Over elke dag
Ochtend. Ik moet mezelf uit bed slepen omdat normaal opstaan gewoon niet meer gaat. Al heel lang niet meer eigenlijk. Bepalen wat ik aan moet is een hel geworden. Wenkbrauwen bijtekenen gaat niet meer zo soepel als eerst, met als gevolg dat ik vaak twee totaal verschillende wenkbrauwvormen heb. Meestal poets ik ze er verdrietig weer af. Mijn schoenen en jas aantrekken gingen nog nooit zo moeizaam. De weg naar school is nog nooit zo lang geweest en de drempel nog nooit zo hoog. Elke ochtend probeer ik weer over die enorm hoge drempel te stappen, om vervolgens te struikelen en te besluiten om maar weer niet te gaan. Dat de weg terug naar huis het beste voor mezelf is.
Middag. Uren thuis gezeten en niks gedaan. Eten heeft mij nog nooit zo tegengestaan, maar ik eet. Ongecontroleerd en daar baal ik van. Angstig over wat de rest van de middag en de rest van mijn leven zal brengen als ik op deze manier verder ga.
Avond. Het avondeten schrok ik naar binnen zonder te praten - ik voel mijn tranen branden. Mijn bord breng ik al niet eens meer naar de keuken omdat ik daar de puf niet voor heb. Ik zoek mijn weg naar mijn kamer, trek mijn pyjama aan en kruip in bed. Aan een film begin ik al niet eens meer, want ik weet dat ik mij er toch niet op kan concentreren. Ik dwaal rond op Tumblr en luister muziek die mijn gemoedstoestand niet bepaald verbeterd, maar het voelt fijner dan al die vrolijke geluiden. Verder kom ik niet. Ik houd mezelf wakker tot, vaak, na twaalven. Meestal huil ik tot ik niet meer kan. Vervolgens slaap ik maar een paar uurtjes voordat de wekker gaat. Dan begint alles weer opnieuw, alleen zijn de drempels nog hoger dan de dag ervoor.
