blijkbaar haar plek verlaten. Ze pakt de deurkruk en laat deze weer los. Een warme hand achter haar pakt de bovenkant van haar eigen hand en legt deze terug op de klink. Een vriendelijke stem zegt haar dat ze niet hoeft te wachten op een antwoord. Ze mag meteen naar binnen. De assistente loopt terug naar haar desk en kijkt ondertussen op haar horloge. Half drie, tijd voor koffie met een lekker biscuitje.

Ze stapt naar binnen en draait meteen haar gezicht naar de deur. Sluit deze bijna geruisloos en draait zich daarna om. Er is niemand aanwezig. Als een standbeeld blijft ze bij de deur staan en als vanzelf begint ze aan haar ring te draaien. Dat doet ze altijd als ze het even niet meer weet.’ Hallo? ’Het komt er bijna geruisloos uit. Ze schraapt haar keel en herhaalt het nog eens, maar dan met iets van geluid. ‘Hallo?’ Geen reactie. Ze ziet een groot bureau voor zich dat akelig opgeruimd is,en een enorme draaistoel. Een wandlampje en een wel heel bekende sofa. Verder staat er eigenlijk niets….Euhm, oke, er staat nog een deur open achter het bureau. Ze doet een stap naar voren en schrikt daarna terug van een resoluut binnenlopende man. Hij kijkt haar even recht in de ogen. Hij heeft vriendelijke ogen. Steekt zijn hand naar voren om zich voor te stellen. Ze aarzelt even voor haar fobie het overneemt, maar kijkt daarna schuchter en strak naar de grond. Haar handen gevouwen voor haar rok. Hij blijft geduldig staan en noemt haar naam. ‘En jij bent Marjolein?’. Ze knikt terwijl ze naar haar schoenen blijft kijken. Haar hoofd is rood en ze gloeit hevig. Hij zoekt belangstellend haar ogen. ‘Hey, je hoeft niet verlegen te zijn, ik ben zeer goedaardig met vlagen’ Ze begint te grinniken. Het kwam er ook zo grappig uit. ‘ Lach je me nu uit?’ een licht knikje bevestigd dat het ijs gebroken is. Ze kijkt hem aarzelend aan en probeert rechtstreeks te praten. Dan komt Frederique binnenlopen. Saved by the bell……

Dag meneer Sideburner. Ze klinkt behoorlijk ‘to the point’. Hij kijkt haar nogmaals aan het een lichte glimlach. Ik moet geloof ik weg van de dokter. Frederique gaat op haar bureau zitten en zwaait nog een keertje. Dag meneer Sideburner, sluit je even de deur zorgvuldig? Hij steekt nogmaals zijn hand naar voren en nu krijgt hij een hand terug. ‘Klone Sideburner’. Ze schraapt haar keel en zegt daarna….’Ik weet het, ik heb je eerste boek vaak gelezen’, Marjolein Hellegats’. En? Wilde hij vragen, maar Frederique glijdt van haar bureau en loopt naar de deur achter hen. Dag meneer Sideburner voor de derde keer. De man voor haar knikt even galant en loopt als een weggestuurd schooljongetje de gang op. De dokter sluit de deur en draait zich om….’je hebt vandaag grote stappen gezet Marjolein.'

Op de gang kijkt een schrijver nog even achterom. Volgens hem heeft hij zojuist zijn M-complex overwonnen. Hij loopt naar Myrthe en kijkt over de desk naar haar computerscherm. Ik zie dat Marjolein de laatste is vandaag. Myrthe draait snel het scherm weg. Sideburner, je mag daar helemaal niet op kijken, dat is allemaal vertrouwelijk. ‘Heb ik gelijk?’ dringt hij aan. De Assistente zwijgt. Hij leunt verder en pakt een pen. Grist een notepapiertje van het blok en schrijft snel een adres op. Hier, Ik ben daar tot een uurtje of tien. Ze kijkt even vluchtig. Is dat soms voor Frederique….Hij trekt zijn leren jekker van de kapstok en duwt één van de twee deuren open naar de wegkant. Nee en ook niet voor Marjolein. Myrthe kijkt vertwijfelt naar de weglopende schrijver…’ Ik heb vandaag echt geen tijd!’ Ze hoort de galm in het gangetje….’ Voor tien uur Myrthe.’

Hij keek eens op de klok van het biljart. Schudde het hoofd en keek daarna naar het stel naast hem. Kees en Monique. Monique had een eigen kledingboetiek gehad in het centrum van de stad en Kees had ze opgescharreld tijdens een vakantie op Ibiza. Meneer had op de wilde vaart gezeten als onderhoudsmonteur. ‘Scheepsmachines, weet je wel’ en liet me zijn enorme knuisten zien. Je zag het smeervet nog onder zijn nagels zitten. Aan de andere kant van hem zat tot tien minuten geleden mevrouw Goostens. Maar ze stond erop dat ik haar Muriëlle noemde. Voor de rest van café was ze tante Goos, vaste inboedel. De hand ging omhoog en de barkeepster kwam aangelopen. Nog een Weissen meneer Klone? Dat is goed Magrreet. Laatste, en dan moet je echt een taxi voor me bellen. Ik mag volgens mijn eigen principes geen poot meer buiten de deur zetten. Ze haalde het lege glas voor hem weg en spoelde het even flink door het sop. Pakte een ander glas uit de vitrine en tapte pal voor zijn neus een verse Franziskaner. ‘Ben je hier al,eens eerder geweest?’ Klone keek haar even scherp aan. ‘ Nee, dit café is nieuw voor me’ Hij nam een slok en keek opnieuw in haar mooie groene ogen. ‘Hier kom ik alleen als ik echt wat te vieren heb.’ Ze begon te lachen en keek om haar heen…..’Doe je dat altijd in je eentje meneer Sideburner?’ Hij keek haar mistroostig aan. ‘ ze heeft tot tien uur, daarna heb jij mijn taxi klaarstaan.’ Ze keek op de klok boven de deur. ‘Dan mag ze wel aanmaken’ Hij herhaalde haar woorden. ‘Dan mag ze wel aanmaken.’

Een uiterst irritante ringtone vulde de ruimte. De man die opnam knikte eens een keer. Schudde eens nee en drukte op het rode knopje voor beëindiging van het gesprek. Hij pakte zijn knip, gaf een mooie fooi en stapte in een gereedstaande taxi. Het zou niet gemakkelijk worden om het M-complex van zich af te schudden. Het werd niet makkelijk om verder te komen zonder levende M. ‘Waarheen meneer?’ Het Molenbergh Medisch…Spoedeisend. Frederique belde op. Hij tikte de taxichauffeusse even op haar schouder met de mededeling dat het niet meer hoefde. De vrouw keek met een blik van verstandhouding door haar achteruitkijkspiegeltje. Rij maar naar een waterkant of zo.

De taxi stopte op een lege parkeerplaats en Sideburner stapte uit. Loom liep hij naar een bankje aan het water. De taxi wilde wegrijden maar de chauffeuse bedacht zich. Zette de meter stil en ging naast hem op de leuning zitten. Hij keek in het schijnsel van een tactisch geplaatste lantaarn over het water en sloot zijn ogen een moment. Toen vroeg hij uit het niets naar haar naam. Ze keek voor zich uit en sprak gedempt de naam Milla uit. Hij keek haar verrast aan en sloeg een arm om haar heen. Je hebt net mijn volgende roman gered Milla. Ze pakte een pakje Caballero uit haar blouse en tikte tegen de onderkant. Bood heel even wat aan, maar hij schudde meteen zijn hoofd. ‘Dikke drie jaar al’. Ze stak er een op en blies de rook door haar neus naar buiten. ‘Zie je het zitten Milla?’ Ze knikte stoer en gaf hem een hand. Klone, het is een eer voor me. Blijf dan alstublieft ademen Milla, dacht Klone. Blijf dan vooral leven.

Klone.

[26within]

Dirty too

Margo den Kuier

Mevrouw den Kuier, ja dat was die strenge tante van frans. Maar ze was ook die lerares die aan het eind van het jaar nog even driehonderd procent energie in jou stak, waardoor je met de hakken over de sloot toch nog naar het volgende schooljaar mocht. Tijd zei haar helemaal niks, ze ging er gewoon altijd voor. Margo heeft tegenwoordig tijd genoeg. Ze runt nog een avondklasje en geeft privéles aan een aantal zakenmensen….Verder heeft ze alle tijd om haar drie katten te observeren. Hele schriftjes heeft ze al volgeschreven over de avonturen van haar drie kinderkes. Margo en de liefde? Ze was maar één keer de ware tegen het lijf gelopen… Het liep uit op een koningsdrama in zeven aaneengeschakelde getijden. Ze zwoer naderhand nooit meer een vaste relatie aan te gaan en een ‘den Kuier’ zal daar dan ook niet meer op terug komen. Margo was wat dat betreft zeer vasthoudend maar wilde er niet langer een ander mee lastig vallen en trok zich stukje bij beetje terug in haar eigen vertrouwde habitat….Haar krimpende leefwereldje waar alles ging op haar manier. De klasjes werden kleiner en de privélessen schaars. Haar huisje bleef hetzelfde, alleen de uitdijende tuin maakte haar leefkuil kleiner en kleiner. Het groeide als kool buiten de deur….Ow, en er was nog iets. Eens in de maand was het ‘Kuiertijd’. Een vrouw heeft ook zo haar behoeften.

En ‘kuiertijd’ was aanstaande. Het leek wel of er in haar hoofd dan een knopje op ‘aan’ ging. Als je goed keek kon je alles gewoon zien opbloeien. Deze maand had ze voor het eerst een date met iemand die ze via de chatbox al langere tijd kende. Een jonge jongen nog, het kon met een beetje fantasie wel een leerling van haar wezen. In vroeger tijden was ze eenmalig wel eens in bed beland…Correctie…In een lege sporthal op een dikke mat beland met een leerling van haar. Er verscheen een brede glimlach op haar nog opmerkelijk strakke gezicht. Jonas…Hmm, het hele schooljaar hadden ze al bijna onbeschaamd geflirt met elkaar. Heel lang had ze haar oergevoelens onderdrukt in het kader van haar professionaliteit….Maar laat in die ene middag was het toch tot een hartstochtelijke botsing gekomen. De vonken vlogen er vijf minuten vanaf en toen was het over…Ze keek nog eens in de spiegel en haar gezicht betrok. Het voorspel dat maanden had geduurd was duizend keer mooier geweest dan de daad. Jonas had later nog wel eens een poging gewaagd, maar ze negeerde de arme ziel volledig. Het spel was klaar….En ze speelde liever haar duistere spelletjes met vers bloed. Kuiertijd was haar op het lijf geschreven. Dit spel beheerste ze tot in de kleinste details….

Ze zag er echt strak uit die vrijdagmiddag. Ze had haar mooie zelfgeschonken roze lingeriesetje voor valentijn aangetrokken. Het roze stak fel af bij de rest van haar bijna zakelijke outfit. Alles zwart. Haar licht grijzende haar had ze spontaan opgestoken en ze kon zo door voor een of andere CEO van een multinational. Ze had een kamer geboekt in het sjieke golfresort ‘ Groot Asselinck’ en liet haar koffer gewillig dragen door de jonge picollo. Eenmaal alleen begon ze te twijfelen. Over een uur zou ze hem oppikken van het station. Hij studeerde geneeskunde. Ze ging voor de spiegel staan en bekeek eens goed wat ze voor zich zag. Langzaam trok ze haar rok omhoog en toen het zwart van haar kousen ophield kwam er meteen het roze van haar jarretelbandjes achteraan. Ze schoof de rok hoger en het satijnen broekje werd zichtbaar. Ze draaide zich langzaam om en bekeek haar bevallige bips. Een geducht wapen in de strijd der eenmalige liefde. Ze zette haar voeten zo ver als mogelijk uit elkaar en boog zich voorover. Tussen haar benen door keek ze toen weer in de spiegel. Haar gezicht liep,langzaam rood aan en ze begon heel hard te schaterlachen. Wat een gek wijf was ze toch ook…..Madammeke du Koyore....Met moeite stond ze weer rechtop, fatsoeneerde haar boezem door even de knoopjes van haar blouse open te doen en haar borsten terug te leggen in het mandje en stroopte daarna de rok weer terug tot net boven de knieën. Ze ging op bed liggen en draaide zich even naar haar koffertje….en zag toen op de wekker dat ze nog maar een half uurtje had. Nee, dat was te kort dag. Ze wilde Barend wel een echte kans geven om een echte dame amoureus uit de bocht te vliegen. Niet met een half verzadigd oud wijf dat niet kon wachten op haar beurt. Ze pakte alsnog haar koffertje en toverde vanuit het niets een heupflesje Bourbon. Nam een flinke slok en stopte het terug…..Ze keek of haar make-up nog bijwerking nodig had en trok toen haar heels aan die ze bij binnenkomst heel snel uitgeschopt had. Het was Kuiertijd…

‘Is het lichaam zo gevonden op het plaats delict?’ Rechercheur Morris Pijnappel keek eens naar het toegetakelde lichaam dat half begraven in het Gravelandse bos lag. Hij had in zijn werkzame leven al heel wat slachtoffers gezien die vermoord waren, maar dit was toch wel andere koek. ‘Barend, wil je ook even foto’s maken van die zwarte striemen rondom haar enkels en polsen?’ Eerste indruk dan maar? Hij pakte een ouderwetse dictafoon en sprak op gedempte toon…Oudere dame, waarschijnlijk gewurgt, zeer waarschijnlijk gebonden aan handen en voeten, sporen van aantasting rondom het linker bovenbeen en deel van derriere door vermoedelijk wilde zwijnen. Ogen zijn verwijderd net als haar vingers. Hij stokte even en draaide zich weg. De lijkschouwer keek gebiologeerd naar het onderlichaam. Hij keek op naar Morris en schudde misnoegend met zijn hoofd. ‘De wereld is ziek rechercheur…..’ Zwijgend keken ze naar de lichamelijke ravage….’Dat wordt overwerken vanavond Barend’ . Barend schudde zijn hoofd terwijl hij alles liet vastleggen door zijn vrouwelijke collega terwijl de TR een stukje roze satijn in een sealbag stopte voor nader onderzoek…..Ik had me ook heel wat anders voorgesteld van deze avond….

Klone

[26within]

31

Martine

Ze keek even omhoog en kneep automatisch haar mooie bruine ogen dicht. De zon deed haar nekharen overeind staan en kortstondig stond ze te wankelen op haar met zwart nylon omhulde voeten. Haar stijlvolle pumps had ze toen al zeker een tien minuten bungelend in haar linkerhand. Losjes aan de nauwelijks gebruikte enkelbandjes. Ze snoof de frisse lucht met één grote teug naar binnen en liet haar hoofd weer omlaag komen. Ze keek hem recht in de ogen en er verscheen een flauwe glimlach rondom haar mond. ‘Hier eindigt het dus voor mij, het had slechter gekund’ Ze keek naar de loop van de revolver, sloot langzaam haar ogen en spreidde haar armen alsof het haar toekomstige vleugels waren. De pumps vielen naast haar in het bandenspoor van een oude duitse wagen zonder autoradio en kalm werd het moordwapen doorgeladen door de schutter van dienst. ‘Inderdaad, het is klaar Martine’. Ze begon te lachen. ‘Schiet nou maar op’ probeerde ze nog met iets van ironie te zeggen, maar het schot was al gevallen. Een korte gedempte knal die toch nog één kwartel deed schrikken afgaande op het snelle geritsel in de struiken achter hem.

De vrouw leek heel even redhtop te blijven staan, maar viel toen alsnog eerst op haar knieën, om daarna met haar gezicht vol in de modder te duiken. Haar achterhoofd werd in rap tempo rood. Hij keek even nauwkeurig naar het lijk voor hem op het pad en schoof ontspannen de veiligheidspal op het pistool. Niks dat op emotie leek kwam over hem heen. Daar had hij in de loop der tijden teveel slachtoffers voor gemaakt. Hij draaide zich om en liet even zijn wapen bungelen in zijn linkerhand. Net als Martine haar pumps. Hij liep naar zijn oude Opel Senator en trok de deur open. Haar angstzweet hing nog steeds in de wagen. Hij ging op de bestuurdersstoel zitten met de voeten en onderbenen buitenboord en keek nog eens naar het verse lijk op het zandpad. Toen helde hij naar achteren en trok zijn dashboardkastje open. Een pakje Marlboro kwam tevoorschijn en behendig tikte hij via de onderkant een filtersigaret naar buiten die hij met zijn lippen verlengde tot een volwaardige peuk. Grabbelde even in zijn broekzak en stak de klare aan. De felle gloed plaagde even zijn gevoelige ogen. Nogmaals keek hij naar het lijk en een grote grijze wolk ontsnapte door zijn neus de vrije natuur in. Hij keek eens voor zich uit en nam nog maar eens een teug van zijn sigaret. Opnieuw helde hij naar achteren, maar nu om een mobiel van de bijrijdersplek te grissen. Als een wetenschapper keek hij op het scherm en begon toen te tikken. De sigaret bungelde nonchalant op zijn onderlip terwijl hij verslag deed aan zijn opdrachtgever…..De staat der Nederlanden.

In de verte kwam een wit busje aanrijden en hij haalde zijn beide benen binnenboord. Het busje stopte naast zijn oude Senator en het raampje ging open. Een potige man in een witte wegwerpoverall stak zijn hoofd naar buiten en keek hem even zakelijk aan…’Onvindbaar of moet het gevonden worden?’…De schutter keek even op zijn mobiel voor hij met een antwoord kwam. ‘Terug naar Rusland’. Zei hij, terwijl hij het wapen naar de man in het busje reikte. Het raampje ging omhoog en de oude Senator werd gestart. Het busje bleef staan. Bij het wegrijden schoot er plots een kwartel uit de berm. Hij had geen zin om te remmen en reed er vol overheen. Heel even verscheen er een duistere glimlach op zijn onverschillige gezicht. Alles in zijn buurt ging er op een of andere manier altijd aan…Eerst maar eens van deze oude barrel afkomen en daarna lekker onder de wol.

Het grote hek van de sloperij zat nog dicht toen hij de autobaan afdraaide richting het ietwat vervallen industrieterreintje aan de rand van de stad. Hij stapte niet uit maar bleef geduldig wachten voor het verroeste hek. Heel even keek hij op zijn horloge toen de oude baas het hangslot verwijderde en daarna reed hij langzaam door naar de achterzijde van het terrein. Hij pakte zijn sporttas van de achterbank en stapte uit. De mobiel bleef liggen net als de overige peuken van het pakje Marlboro. Toen hij wegliep hing de oude Opel al in de lucht en toen zich uitkleedde om te gaan douchen, was er van de beroemde duitse degelijkheid al vijf minuten geen sprake meer. Hij liep naar buiten en gooide de kleren die niet in de sporttas zaten op het eeuwig brandende vuur. Het olievat laaide even op terwijl hij erbij stond te kijken en de hitte zijn gelaat deed gloeien. Het laatste bewijs was verdwenen….Hij ging slapen.

Klone

[26within]

Dertig

Franka Manegeur

Gisteravond zag ik haar lopen met haar hondje. Ze liep er ondanks de te dikke winterjas heel chique bij met haar zwarte mantelpakje, fancy donkere panties en hoge hakjes. Misschien kwam ze net van een gala terug. Of van een buutavond, waar ze er ook altijd zo kant bijlopen. Ze weten echt wel hoe het hoort bij de Knunnekes. Strak in smoking met een keurig gestoomde steek op het rosje. Ik had mijn eigen ongeschoren rosje nog niet zo staan naar Knunnekes. Aardige jongens hoor, maar ze zijn zo opdringerig. Niet allemaal hoor, verre van dat zelfs. De meesten lopen me gewoon straal voorbij…En dat is goed, die begrijpen precies hoe het hoort. Wie lid is van een carnavalsvereniging heeft geen tijd om ook nog slap te gaan ouwehoeren met een verdwaalde wagenbouwer. Dat feestje is al geweest. Nee, ik en de meeste Knunnekes begrijpen elkaar perfect zonder dat er verder woorden aan vuilgemaakt worden. We hebben geen tijdrovend beraad nodig om elkaar op het eind toch nog mis te lopen. Leuke lui, die knunnekes. Echt hoor, van mijn kant geen cynische opmerkingen aangaande die wereldberuchte mannenclub. Als je dan verder toch niet meer zoveel te vertellen hebt in de eigen casa dan is zo’n bende wild gebekte pinguins best amusant. De laatsten zijn onverstaanbaar, maar die hebben dan ook het minst in de pap te brokkelen. De voorsten zijn de pinguins met het haantjesgedrag. Die lopen met de borst fier vooruit en sturen vooral veel aan. Ik stuurde die avond ook aan op huis. De balg zat vol gerijpt overjarig bokbier en ik had haar echt niet gezien toen ik haar van achteren aanreed. Iets met helling, snelheid en structureel slingeren. Ze kon alleen nog achteruit kijken en mijn geschrokken mangeltje zien. Gelukkig heb ik voorop een baggagedrager. Ze was dus letterlijk van straat geschept. Het hondje moest wel vol aan de bak. De pootjes van het keffertje waren niet zo lang.

‘Wat doe jij nou?’ zei ze luid in de nacht. Haar stem sloeg drie octaven over en ontaarde in een wulps gilletje. Ik kneep hard in de remmen. Ze kukkelde er bijna aan de voorkant weer af. Toen de cafėracer eindelijk stil stond en uw luie chroniqueur de beide benen stevig op het asfalt had geplant keek hij even naar de onverwachte meegepikte baggage. Een frêle dame van middelbare leeftijd met een uitgeput schoothondje dat gerend had voor wat het waard was. Ze keek over haar schouder en de lucht van een duur parfum sloeg accuut op de stembanden. Euhh…Ze keek nogmaals achterom en begon te lachen. ‘Is dit jou manier om een mooie dame op te pikken?’ Hmm, ze zag er voor haar leeftijd nog zeker appetijtelijk uit. Wilt U mij verder naar huis vervoeren, of zal ik maar afstappen? Even gingen er zeven scenario’s door het benevelde brein. ‘Ik breng u wel even naar uw aanleunwoning’…..Oei, dat was een foute opmerking. De hond begon te grommen en de vrouw begon te zuchten. Ze keek venijnig achterom…..’Fietsen jij, ik zal je mijn aanleunwoning laten zien jochie’. Ze fietsten verder door de nacht en ondanks het geslinger ging het wonder boven wonder goed tot net buiten Grolle. ‘Hier moet je zo af Klone, jij met je aanleunwoning’. Ze schaterde een keertje hard en het hondje gromde nog maar eens naar achteren. De fiets verloor snelheid en het onvermijdelijke gebeurde…..Ik had net op tijd de voetjes weer op het asfalt. Mijn lading schaterde nog harder en deed het bijna in haar broek…Als ze die al aanhad.

Ze had me goed te pakken, dat vrouwmens voorop de hoedel. Had er even niet bijvertelt dat haar ‘aanleunwoning’ bijna in Beltrum geparkeerd stond. Je hebt een beste wandeling gemaakt Franka. We hadden ondertussen kennis gemaakt en ze vertelde dat haar man een grote villa in het buitengebied bezat. Hij heeft me zelfs vanavond naar Groenlo gereden. ‘waar ben je dan geweest, buutoavond?’ Ze keek vies achterom. Nee man, ik had een orgie. ‘ En de hond mocht ook mee, zei ik zo serieus mogelijk’. Haar aanstekelijke lach galmde over de akkers en weilanden. ‘Een orgie…..’ Daar ben je stil van hè. Ze keek amusant achterom en wapperde met haar VIP-kaartje. Hmmm, toch de buutavond. ‘We hadden een lachorgie Kloontje’. En die hond is niet van mij, die heb ik gestolen. Weet niet eens hoe het mormel heet, maar hij keek me zo lief aan. Stond aangelijnd bij de kerk. Tuurlijk Franka….Haar indringende lach maakte ondertussen dertien koeien wild. Ze trappelden woest en renden met ons mee. Franka gooide haar beentjes in de lucht alsof ze wilde dat we in de berm zouden vallen. ‘ Doe niet, ik ben zo dronken als een doorrrookte paling. ‘ Ik ook, ik ook riep ze naar achteren. Kloontje ik ben zo blij! Dronken en blij en….Ach jij maakt toch niks meer klaar. Ze begon steeds schunniger te lallen. Die knunnekes he…..Dat zijn allemaal watjes. Die denken teveel aan het thuisfront. Niks mee te beginnen. Geen avontuurtje kan eraf. Totaal geen humor tussen de lakens. Misschien moet ik jou maar meenemen naar boven. Misschien maak jij wel wat klaar. Ze keek met een bijzondere blik naar achteren. ‘En je man dan?’ Man, ik heb geen man. Al jaren niet meer. Maar je vertelde net dat……Ach, ik zeg zoveel Kloontje. We zijn er bijna…..Maar………Hahahahaaha, Nog niet helemaal. Heb je een vriendin?

Als een blok viel ze in slaap in de immense woonkamer. Haar man en ondergetekende keken alkaar even ernstig aan. ‘Heeft Franka het naar haar zin gehad?’ Ik keek hem aan en haalde mijn schouders op.’ Ze zat plots op mijn baggagedrager’. Een glimlach maakte zich meester van hem.’ Dat is wel een heel oud trucje, of dacht je dat je de eerste was die op deze manier meegelokt is?’ Hoe bedoel je. De man opende zijn mond. Twee scherpe hoektanden beten gretig toe…..

Klone

[26within]

28

Duisterwoud voor beginners

Het hotel ligt er sereen bij zo vroeg in de ochtend. Plots klappen er twee prachtige immense Art-noveau deuren open en vanuit het niets rolt er een bijna zwartrode loper over de trappen naar beneden tot vlak voor de voeten van uw luie chroniqueur. Een zuchtje wind waaiert zwoel langs de broekspijpen en onbewust lijkt het even alsof je aan het begin van een landingsbaan staat. Gefascineerd kijk je naar het uiteinde van de loper die misschien tien centimeter voor het puntje van je oude balsjes het eind heeft bereikt, maar toch de felrode kwasjes naar je toe heeft gedrapeerd. Bijna alsof het een stinkende koeievlaai is stap je voorzichtig over de de rode eindstreep heen de loper op en je kijkt even naar naar de onderkant van je schoenen. Het kan ermee door, maar onbewust kijk je na een paar meter toch even achterom om te checken of er geen voetafdrukken in de stof zien zijn. Gelukkig, we geven niet af. Voor de rest voelt het als een onwennige eindeloze wandeling naar de trap. Bijna als een staatshoofd met de blik gefocust op de deur loop je met ingehouden tred naar de grote halfovale trap voor het hotel. Voor je de eerste tree opgaat lijkt een stille kracht je hoofd automatisch op te tillen. Je kijkt tegen de onderkant van de eerste etage aan. Duisterwoud staat er in zwarte gothische letters op het witte kalksteen en daarachter het cijfer 66. Geen idee of het honderdvijftig, tweehonderdvijftig of misschien nog maar vijftig jaar oud is. We gokken op laat negentiende eeuws. We kunnen nu nog terug. We kunnen nu nog sprinten naar het bos achter ons, maar het feit dat de loper is uitgerold maakt een eindsprint weg van het onbekende wel wat bijzonder. Bijzonder laf.

De knieën beginnen een beetje papperig te worden en bij de deur aangekomen kunnen we het immense atrium goed overzien. Wat een enorm gebouw zeg. Op de deur hangt een briefje voor ene Ymke den Dadel. Vaag komt die naam je wel bekend voor maar je komt er nu niet op. Zoveel vrouwennamen trokken de laatste nacht voorbij. Zoveel gedachten schoten als paddestoelen uit de grond. Het briefje aan het linkerraam is flink vergeeld en de tekst nog maar nauwelijks leesbaar door de weersomstandigheden. Hij trekt het eraf en draait zich om naar het eerste licht van de vroege ochtend. Iets zegt hem dat dit een zoveelste aanwijzing is na deze toch al bizarre nacht. Hij knijpt zijn ogen samen, maar kan er niet veel van maken. Alleen het woorden ‘geen doorgang vinden’ zijn nog vrij duidelijk te lezen. Hij stopt het in zijn zak en loopt behoedzaam naar binnen. De loper loopt voor hem uit naar het midden. Een bundel mozaiek maakt daarna de middencirkel stralend alsof je op de dansvloer van de lokale discotheek staat. Hij gaat precies in het midden staan en kijkt dan met dichtgeknepen ogen recht omhoog. De lichtkoepel van glas-in-lood schijnt duizenden kleuren langs hem heen. Het lijkt even of hij opgetild wordt door het licht. Plots licht ook de trap aan de rechterkant rood op en slaan de deuren achter hem heftig dicht. Hij schrikt ervan. Even heeft hij de neiging om er naartoe te rennen, een klink te zoeken. Een weg naar buiten te forceren, maar dan herrinnert hij zich de woorden van Frederique.....Hij schraapt zijn keel en roept haar woorden door het grote vertrek. ‘Wie aan de spinner draait, weet plots wat zijn fantasie het liefst zaait’. Om daarna in zichzelf te mompelen dat het zich allemaal toch alleen maar afspeelt in zijn eigen hoofd. Dat hij straks gewoon wakker word en het allemaal maar fantasie blijkt te zijn. Hoe kan hij hier anders met de simpele knip van een vinger terecht gekomen zijn. Tien minuten geleden liep hij nog van zijn stamkroeg lichtelijk beneveld naar de zolderkamer aan het griffioenenpark waar hij sinds begin dit jaar zijn intrek had genomen. Iets met heibel thuis en een gebrek aan inlevingsvermogen. Iets met luiheid en een begin van totale gekte. Waanzin noemde ze het, zijn duifje. Een tik van de molen. Een flinke val van de caféracer, bedacht hij zelf in een vlaag van helderheid. Hij kijkt naar de rood uitgelichte trap aan de rechterkant. Links wentelde eenzelfde trap spiegelgewijs naar hetzelfde plateau. Even neigt hij naar het rode rechts, maar loopt dan resoluut naar de linkertrap. De dichtgeslagen deuren achter hem verdwijnen als sneeuw voor de zon. Hij kijkt even verbaast naar het bizarre tafereel maar laat zich niet meer afleiden door zijn eigen gedachten. ’Het speelt zich allemaal af in je eigen hoofd’ had Frederique gezegd. Hij vertrouwde blind op haar, Dr. Vantoom. Ze had hem de ogen geopend. Zij liet hem zien hoe sterk je eigen geest kan manipuleren. Zij was voor nu de weg die hij moest afleggen. Hij geloofde voor het eerst in zijn leven in iets anders. In haar en haar opvatting over hem. Dat alleen was al bijzonder en tegelijkertijd beangstigend. Een onbekende weg. Een instabiel kronkelpad langs de verder stabiele snelweg van drie dagen geleden. Ze had hem zelfs de nieuwe spinner des levens genoemd. Ze geloofde er heilig in. In de raddraaiers die het lot van velen bepalen. Hij moest het allemaal nog maar eens zien, zo’n zwevende lotbepaler was hij nooit geweest……Integendeel.

De linkertrap gaf nog steeds geen kleur. Bij het beroeren van de eerste tree begon hij serieus te twijfelen aan zijn keuze omdat de lichtkoepel achter hem met een doffe dreun op de middenstip donderde. Er kwam een flinke wolk blauwe stof vrij dat als een uiteenspattende waterballon de ruimte bedekte met een bijna lichgevende blauwe gloed. Hij zag alles daarna langzaam van blauw naar paars gaan. Hij deed zijn ogen dicht en probeerde te focussen. Zette blind een volgende stap naar voren en voelde de trap wankelen. Nog een stap en daarna nog steeds met zijn ogen dicht nam hij drie treden tegelijk. Hij hoorde achter hem de trap vallen. Alleen zette het niet door. Overal waar hij stond was het stabiel. Weer een paar treden en opnieuw vielen de treeën achter hem in stukken op de marmeren vloer. De ruimte ging van paars naar rood. Hij deed zijn ogen weer dicht en pakte de reling. Zijn gevoel zei dat er vaart gemaakt moest worden. Nog vijf treden tot de balustrade. Hij bleef staan. Verroerde zich niet. De kleur verliep niet meer. Bleef staan op rood. Plots vloog hij naar boven en voor hij zijn beide voeten daar had waar hij ze hebben wilde, stortte alles ineen….Hij viel omlaag. De stem van Frederique verhief zich…..’Spinner, je moet beter leren focussen’.

Een glimp van de dag kwam door de vale bruine gordijnen van het grote dakraam. Hij wreef eens aan zijn neus en draaide zich om. De wekker gaf half drie in de middag aan. Maar deze was niet gezet, het was zaterdag. Hij was van het heden weer in het verleden gevallen. Rond drie uur deed meneer de ogen open en wreef eens in zijn ogen. Goh, wat had hij weer raar gedroomd…Een split seconde later was hij het allemaal kwijt. Alles was weg. Hij stond op en liep naar het piepkleine keukentje aan de achterkant van de zolder met zicht op de Graniustoren…..Koffie. Plots lichtte zijn mobieltje op. Een appje van dr, Vantoom. Goh, die had hij lang niet meer gesproken. Hij ging zitten en dacht even na. Drie jaar geleden was hij er geweest op aanraden van zijn meisje. Scheen een goede psychiater annex psycholoog te wezen. Na drie keer was hij haar wel beu geweest. Teveel aannames. Hij besloot destijds dat hij gewoon te eigenwijs was voor geestelijke bijstand. En nu zo maar een appje vanuit het niets. ’Nou mevrouw Vantoom, vertel het maar eens’ sprak hij tegen zijn mobiel. Er stond slechts één zinnetje, maar hij snapte er geen zak van….’Wees nou niet zo eigenwijs’….Hij nam een slok koffie. Wat bijzonder. Waarschijnlijk was dit niet voor hem bedoeld. Hij was geen cliënt meer van haar. Verre van zelfs. Zou hij haar bellen en zeggen dat ze hem per ongeluk geappt had. De mobiel gaf opnieuw licht. ‘Klone Sideburner, wij moeten nodig praten…..’ Nu werd hij echt nieuwsgierig. Waarom zou iemand, die hij alleen beroepsmatig kende uit een relatief ver verleden, hem willen spreken? Even begon hij te glunderen, maar liet meteen daarna de gedachte snel varen…..’Nee, te knap voor dat lelijke rosje van mij’. Hij pakte zijn mobiel en besloot met haar af te spreken. Wat wilde deze dame van hem? Hoe kwam ze aan zijn telefoonnummer? Wat nou eigenwijs? ’Waar hebben we onze vierdé date?’ grapte hij via de app door er wat smileys achteraan te zenden. De puntjes bleven een halve minuut knipperen. Blijkbaar wist ze even geen antwoord. Toen lichtte de mobiel voor de derde en laatste keer op. ‘ Weet je waar het Graffellander bos is?....Ik zie je om acht uur. Er is maar één pad. Ik sta halverwege’.

Klone

[26within]

Double Zero!

Fantomia symptomia

Midden in de nacht na alweer een avondje ongecompliceerd buizen slechts gedekt door de schijn van een wedstrijdje darten, kreeg uw bokbier minnende chroniqueur in zijn remslaap plots zijn ‘fantomia hollandia’, wat zo veel wilt zeggen dat zijn eerste nachtelijke verschijning niet ondertiteld hoefde te worden. ‘Klone, je moet echt eens je zinnen inkorten’, was het eerste wat zijn toen nog onbekende raadgeefster vanuit de andere dimensie aanraadde als kersverse fantoom in de zevende graad. Zevende graad? Ja freunde, uw onzuivere auteur had wat meer onstuimige krachten van boven nodig om overtuigd te raken aangaande de spirituele nonsens die zijn hersenen zouden tarten de komende tijd. Het zwaarste wapen had zijn creatieve pulverbrein ingezet om hem te overtuigen van de echtheid. Welke echtheid zult u denken…De echtheid van zijn onderbewuste stem. We hadden zelf ook nog nooit van het fenomeen gehoord, maar toen alles op zijn plek viel, kwam het als een ware godin via de trap der illusies neder....Kuste de ziel teder op de mond, gaf de fantasie een innige omhelsing en keek wantrouwend naar de rede en het verstand. ‘Wijs me de weg naar de droomgenerator’, klonk het onderkoelt richting de laatstgenoemden die als versteend bleven staan…..Zwoel keek ze hen aan en spreidde haar armen ten hemel net als de enorme vleugels op haar rug ten teken dat het menens was. Schoot als scheutend onkruid uit de grond van het hart richting de voorste creatieve vortex en glipte via de buitenste linkerkwab tussen de plooien door en zonder verdere omwegen zo de droomgenerator in. Waarom vroeg ze het dan in eeste instantie, zul je je vertwijfeld afvragen als intellectueel onderlegde consument, we houden het voorlopig op een valse beleefdheid. De droomgenerator viel even na half vier in de morgen hevig rokend in een voorlopige parkeerstand om daarna niet meer op te starten. Het fantoom had haar stem laten gelden door contact te leggen met het schrijvende object. De opdracht zou kort zijn en weldra volgen…Maar eerst moest ze wat zaken ompluggen…De schrijver werd wakker met nadorst…..

Met het ontbijt kwam het hoge woord eruit. Het feit dat hij zich anders voelde maakte in eerste instantie niet echt veel indruk. ‘Klone, je hebt gewoon teveel gezopen gisteravond, je bent gewoon nog sloerig.’ Maar hij voelde zich juist vol energie en wilde meteen aan de slag, ‘lieffie, ik ga nu schrijven. Ik heb plots enorme inspiratie.’ Jolann schudde met haar hoofd en keek hem een moment indringend aan. Pakte een cracker en smeerde er boter op, doopte vervolgens hetzelfde mes in de aardbeienjam om de smeerbeweging te herhalen. Alleen venijniger…’Wat!?!’ Met een handgebaar en de mond vol cracker was ze aangewezen op lichaamstaal. Ze keek naar onderen, kauwde even met de versnelling op elevendertig en sprak toen de profetische woorden…’Laat je niet leiden door de eerste beste fantoom.’ Heel even keek hij haar niet begrijpend aan, toen begon ze te lachen en stond op om haar bord op het aanrecht te zetten. ‘ ‘Maak er geen nachtwerk van Kloontje, ik wil ook nog van je genieten’, Iiep op hem af en kuste hem vol op de mond. Het fantoom viel even uit de droomgenerator en pas in de mondholte had ze weer grip. Hangend aan het onderste tongriem vervloekte ze de enorme kracht van haar liefde. Haar schrijver moest presteren de komende tijd, niet zijn tijd verdoen met aardse zaken die veel tijd kunnen verspillen. Ze liet kort van haar horen via zijn onderbewustzijn. Klone, geef me eerst maar eens een naam….Hoe ga je mij noemen? Zeg het me en ik geef je de inspiratie die je nodig hebt de komende tijd….Frederique? Heb ik weer…Wat? Frederique van Toom, echt? Mokkend zat ze de rest van de morgen in de stilgevallen droomgenerator. Wat een kutnaam zeg. Ze keek eens door zijn de wimpers van zijn ogen naar het witte onbeschreven beeldscherm en deed helemaal niks. Ze moest eerst bijkomen van die achtelijke naam. Ze zouden haar in de zevende dimensie keihard uitlachen als ze haar nieuwste alter-ego zou moeten onthullen voor de schuilraad. Het was nu dus zaak om hem voorlopig maar te pleasen zodat ze niet terug hoefde om verslag uit te brengen. ‘Klone, ik dacht dat je zoveel inspiratie had’, Jolanda stond achter hem en zag dat er zelfs nog geen titel was getyped voor de grote doorbraak. De klapperende bestseller die de wereld ging veroveren. Toen bewogen zijn rechtervinger langzaam richting de ‘A’ en de letters ‘storia’ volgden niet lang daarna. ‘Moest je daar nou zo lang over nadenken?’ en ze liep de gang in. Frederique had bovenin plots bedacht wat zijn eerste opdracht zou worden. Klone, luister goed naar je fantasie. Luister goed naar wat ik je ga vertellen. Frederique was er voor de eerste maanden wel uit. Jolann had ondertussen haar jas aangetrokken en liet weten dat ze boodschappen ging doen. ‘Ga jij maar spelen met je gedachten Kloneman, haal ik wel weer het bier.’ Hij keek niet eens op…Hij was bevangen door inspiratie….Althans, daar ging hij gemakshalve maar even vanuit. De werkelijkheid was een stuk minder simpel. Hij was net toegetreden tot een macht die hij niet onder controle had….Een duistere schim die vanaf de kansel waakte over zijn prestaties….Met deze Frederique had hij een machtig, maar ongeleid projectiel letterlijk onderdak gegeven….Ach, het was nog niet duivels. Daar moest ze nog wat stappen voor zetten…Eerst maar eens wat vertrouwen schenken aan haar nieuwste werktuig…Dat had dit potentiële wapen wel nodig.. Luister goed en ik maak een ster van je. Het is een simpel verhaal maar je bindt er mensen mee. Zoek voor iedere letter van het alfabet een vrouw op in je ongebreidelde fantasie en geef je diepste oergevoel de vrije loop. Als je de ‘Z’ hebt bevrijdt uit haar benarde positie als ongeschreven blad mag je naar de droomgenerator. Daar zullen we bekijken of je hebt voldaan aan mijn standaard, doe flink je best, want ik ga dan wel je lichaam verlaten, maar ik waak over je als een beschermengel die bang is voor de toekomst. Zoek 26 vrouwen op die verschillen, maar ook verbinden. Zoek het verhaal en geef een spin aan je wiel. Gebruik je pulverbrein, maar maak er geen misbruik van…Je hoort wel weer van me.

Frederique zat in de droomgenerator en twijfelde even aan haar beslissing om deze Klone Sideburner mee te sleuren in haar volgende stap. Het was al zo vaak verkeerd gegaan door onderschatting of een verkeerde inschatting van haar tools. Toch voelde het goed deze keer. Het slachtoffer had alle eigenschappen om haar deze keer op te stuwen naar de zevende poort. Ze drukte op de startknop en liet de droomgenerator langzaam ontwaken uit zijn kunstmatige coma. Ze was voorlopig weg…..Klone

[26within]

26

Zoë Gaersema van Suydwieker

Nooit meer zou ze meegaan met die arrogante klootzak. Wat een baal hooi was dat dan! Haar een beetje aanspreken op haar taalgebruik. Hij vond haar een beetje bekakt overkomen. Nee, nog erger, hij sprak over onbewust te zelfbewust, de kloothommel. Nadat ze hem een te dure chardonnay in het puisterige gezicht had gesmeten en wild gebarend was weggelopen, was ze net om de hoek ook nog eens bijna op haar bek gegaan. Kwaad zijn op te hoge hakken is niet goed voor je enkels en voor je zelfvertrouwen. Ze ging nog nastomend op een muurtje zitten en voor ze het goed en wel in de gaten had, slaakte ze opnieuw een hartgrondige vloek. Het muurtje was nog vochtig van het ochtenddauw en die constatering drong nu door richting haar bevallige bips. Te snel zette ze zich af tegen het muurtje en stootte haar lege glas wijn op de grond. Het glas spatte uiteen en met een diepe zucht ging ze weer zitten. Haar kont was nu toch al nat. Vakkundig viste ze haar goudkleurige mobiel uit haar tasje en keek vluchtig hoe lang ze nog moest wachten tot ze met goed fatsoen en zonder gezichtverlies terug kon naar het owrsaaie feestje van haar vriendin drie kilometer verderop. Ze had eigenlijk veel meer zin om een taxi te bellen om daarna meteen door te rijden richting het vliegveld van Mallorca….Maar voorlopig zat ze hier op een muurtje met de rug naar een opkomende zon....Alleen, helemaal verlaten. Ze draaide zich om, sloeg haar bruine benen de andere kant op en haalde haar zonnebril uit haar geblondeerde haar en zette deze op haar neus. Ze voelde zich zielig. Als laatste met haar dure pumps bungelend aan haar voeten en een leeg strand voor zich als een gladgestreken laken. Heel langzaam keerde de rust terug in haar hoofd…..Heel even verscheen er weer een glimlach op haar gezicht. Heel snel bedacht ze zich dat ze heel nodig moest plassen.

Ze stond op terwijl ze haar pumps vasthield en draaide zich om richting club Evangelias. Haar kwelgeest met de naam Willem-Jan draaide net de deur op slot en zat al op zijn motor toen ze besefte dat zij hem nu echt nodig had. ‘Hey, Ik moet echt heel nodig, kan ik nog even naar het toilet?!’ De barman ging op zijn kickstarter staan en trapte venijnig naar onderen. De Kawasaki kwam brullend tot leven en heel even gaf hij een paar keer gas. Wachtte even tot de motor rustig stationair liep en zette toen beide benen op de grond. Hij deed zijn helm op vlak voor haar neus trok hij op. De motor spoot weg en Zoë keek hem wanhopig na. Haar aandrang nam met de seconde toe. ‘Hey, stop! Ik moet echt serieus nodig naar het toilet! Maar de achterlichten waren al de hoek om verdwenen. Het was doodstil op straat. Ze was letterlijk de laatste. Ze liep naar de deur toe en trok een keertje wanhopig aan de robuuste klink, hopend op een klein wonder, maar deze bleef uiteraard uit. Ze liep steeds sneller langs de boulevard en meende even dat ze verderop geluid hoorde. Ja hoor, er was blijkbaar nog ergens een café open. Bijna hollend op haar blote voeten kwam ze dichterbij. Het bleek te zitten in een zijsteegje. Normaal gesproken zou ze nooit alleen zo’n smal straatje inlopen, maar met de nood op een naderend hoogtepunt stoof ze naar de dikke stalen deur. Het stond open en mannen in het leer en met grote baarden liepen in en uit. Zonder verder op te letten schoot ze naar binnen waar ze verder maar één doel had, de dames-WC. Hey liefje, waar ga je heen? Ze had er geen aandacht voor glipte door de menigte richting de achterkant van de club. Plots zat ze gevangen. Verbaast keek ze opzij en keek recht in het gezicht van een vervaarlijk uitziende uitsmijter. ‘Gaan we even met mij mee?’ en hij liep resoluut richting de uitgang. Ze hield het bijna niet meer….Meneer, ik moet zo ontzettend nodig! Daarna doe ik alles wat U maar wilt’ Hij keek haar indringend aan en liet toen los. Ze viel bijna het toilet in en was nog nooit zo snel geweest met het omlaag trekken van haar slip. Tijdens het draaien om te gaan zitten keek ze nog even geschrokken naar de open deur voor haar. Een nieuwsgierige vrouw keek lachend naar binnen. ‘Jij hebt haast meissie!’ en al lachend drukte ze de deur dicht. ‘Niet iedereen hoeft je kale poes te zien schat’…..Het kon haar eigenlijk niks schelen, ze haalde alweer een paar seconden opgelucht adem.

Waar was ze eigenlijk terecht gekomen? Ze keek eens naar de deur voor haar en toen naar de rest van de vierkante meter. Echt vies was het niet, maar er hing hier wel een weeïge lucht van sigarettenrook en….Iets wat ze niet meteen kon thuisbrengen. Ze stond op, keek een keertje naar achteren en trok tenslotte door. Buiten de deur hoorde ze een dame opgelucht ademhalen ‘ Hehe, dat werd ook wel eens tijd zeg!’ ze deed de deur open en keek recht in de snoet van een zwaar opgemaakte bikergirl. Ze drukte haar aan de kant en ging pontificaal op de pot zitten. ‘Wou je soms ook nog kijken snoes?’ en ze begon onbedaarlijk hard te lachen. Zoë liep snel naar de wastafel en zag overal om haar heen zwaar opgedirkte vrouwen. Plots ging de deur open en zag ze een enorme hand haar kant op komen. De rest dat er aan vast zat wilde haar tien minuten geleden nog op straat gooien. ‘Wat doe je?’ Hij sleurde haar mee door de ruimte vol mannen en liep rechtstreeks naar een klein podium met een grote glimmende paal. Hij keek haar aan en begon te lachen. ‘Moet je maar niet zeggen dat je alles voor me wilt doen, begin maar! ‘ De speaker begon enthousiast te ratelen en de mannen begonnen te joelen. Ze keek wanhopig naar de zaal voor haar……Ze was in een clubhuis van de Hellls angels beland en er was geen weg meer terug….

Plots werd ze bij de heupen gegrepen en keek ze recht in de ogen van Willem-Jan. Hij lifte haar van het podium af de zaal in en een andere vrouw klom ondertussen geroutineerd voor haar neus de paal in. Ze wist meteen wat de tweede geur was die ze had geroken op het toilet. Willem-Jan knipoogde even schalks naar de dame die ondersteboven in de paal hing en nam Zoë bij de hand. Kom we gaan naar boven. Naar boven? En ze begon te stotteren. Hij keek haar geamuseerd aan. Lieve schat, je staat toch niet per ongeluk in een hoerenkast? ‘Is dit een bordeel’ stamelde ze. Yup, en als we niet naar boven lopen hebben jij en ik allebei een probleem….Wat is je prijs? Hij lachtte stilletjes en liet haar voorop gaan toen ze via de brandtrap boven de benen namen..

Klone

[26within]

when i'm twenty-five

Ymke den Dadel Behoedzaam draaide ze haar dikke Mercedes van de rijksweg af en deed uit automatisme het grote licht aan. Het smalle weggetje waar ze haar wagen vervolgens heel even de sporen gaf, kronkelde alleen op het laatste gedeelte nogal onlogisch door het Graffellander bos. Ze reed het laatste stukje daarom stapvoets want toen het asfalt overging in een mix van zand, water en puin, vielen ook de gaten als Maaslander kaas in de ondergrond. Bijna reed ze zich alsnog vast in de drek maar een toevallig strookje gras gaf voldoende grip om behendig langs de stinkende poel te sturen en de pumps schoon te houden, evenals de rest van haar zwarte outfit. Ze hield van zwart. Alles in haar was zwart. Alleen haar huid deed niet mee aan die hype en was bijna ziekelijk wit. Ze had nooit iets met kleur gehad, dat gold ook voor tal van andere zaken. Ze had niks met aanpassen, communiceren en mensen in het algemeen. Ze was zogezegd een zelfverklaard kluizenaar….En dat beviel haar uitstekend. Wat doet een kluizenaar dan midden in de nacht in een te dure mercedes met het grote licht aan op een slecht stukje karrespoor achterin het Graffellander bos? Nou dat wilde ik dus net gaan uitleggen, éénmaal in de drie jaar was Ymke het aan haar stand verplicht als unaniem aangewezen penningmeesteres om de verder vrijblijvende vergadering van kluizenaars voor te zitten als de eigenlijke voorzitter toevalligerwijs geen tijd had. Een geheim verbond van zonderlinge einzelgangers en schuwe mensenvrezers alsmede schimmige personen die gewoon een bloedhekel hebben aan ander volk en derhalve elk contact ten alle tijden zouden mijden als was het de zwarte pest. Het was een moeizame bevalling geweest ondanks dat iedereen van elkaar wel wist dat ze altijd thuis waren. Een verbond smeden tussen gelijkgestemden die echt als enige echte overeenkomst hebben dat er geen behoefte is aan de ander. Ymke had er in eerste instantie erg om moeten lachen, maar toen het contact via de digitale snelweg hechter was geworden, zagen sommige leden ook de voordelen van zo’n bijzonder verbond. Ze konden in alle rust tips uitwisselen over zaken als zelfvoorzienigheid en gedwongen omgang met ambtenaren alsmede monteurs en gladde verkopers. Tegenwoordig is het niet meer zo eenvoudig om de deur gesloten te houden in een maatschappij waar persoonlijk contact weer groot goed aan het worden is. Ze komen weer zeuren aan mijn dichte deur, verzuchtte een oudere zonderling, terwijl ik een momenteel een zee van tijd heb. Ze draaide andermaal een zeer slecht onderhouden pad in en stond plots oog in oog met een zwart geschilderde poort. Ze stapte uit en haalde de opgestuurde sleutel uit een blanco enveloppe. Het hoge gras op het pad kriebelde vervelend aan haar met zwarte panties gehulde benen en ze voelde haar hakken steeds verder in de grond zakken. De sleutel paste na enig geduldig aandringen en het goedkope kettingslot sprong ietwat stroef open. Ze drukte de beide gietijzeren hekken naar binnen en voor haar werd het zicht wederom ontnomen door voornamelijk hoog gras op het pad. Ze had ook niet anders verwacht van een hotel waar al jaren geen gasten meer waren aangeschoven voor de dis. Ze stapte weer in de duitse bolide en reed voorzichtig tussen de twee hoge zuilen door terwijl het metershoge groen via de bumper plat naar voren viel. En toen viel er ook wat anders open….. Het pad was plots vrij van onkruid en ander ongewenst natuur. Alles was zorgvuldig toegedekt onder een prachtige gladde laag teer. Voor haar stond een imposant luxe hotel dat al tientallen jaren geen naam meer droeg. Het geheel was schitterend uitgelicht en de tuinen eromheen waren tot in de puntjes verzorgt. Ze reed over het majesteuze pad naar de hoofdingang van het landgoed en zette de wagen stil. Ze stapte alleen niet uit, maar bleef minutenlang kijken naar het sprookje dat zich buiten de zwarte Mercedes ontvouwde. Even speelde ze met de gedachte om net als altijd terug te keren naar haar eigen veilige haven. Ze meldde zich wel ziek of zo via het platform…..Maar ze had teveel moeite gedaan om hier te komen. Ze schraapte al haar moed bij elkaar en stapte uit. Liep de stijlvolle brede trap naar de voordeur op en…zag een handgeschreven briefje hangen met haar naam erop. Ze haalde opgelucht adem want ze wist wat er in zou staan... Het verbond van kluizenaars heeft daarna nooit meer een poging ondernomen om een tweede maal bij elkaar te komen. Ze hadden daar echt geen tijd voor (over). Ymke werd bruut geblokkeerd op het forum nadat bekend werd dat ze daadwerkelijk op de bijeenkomst af was gekomen. Ze vonden haar maar een slap en surrogaat aftreksel van een ware kluizenaar. Dat wetende ging ze de week erop voor het eerst in haar leven op eigen initiatief in op een uitnodiging van drie jaar eerder om het verbond van oud-kluizenaars toe te spreken. Het werd warempel nog gezellig ook. Er verscheen na die avond plots kleur in haar leven. Ze was blauw van de rode wijn, zag groen en geel op het toilet en slikte een oranje pilletje tegen de gruwelijke kater…..Daarna trok ze zich discreet en definitief terug uit het sociale gebeuren. Het moet wel leuk blijven….. Klone

[26within]

24

Xondra Tellerhaak Adem, dat had ze nodig. Maar onder water zag ze geen kans om aan die dringende behoefte te voldoen. Totdat ze haar narrow escape in een split second had gevonden. Ze stuwde snel naar het oppervlak en net toen ze dacht dat ze het alsnog niet zou gaan redden, keek de nevelige ochtendstond haar open en vrijpostig aan. Haar adem stokte heel even en toen zoog ze de bevrijdende zuurstof met een ferme stoot haar longen in. Heel langzaam blies ze uit via haar neus en een daarna de rest via haar mond. Ze voelde zich koud worden en nog erger…Ze voelde hoe ze langzaam verkrampte en terugzakte naar de bodem. Snel draaide ze op haar rug en probeerde zich te focussen op haar ademhaling. De kou begon in al haar vezels te trekken. Ze keek even achterom en zag een grote dikke tak op haar af komen. Kracht om die vast te pakken had ze niet meer, maar met twee trage slagen was ze wel in de goede richting gedreven. Aan de kant sprong er iemand bij haar in het water en plots lag ze op haar rug in het natte gras….Ze keek naar de grijze lucht en deed haar ogen dicht… Remlichten flitsten vlak voor haar op en in een reflex gooide ze het stuur om. Haar lichaam werd bruut in de gordels getrokken en haar spieren verstijfden. Het enige wat ze stevig vasthield was het stuur terwijl haar zicht ontnomen werd door een plof en een naar latex riekend kussen waar haar hoofd met een klap in terecht kwam. En weer terug stuiterde naar haar hoofdsteun. Ze voelde dat ze omhoog kwam en dat de oude Toyota begon te torsen. Ze was al haar oriëntatie kwijt en al hangend in de gordels voelde ze heel even instinctief dat er nergens meer contact was met de aarde. De harde klap kreeg ze al niet meer mee. Het koude water van de Moosmeeker plas bracht uitkomst. Ze realiseerde zich dat ze in het water lag en dat ze een levensbedreigend probleem had. De gordel was snel los…En terwijl het water tot haar lippen steeg draaiden er in haar hoofd plots duizenden alarmraderen die aangaven dat ze in een survivalmodus was beland. Ze realiseerde zich dat de ruimte in zeer snel tempo aan het vollopen was. Uiterst beheerst keek ze waar het water naar binnen kolkte en nam een laatste teug zuurstof, zette zich af tegen haar voorstoel en trapte de laatste stukken glas van de voorruit naar binnen toe…… Met piepende banden ging de blauwe werkbus er vandoor en Xondra vloekte heel even binnenmonds. Ze vloog naar haar eigen oude wagen en zette de lomp ogende Toyota razendsnel in de achteruit. In een flits was ze gekeerd en had ook nog in dezelfde recordtijd een blauw zwaailicht op haar dak geplakt. De bus vloog over het grillige zandweggetje en terwijl ze probeerde een kenteken te ontdekken had ze ook de centrale al te pakken. Verdomme, die gasten zouden haar niet ontsnappen. Ze zag dat een geschoten hert half uit de achterdeur van de bus hing en al met een poot over het pad sleurde. Een stofwolk veroorzakend die steeds groter werd naarmate er meer hert uit de bus kwam. Ze realiseerde zich dat….En toen viel het beest uit de bus. En gleed er nog een tweede dier met een best gewei achteraan. De bus remde….Xondra reageerde instinctief. Haar ogen gingen open en ze keek recht in de loop van een jachtgeweer. Haar lichaam was bedekt met een isolerende folie en de totale paniek bij de door haar achtervolgde prooi was groot. ‘ ze moet naar een ziekenhuis Huib, ze is onderkoelt en…’. Hou je bek Frans, ze is de vijand. Ze kan ons zomaar drie jaar de bak in laten draaien. ‘ Huib stond op en keek haar smerig aan….’Kom we gaan, voor de rest van de jachtopzieners is gearriveerd’. Frans schudde zijn hoofd en keek Xondra nogmaals vertwijfeld aan….Heel zachtjes zei hij sorry….En liep toen weg naar de bus. Ze hoorde het geluid van de diesel wegsterven en heel langzaam keek ze om zich heen. Had ze nou haar locatie doorgegeven? Ze wist het niet meer….Ze wist alleen dat ze het erg koud had en wilde haar ogen net weer sluiten toen ze opnieuw motorgeluid hoorde. Ze verwachtte een collega of iets van een ambulance….Maar het was de blauwe werkbus. Frans stapte uit en hielp haar op de been. ‘ Je moet zo snel mogelijk naar een ziekenhuis’, zei hij resoluut. Huib was nergens te bekennen…. Toen ze wakker werd lag ze in een smetteloos wit opgemaakt bed. Haar man zat naast haar en glimlachte opgelucht. Ben je er weer meisje? Hij kuste teder haar voorhoofd en keek haar toen liefdevol maar ernstig in de ogen. Alles komt goed meisje, alles komt goed lieve schat, prevelde hij en ging weer zitten. Ze glimlachte flauw en zag dat het gordijn opzij ging. Haar man knikte even naar de donkere gedaante aan haar voeteneind en stond toen op om afscheid te nemen. Zeg maar gewoon wat er gebeurd is liefje…Ze keek naar de vrouw die naast haar kwam zitten. Ik ben Rechercheur Anna Versluis…Ze haalde haar badge tevoorschijn en vervolgde met de woorden….Afdeling moordzaken! Klone

[26within]

drie-und-schwànzig

Wyomia Mørtenkühl….. Rennen was geen optie meer nu ze met een flinke molotov-cocktail in haar hand stond en haar beste vriendin Daisy de in petroleum gedrenkte witte lap katoen met een soepele beweging in de hens had gestoken. Old school, onderuit de gordel met een brandende fakkel. Het leek heel even een beroemde scene uit Braveheart….Hold the line….Heel even liet ze haar ogen afglijden naar wat er aan overmacht voor haar stond. Ze keek opnieuw naar haar brandende bom en uit het niets kwam er uit het diepste van haar ziel een ongeremde oerkreet omhoog. Ze rende van pure adrenaline naar voren en wierp de dodelijke cocktail met alle kracht richting de vijand, de in haar visie zittende macht die vandaag vertegenwoordigd werd door minstens driehonderd agenten in gevechtsuitrusting. “Dat jullie mogen branden in de hel!” riep ze in alle opwinding en ze zag haar actie bekroond met een uiteenspattende vuurbal. Er viel een gat en de blauwhelmen deinsten langzaam achteruit. Ze keek heel even achterom en zag de meute achter haar naar voren stormen. Ze was iets te vroeg begonnen en toen ze wilde meerennen, werd ze bruut tegen de grond geworpen door een krachtige straal water. Even keek ze beduust om haar heen, toen zag ze twee, drie knuppels op haar neerdalen…Shit, daar gingen haar ribben….En ook haar lampje ging uit. Ze werd wakker in een benauwd steegje en keek recht in de ogen van Daisy. Ze keek bezorgd naar haar bebloede gezicht. We moeten weg hier Wyomia, ze hebben je flink te grazen genomen. Er waren wel zes kameraden nodig om je te ontzetten stoertje. Wat een actie had jij opeens! We moeten nu gaan, je bent hier niet veilig. Ze hebben je vol de op camera staan. Ze probeerde haar hoofd op te tillen en kreunde van de plotselinge pijnstoot die door alle vezels van haar ranke lichaam heen donderde. Ik kan niet opstaan, kreeg ze er met moeite uit. Er klonk geschreeuw uit het begin van de steeg. Sleep haar weg, ze komen eraan! Wyomia voelde zich licht en met een hangend hoofd werd ze op haar hakken verder de steeg ingesleurd. Her en der hoorde ze kloppende geluiden en zonder dat ze het zich besefte lag ze plots in iets wat op een keuken leek. De deur klapte dicht en ze hoorde een zware stang in twee beugels vallen. Iemand klapte even in zijn handen en keek haar vervolgens recht in de ogen….Het was iemand met een wit schort voor en een eveneens witte muts op. Net toen er een lampje ging branden, drong de heerlijke geur van vers gebakken brood door in haar gekwetste neusgaten. Ze lag in een bakkerij. ‘ Dat ging maar net goed meisje, volgens mij hebben ze niks gezien’. De man keek vriendelijk en daarna bezorgd. Hij wende zich tot Daisy en een jongen die zichzelf gisteravond nog Dronas noemde en drummer was in een punkband met de naam Riot Support. Nooit gedacht dat hij het zo letterlijk zou nemen dacht ze in een split second…’Ze moet echt naar een ziekenhuis’, hoorde ze de bakker zeggen….De twee actievoerders knikten gedwee en de bakker liep snel de ruimte uit. Draaide zich heel snel even om en zei toen niet zonder trots…Ik steun graag de goede zaak! De oude Fiatbus protesteerde hevig toen Dorian het gas tot de bodem intrapte. Het onregelmatige geluid van de oude diesel deed het ergste vrezen. Met een kleine plof zette de bus zich in gang en Wyomia voelde meteen weer een pijnscheut door haar lichaam vloeien. Dorian keek even in zijn achterspiegel en verbeten stuurde hij aan op rust. Weg van de demonstratie, weg van de rellen en weg van de strijd om gelijkheid, rechtvaardigheid en emancipathie. Haar gevecht ging ergens anders verder. In het gewestelijk bonifatiusziekenhuis te Hamburg. Ze was veel bloed verloren en had wonder boven wonder maar drie ribben gebroken, een verbrijzelde knie en een gekneuste kaak. Verder een zware hersenschudding en een aantal losse tanden. Haar lichaam was geheel gezwollen en alles bij elkaar opgeteld lag ze er dus nog wel een weekje. Ze keek over haar spierwitte lakens heen naar het bed aan de overkant. Het enige was er te zien was bleek de voorkant van een bed te wezen met een hangend clipboard. Verder kon ze niet inschatten of het bed ook bezet was, maar ze nam aan van wel. Ze draaide haar hoofd een kwartslag naar links en keek naar het bed naast haar. Een man van rond de dertig lag doodstil voor zich uit te kijken. Zo op het eerste gezicht zag ze er niks bijzonders aan en toen ze dacht dat hij naar haar toedraaide keek ze snel weer voor zich uit. Ze had nu totaal nog geen zin in een gesprek. Een heldere stem kwam de kamer inlopen. Goedemorgen allemaal, wie heeft er zin in een lekker ontbijtje? Niemand? ‘ Mag de televisie aan?’ vroeg de man naast haar aan de linkerkant. Zijn stem klonk krachtig en een tikkeltje authoritair bovendien. Wyomia’s armharen gingen bij dit soort alfa-mannetjes altijd meteen rechtop staan. ‘ Wilt u het journaal volgen meneer?’ vroeg het heldere licht en de ruimte vulde zich met schreeuwende demonstranten, ME en de rustige commentaarstem van Mona Degensölz. Ze keek mee en schrok plots van haar eigen door een sjaal afgedekte gezicht. Ze stond vol in beeld, ingezoomed en alleen voor de opgeworpen barricades met de molotov-cocktail en als in een film zag ze zichzelf naar voren stormen. Zelfs de dooie rochelaar aan de overkant van de kamer zou haar meteen herkennen.....De man naast haar draaide zich naar haar toe en bleef haar een poosje strak aankijken. Hij werd een kwartier later weggereden door twee verplegers Wyomia haalde voor het eerst rustig adem. In de middag toen de dokter zijn ronde maakte kon ze de verleiding niet weerstaan en vroeg hem wat haar buurman mankeerde. Ze had al een beetje spijt van de vraag toen ze hem stelde. De dokter keek streng en zei dat hij daar alleen familie over in mocht lichten. De rochelaar aan de overkant begon te hoesten. Iets in haar begon knagen. De dokter keek nog een keertje minzaam naar haar clipboard en liep daarna de kamer uit. Er kwam beweging aan de overkant van de kamer. Ze zag een olijke man met rode wangen opdoemen in haar gezichtveld. Hij hoeste nog een keer en zei liet een plechtige stilte vallen….Hij keek haar daarna indringend aan pakte een pasje van het verhoogde tafeltje. Officier Herman Overveldt, Wij zijn je eerste slachtoffers Braveheart….. Klone

[26within]

Twenty Twee

Velmoria von Backenbach

Een handgeschreven brief maakte haar dag meer dan goed. Ze had al maanden geen post meer gehad dat haar persoonlijke staf de moeite van het melden waard vond. Ze had in haar hele leven nog nooit een rekening, belastingbrief of andere vermoeiende schrijfsels ontvangen waar een ieders hoofd nooit naar stond. Alles was altijd geregeld zoals zij het graag bliefde, tot aan de haar entourage toe. Het was handig, nuttig en ongetwijfeld zinvol, maar daardoor ook enorm saai in haar dagelijkse beslommeringen. Al die mannetjes die trouw hun werk deden zonder maar een moment te vloeken of te morren. Al die dames die haar met raad en daad terzijde stonden zonder een zweem van twijfel of gebrek aan loyaliteit….Ze sloot zachtjes de dubbele deur van de rookkamer ten teken dat ze even behoefte had aan wat privacy. Iedereen wist dat…Althans, daar ging ze als vanzelfsprekend maar vanuit. De zoetige geur van eeuwenoude rookdrift die haar voorgeslacht hier ritueel de lucht in joeg had in de loop der tijden alles bedekt met een mooie patina van bruin doorleeft verleden. Ze kwam hier graag en altijd alleen. Ze schopte haar elegante muiltjes in een hoek en ging relaxed met haar benen wijd zitten in de grootste leren zetel die de ruimte bezette, Het zitleer van haar opa Mortiaan. Ze liet de enveloppe bungelen tussen haar ranke knieën terwijl ze alleen het puntje van de enveloppe beet had.….Keek eens naar het zacht wiegende papier en hield het daarna omhoog als was het een zoute haring met uitjes. Het handschrift kwam haar totaal niet bekend voor. Een ding wist ze wel, het was van een vrouw, dat kon bijna niet anders. Mannen hebben namelijk nooit van zulke ronde letters. Al twijfelde ze al jaren hevig of ze wel zoveel verstand had van mannen. Een gegronde reden om de eeuwenoude cliché’s over de heren dus maar voor hele waarheid aan te nemen. In dit geval…Mannen schrijven als treiterende tovenaars in een schrift dat zij als vrouw nooit zou kunnen ontcijferen. Ze deed het er maar mee. Zoals ze haar hele leven het spelletje van barones al vervulde op een op haar geleerde manier…..Met stijl en in voortzettende traditie van de familie.

Haar wereldje was zeer klein, maar dat besef was als kind al pijnlijk doorgedrongen toen ze steeds weer tegen dezelfde neefjes en nichtjes aan zat te kijken. Saaiheid als gedwongen levensovertuiging. Het had haar levenslust bijna gebroken in de knop…Als daar niet haar tante Velma was geweest. Het zwarte schaap van de club. Het lievelingszusje van haar vader. Hij had haar zelfs Velma willen noemen, maar wijlen haar moeder had er een stokje voor gestoken. Na wekenlang stilzwijgende oorlogsvoering was Velmoria er als compromis uitgerold. Een naam als een lastige puzzel, net als de brief die ze nog steeds in de enveloppe had zitten. Net als de soms gespleten fantasie die haar al meer dan twintig jaar bezig hield als ze alleen in de rookkamer was. De enige plek waar niemand anders kwam….Nooit! Stel je toch eens voor…Nee, ze stond op en liep bijna huppelend als een klein meisje naar de wandkast. Trok voor de leek bijna achteloos een willekeurige lade open en pakte er een groot mes uit. Het mes waar haar overgrootvader Benlammert naar het schijnt eigenhandig een giftige pijl mee uit zijn onderbeen heeft verwijderd. Geschoten door een inheemse krijger met een blaaspijp tijdens zijn onaangekondigde bezoek aan Borneo. Het zou haar wat. Ze kneep even haar mooie groene kijkers tot kiertjes en draaide zich in een flits om. Het mes suiste zingend door de kamer en met een doffe klap bleef het steken in de linkerdeur. Alsof er een zoeklicht aanging en het leek of de bodem in brand stond sprong ze geconcentreert van de ene tafel via de sectie opgezet en ooit afgeschoten naar de brede vensterbanken aan de rechterzijde om op het laatst via een subtiele salto…Vol tegen een bijzettafeltje te klappen. Ze struikelde en bleef heel even liggen. Dat heb je niet goed gedaan Dominiaan…Heerster van de nacht. Dat ging niet helemaal volgens plan. Ze krabbelde op en trok het mes uit de deur. Geen goede beurt voor de zelfbenoemde koningin van de duistere kamer.

Ze lachtte stilletjes in haarzelf toen ze bijna besloot toe te geven aan haar tweede dwingende persoonlijkheid….. Dominiaan. Haar nieuwsgierigheid kwam net op tijd terug om het naderende onheil te keren. Nee, ze kon de brief alleen lezen als Velmoria. Als de goede vriendelijke barones. Ze liep naar dezelfde wandkast en trok aan een hendel. Gooide een mooie whiskey in het klaargezette kristallen glas en keek een moment in de spiegel van het tafeltje. Haar ogen stonden nog in de verkeerde stand. De stand van Dominiaan….Ze nam een ferme slok en keek nogmaals. De behoefte om het tuttige rijkeluisjurkje van haar lijf te scheuren was allerminst verdwenen, maar ze vocht tegen de behoefte haar duistere kant volledig toe te laten. Ze nam nog een beste slok van haar Bowmallichan Breaniché en nam daarna een dikke cubaanse sigaar uit de geconserveerde schatkist. Ja ze hield van echte mannensigaren en met elke teug verdween Dominiaan langzaam uit haar gespannen lichaam. Velmoria was terug. De eerste keer dat ze door zoiets banaals als een ongelezen brief terugkeerde naar haar basis-ik. De saaie ietwat suffe ik. En nu gaan we maar eens kijken of het de moeite van het uitstellen waard is, fluisterde ze in haarzelf. Want uitstel zou het worden, Dominiaan was een sterke en krachtige persoonlijkheid. Die sprak je niet zomaar tegen in de rookkamer. Heel even dacht ze aan de uitgebreide collectie wapens en de geheime uitgang naar de buitenwereld zonder dat ze herkend werd als barones von Backenbacher, gerespecteerd lid van de duitse adel en eigenaresse van landgoed Døffenblau aan de rand van het Døffenblauer Ziehltal. Ze ging op de grond in de lotushouding zitten voor de troon van Mortiaan, draaide een keertje stoer met het mes en stak het in een de bovenkant van de enveloppe.

Tergend nauwkeurig sneed ze langs de scherpe kant, stak bijna met genotmakende moeite haar hand in de opening en haalde langzaam twee blaadjes kraakwit en met zwarte inkt beschreven papier zonder lijntjes uit de snede….Net als ze wilt gaan lezen gaat plots het licht uit. Ze doet de brief, die bijeen gehouden wordt door twee naast elkaar gestoken nietjes terug in de enveloppe en loopt de rookkamer uit…Alfons, wat is er aan de hand met de stroom?

Alfons ligt voor dood naast de meterkast….

Klone

[26within]

Éen en nog eens twintig

Ulricke

Ze had zich wel eens frisser gevoeld na een avondje stappen. Nou ja stappen is een groot woord voor Ulricke die nu niet echt uitblinkt in het verzinnen van spannende uitjes. Een wat eentonige lezing van Gerda Sufjes, schrijfster van streekromannetjes en de bescheiden heldin van literiair Saaidorp, en daarna was ze met haar moeder Guusje en diens hartvriendin Anna nog even achter de deur gewipt bij grand café “van Gelselaer” alwaar een klein feestje werd gevierd door een select gezelschap van boekenclub “ In de letterwurm” dat precies 15 jaar geleden in precies deze samenstelling het genootschap ter bevordering van het leesplezier had opgericht. Drie heren en één vrouw stonden net met een mooi glas port in de lucht toen ze binnen liepen. “Willen de dames ook een glaasje om dit heugelijke feit met ons te vieren”, vroeg de kekke vrouw van het gezelschap en keek even of er nog meer gasten in het café zaten. De felle lampen deden aan de buitenkant van dit drinkgelag vermoeden dat ze op het punt van sluiten stonden, vandaar dat de teller op zeven bleef steken. Als we Fred, de ietwat suffige barkeeper dan ook meetellen was het nou niet echt een avond die bij voorbaat iets in zich had om gigantisch uit de klauwen te lopen. Drie heren van pensioengerechtigde leeftijd die bekend stonden om hun onkreukbaarheid, Drie dames waarvan nog nooit in de supermarkt een kwaad woord gesproken was en zij Ulricke…Een vrouw van 32 die van lezen hield, nog nooit een vriendje had gehad en nog thuis woonde omdat haar moeder dat zo gezellig vond….En Fred, die al stress kreeg als er een braderie op de rol stond, omdat er dan meer dan 10 mensen in de zaak waren.

Oh, ze lag nog zo lekker warm onder de dekens dat ze totaal nog geen zin had om haar hoofd op te tillen. Haar moeder zou zo wel weer roepen dat er een ontbijtje klaarstond, althans…Toch eens even kijken hoe laat het was. Ze tilde haar hoofd met de nodige tegenzin op en keek lodderig op de wekker. 10:32 gaven de rode digitale cijfers weer. Ze liet haar hoofd weer vallen in het kussen en kreunde eens een keertje hard. 10:32? Ze sperde haar ogen open en bedacht zich…Ik heb helemaal geen digitale wekker! Iets te snel ging ze op de rand van het bed zitten en moest daarna flink slikken. Het zweet brak haar uit aan de binnenkant van haar wangen. Ze kon nog net het spugen voorkomen door een paar keer flink veel frisse lucht te happen. De inhoud van haar maag zakte weer terug en toen realiseerde ze zich….Dat ze niet in haar eigen bed beland was. Gekker nog, dat ze iets aanhad wat ook niet tot haar eigen behoudende garderobe behoorde. Ze keek verbaast naar de blauwe satijnen babydoll die ze aanhad en raakte lichtelijk in paniek. Waar was ze? Hoe was ze hier gekomen en hoe kon ze hier zo snel mogelijk weer vandaan komen. Ze hoorde gestommel op de trap en vlug kroop ze weer onder de dekens om te doen alsof ze sliep. De deur ging even open en daarna werd deze weer zorgvuldig gesloten. Het geluid ging de trap af en Ulricke ging weer op de rand van het bed zitten. Eerst maar eens haar kleren zoeken….Ze liep door de grote logeerkamer maar vond niets….Waar zijn mijn kleren? Ze was een keurig en zeer degelijk meisje, maar een lichte grom in de vorm van een vloek ontsnapte toch….Dat was lang geleden. Ze deed de deur open en keek om het hoekje….Wat een groot huis!

De badkamer had ze zo gevonden en nadat ze de deur op slot had gedraaid begon ze door de wasmand te graaien. Er lag van allerlei kleding in, maar niks dat zij had gedragen de vorige avond. Ze raakte weer in paniek. Ik moet hier zo snel mogelijk vandaan, gonste het door haar hoofd. Ik moet hier zo snel mogelijk weg. Ze keek in de enorme spiegel en zag dat het niet bij één glaasje port gebleven was. Kleren moest ze hebben. Ze sloop terug naar de logeerkamer en trok een kastdeur open….Er hingen allerlei jurken en rokjes. Het rook een beetje muf allemaal. Het leek wel of de kleren er al een aantal jaren hingen. Ze voelde haar hoofd gloeien. Het was helemaal tegen haar natuur in om in een wildvreemde kledingkast te rommelen. Ze voelde zich unheimisch. Ulricke ging terug op het bed zitten en nam een besluit. Ze trok iets aan uit de kast en zou het later gewassen terughangen aan de voordeur. Ze stond voor de kast en trok willekeurig een ingebouwde lade open…En schoof het meteen weer met een schok dicht. Met zulke attributen wilde ze niks te maken hebben. Ze trok een jurkje aan en verhip….Het zat als gegoten. Ergens hing ook nog een grote paarse slobbertrui die ze eroverheen gooide, en gelukkig vond ze tussen alle heels ook nog een paar platte sandalen…..Weg nu!

Ze liep de trap af en glipte via de voordeur de stralend zonnige dag in. Met stevige tred liep ze zonder te kijken weg van het huis. Even was er de vrees dat de bewoonster of bewoner van het huis haar achterna zou roepen, maar het bleef stil in de winkelstraat en veel te luchtig gekleed liep ze naar huis. Een kleine twintig minuten verderop in het dorp. Het was nog rustig op straat. Haar moeder zou waarschijnlijk nog in de kerk zitten. Toen ze haar ouderlijk huis naderde hield ze toch even halt. Het zweet brak haar uit. Wat moest ze nu zeggen? ‘Ik ben verdorie 32 hield ze zichzelf voor en liep achterom de tuin in. De achterdeur zat dicht. Ze liep naar de schuur en keek door het zijruitje naar binnen. De fiets van haar moeder was weg…Heel even was er die opluchting, ze kon het zelfveroorzaakte raadsel even uitstellen. Ze liep naar de lamp naast de achterdeur en voelde of de reservesleutel er lag…gelukkig!

Nadat ze onder de douche gestaan had, de ‘geleende’ kleren in een plastic tas onder haar bed had gestopt, en in haar eigen vertrouwde kloffie naar beneden liep, hoorde ze de achterdeur. Haar moeder riep vanuit de keuken naar boven en toen ze met haar jas in de hand naar de kapstok in de gang liep, schraapte Ulricke haar moed bijeen en liep de trap opnieuw af. ‘Hey meissie, ik heb je gemist vanmorgen….Had je geen zin in een zondags ontbijtje?’ Een beetje verbaast over zoveel gewone luchtigheid schudde ze haar hoofd….’Is het nog laat geworden vannacht?’ Ze keek haar dochter aan die ondertussen het gevoel had dat haar hoofd ontplofte van roodheid. Ze knikte maar wat onbestendig ‘Het is ook zo’n leuke vrouw, die Gerda Sufjes…..’

De telefoon ging en Ulricke stoof naar het ouderwetse bakelieten toestel. ‘Laat mij maar mam’ wilde ze schreeuwen, maar er kwam niks uit en bovendien had haar moeder al opgenomen. ‘Gerda, wat een eer!’ hoorde ze haar moeder enrhousiast kraaien. De moed zonk haar in de schoenen. ‘ Ulricke staat hier naast me’. Bibberend nam ze de hoorn over. ‘ Met mij….’ De andere kant begon ook te stamelen. ‘ Met Gerda, euhm…ja….weet jij nog wat er vannacht gebeurd is?’ Ulricke stamelde terug dat ze geen idee had. Nadat het aan beide kanten een te lange poos stil bleef hoorde ze Gerda diep ademhalen…’ Ik geloof dat ik verlief op je ben.’ Ulricke begon opnieuw te gloeien en hing op.

Klone

[26within]

Swånzig

Tarja….. De lucht in een straal van derig centimeter rondom haar lichaam vibreerde continue tijdens haar dominante aanwezigheid…En ze wist het. Zij was het stralende middelpunt op de bruiloft van een oud vriendje dat toch maar genoegen had genomen met iets minder buitenaards vrouwelijk geluk. Mannen trokken hun tuxedo recht en hielden ongemerkt de buik een beetje in. Elk object met een beetje mannelijk testosteron had haar minstens vier keer van top tot teen gechecked, daar hoeven we het dus niet meer over te hebben. Oke, voor die ene blinde man achterin dan, ze was goddelijk en van een andere planeet. Kon je dat voelen? Ik geloof je meteen, wat een vrouw is ons hoofdpersoon van vandaag…..Tarja. En je weet het met stralende sterren, die hebben nooit een achternaam nodig. Langzaam bewoog ze op verzoek van de gastheer door de menigte naar de plek waar ze thuishoorde….Op een podium met een zilveren microfoon op een standaard, dat aanvoelde als een verlengstuk van haar lichaam. Ze sloot haar ranke vingers om de stemverheffer en keek zwoel de zaal in terwijl het orkest begon te spelen. Een ieder zat vol verwachting te wachten op de eerste klanken die ze haar publiek zou schenken. Zelfs de obers hielden even halt om een blik te werpen op de bijzondere verschijning die daar op het podium stond te stralen. Ze keek even naar de orkestleider die haar een klein knikje gaf ten teken dat ze kon beginnen en toen….Liet ze een enorme boer! Ze schrok er zelf zo van dat ze haar microfoon liep vallen en haar handen beschamend voor haar mond hield. Het orkest speelde dapper door terwijl een aardige bruiloftgast haar de microfoon aan wilde geven dat ondertussen al flink aan het resoneren was geslagen. Ze ging door haar knieën en nam met een lichte aarzeling het kleinood aan alsof het een hete braadworst betrof en hoorde plots een geluid dat sterk deed denken aan het scheuren van een goud glinsterende galajurk. Het begon te tochten rondom haar bevallige derrière. Toen het orkest steeds sneller begon te spelen terwijl de bandleider zich afvroeg waarom de turbo erop gezet was, besefte Tarja al een paar seconden dat ze vanuit esthetische belang aangaande haar strakke jurk geen slipje droeg. Toen de laatste man op het podium ook tot die conclusie kwam, was Tarja al begonnen aan haar ode op het goede leven…..In de vijfde versnelling. Ze dacht een moment nog dat ze de mannen tot bedaren kon brengen door met haar handen het tempo te dempen, maar maakte de fout om zich naar de band te draaien…..De zaal ontplofte, net als enkele vrouwen die zich dood ergerden aan hun partner. Het feest was los….Tarja was weg. Later die avond, toen de polka al een paar keer tot beschamende taferelen had geleidt en zelfs ome Harrie enkele keren bezit had genomen van het podium om wat uiterst ranzige moppen te delen met de meute, besefte de bandleider dat die zilveren microfoon waar de meest gore grappen door gespuwt waren door die dorpsgek niet behoorde tot inventaris van zijn eigen orkest. Hij besloot het dure reeriezer persoonlijk terug te brengen naar de rechtmatige eigenaresse. Al zou hij er een zoektocht van zeven maanden voor moeten ondernemen….Het werden zeven lange jaren voordat hij weer in de nabijheid van Tarja mocht vertoeven. De geluksvogel….. Pretoria, South Africa, Hotel des Principle Daemaris, Seventh floor, Room 713, Tuesday 17th, 23:18 PM Bob Henninger stond met een verhoogde hartslag en klamme handen voor de deur van Tarja’s tijdelijke onderkomen, the royal suite, in een nogal overdreven duur internationaal tophotel waar we de naam niet nader van zullen noemen in verband met ons respect richting de privacy van al die beroemde gasten die het continue zegt te herbergen. Duizend scenario’s zijn er al door zijn beperkte hersenpannetje gegaan en de moed begint hem met de seconde meer in de schoenen te zinken. Tot drie maal toe durft hij niet aan te kloppen en net als hij weg wilt lopen om het moment uit te stellen hoort hij een gilletje. Het is geen gilletje dat plezier verraad of lust, het is meer een angstkreet…Bob denkt aan Tarja en bedenkt dat ze misschien wel in nood zit. Hij stapt naar voren en klopt drie keer ferm op de massieve deur. Er klinkt gestommel en opnieuw hoort hij een dame gillen…… De deur zwaait open en een split second staat hij oog in oog met een beer van een vent. In zijn enorme hand heeft hij een rugzak waar een parelmoerachtige ketting uithangt en verder laat de hammerite-groene juwelenkist zich ook bekijken van de zijkant. De man duwt hem simpel opzij en loopt niet eens zo haastig richting de liften. Onderweg vloekend in een taal die Bob niet thuis kan brengen. Bob kijkt in een blind moment naar binnen en ziet een vrouw in paniek. In een flits pakt hij een doos met de zilveren microfoon uit zijn tas en trekt de deksel eraf. Gooit de zware geluidsbrenger richting het geblokte hoofd van de bullebak en raakt de man vol op zijn achterhoofd. De karig geklede vrouw die verondersteld als Tarja door het leven gaat is naar Bob toegerend en heeft gezien dat hij iets zwaars naar haar belager heeft geworpen. Nog net kijken ze samen hoe de overvaller verbaast aan zijn achterhoofd krabt en dan de microfoon van de grond raapt, achterom kijkt en met een grijns de toegeworpen buit in zijn rugzak stopt….Met zijn hand een saluut maakt en onbekommerd de lift neemt. Tarja en Bob….Herstel, Thelma en Bob in opperste verwarring achterlatend. Net als ons…. Klone

[26within]

19

Sigrid Distortion Nee, natuurlijk was dat niet haar echte achternaam. Erger nog, het bestaan van die weinig vleiende titel is tot op de dag van vandaag nog niet doorgedrongen tot haar eigen superieure hersenen. Ze hoort het gewoon niet, net als het geschreeuw, het gehuil en het gesmeek van de rest achter haar fiets. De rest die haar opgezadeld heeft met stempel van onvermurwbaar en meedogenloos kil. Zelf vind ze al dat gedoe rondom haar persoon nog wel meevallen. Gepiep van de mindere goden in het peleton. Gerommel van de zwakkere rensters die simpelweg het tempo niet kunnen volgen. Ze kon en kan er nog steeds helemaal niks mee. Het enige wat je haar kunt verwijten is dat ze nog nooit gehoord heeft van inhouden. Sigrid laat ten alle tijden haar benen spreken….En dat zijn toevallig benen die weinig tot geen last hebben van verzuring. Tel daar bij op dat ze een ijzeren wil heeft plus weinig empathie met zeurkouzen, dramkonten en ongeschreven regels….En je wordt Distortion van achteren genoemd. Ze wist het niet. Sigrid, je hebt de koers vandaag weer flink hard gemaakt, hoe kijk je zelf terug op de race? Nou Maarten, ik zette nog niet eens zo heel hard aan en keek eens achterom toen ik het gevoel had dat er niet meer zoveel aan het touw hing. En toen kwam je er achter dat je alles aan de plorden gereden had en je er alleen voor stond. Ja, ik kreeg via mijn oortje te horen dat niemand me meer kon volgen en dat ik maar in het volgende dorpje moest wachten op de kopvrouw. Waarom reed je dan toch door tegen alle afspraken in Sigrid, waarom deed je dat nou? Nou luister Maarten, het was nog maar 70 km en als zij een kopvrouw in vorm was geweest, had ze nog wel in mijn wiel gehangen. En ik ga niet wachten op dames die mindere benen hebben. Maar daar wordt je toch voor betaald, om de rol van meesterknecht op je te nemen? In een normaal peleton kan ik niet zomaar wegrijden. Dus heb ik mijn kans maar gegrepen en het willen afmaken. Althans, een goede poging gedaan om het af te maken, want op het eind kwam je eigen kopvrouw er toch weer bij. Ja, ik moest wachten op een nieuw wiel. Had je het idee dat dat wiel wel erg lang op zich liet wachten? Inderdaad Maarten, dat zullen ze wel niet bewust gedaan hebben, maar lang duurde het wel……Hey wacht eens even, wil je beweren dat ze op die manier mij de overwinning door de neus geboord hebben? Nou Sigrid, het leek er wel op…..Sigrid, waar ga je heen? Ik heb nog wat vragen…..Sigrid? Sigrid, we hebben net via een ingelaste persverklaring te horen gekregen dat je geen deel meer uitmaakt van’ Team Unity’, wat is je eerste reactie? Nou Maarten, ik begrijp er geen….Is dit live?....Ik begrijp,de genomen beslissing totaal niet. Mij wordt onsportiviteit verweten, mij wordt verweten sfeerbepalend in het peleton te zijn op een negatieve manier en mij wordt verweten dat ik een gebrek aan koersinzicht compenseer met mijn ongehoord harde fietsen. Maar wat moet ik dan doen? Waarom mag ik niet fietsen! Ik ben naar mijn weten toch wielrenster. Misschien moet de rest het zich aantrekken dat ze me niet kunnen volgen? Ikzelf ben me van geen kwaad bewust en sta open voor elke andere ploeg die het met mij aandurft…….Er gaan geruchten dat er gevochten is in het hotel? Ach Maarten, er zijn ook geruchten dat ik bij de mannen mag koersen……Maarten? Sigrid we zijn een paar maanden verder, Hoe voel je je? Ben je niet enorm trots op het feit dat je kopvrouw bent bij een mannenploeg? Dat uitgerekend ‘Team Kadaverbak’ het heeft aangedurft om je een miljoenencontract aan te bieden waarmee je de best verdienende vrouw bent in het peleton? Maarten, ik doe niks anders dan een jaar geleden. Ik heb nu alleen wat jongens om me heen die wel kunnen fietsen. Ook in het peleton zijn de verstandshoudingen positief. Ik voel me als een vis in het water. En niet zonder verdiensten Sigrid, je hebt de ronde van Xanaduïse gewonnen, de draai om de Bakerhei en vandaag de A4 Prijs Henk Post gewonnen, wat zegt dat over het hedendaagse wielrennen? Dat mevrouw Distortion dat allemaal maar voor elkaar gebokst heeft in een maand tijd?….Mevrouw wie? Hoe noemde je me nu net Maarten? Het is toch algemeen bekend dat u mevrouw Distortion genoemd werd tot uw overgang naar de heren….? Ik weet van niks……Sigrid Distortion, zo noemde het hele peleton u in die dagen…..Sigrid? Sigrid we zijn enkele jaren verder, Wat heeft je doen besluiten toendertijd om het mondiale wielrennen vaarwel te zeggen? Ik kreeg verkering met mijn huidige man (Max Modesta, frontman van de legendarische Metalband Riot Support red) die mij vertelde dat ze nog een gitarist zochten. Zoals iedereen weet is Bent Collins uit de band gegooid in verband met zijn drugsperikelen rondom het vrouwenwielrennen. Zijn naam zou veelvuldig genoemd zijn als intrigant aangaande vermeend Epo gebruik van de toenmalige kopvrouwe van ‘team Unity’ Marleen Bom. Die op haar beurt mij weer aanwees als de belangrijkste spin in het web. …..Kortom, ik ben gaan spelen bij Riot Support en dat beviel ons allemaal erg goed. Wat is er waar van al die geruchten dat u niet ontmaskert wilde worden als dopingzondares en daarom uw fiets aan de wilgen heeft gehangen? Ik ontken alles wat er via Bent Collins de media ingeslingert is. Ik heb nog nooit doping gebruikt. Ik had voor ik Max leerde kennen nog nooit van het Collins kartel gehoord en ik heb mijn man ook niet leren kennen via de heer Bent Collins…….Maar u bent dus wel de distortion blijven gebruiken? Klone