#wiater

[vannorden]

[shewhodoesnotexist]

Cyklon Stefan

Tak właśnie myślałam, że nawet jak na nasze standardy, wieje dość mocno

[aleksandrawpaszke]

Oda do sromu

Zimne dni, takie jak ten, pełne zadumy. W taką zimę to nikt u nas w Chęcinach dupy nie daje. Myśmy są ludek skromny, pracowity, ale i postawić się umiemy, jak trza. Śniegu ani grama, za to wiater taki, że żal piździsko z majt wypuścić. Wszyscy siedzą, bobry tuczą, żeby przed zimą cieplej w gonady było, a te, którym bober nie rośnie, albo głupie pogoliły przy niedzieli, siedzą teraz i liczą gęsią skórę na sromach. Najwięcej zawsze ma Żaneta, bo kudłata zawsze była od kolan aż po cyce. Nie o niej jednak ta historia, lecz o zmarzniętym sromie, kwilącym nieśmiało balladę o zimnych wodach Sanu i rybaku Grzegorzu, znanym weganinie, jedzącym tylko turlaki z między palców u stóp. Nie o nim jednak ta historia, lecz o odbycie mym własnym, smaganym przez wiatry. To będzie długa zima - mamla przepowiednię pod nosem babka bezzębna. Mieszkam z nią od niedzieli. Nie wiem skąd się wzięła, ale jak się obudziłam wczoraj na kacu, to już była. Wysprzątała mi izbę, a teraz warzy rosół. Staram się z nią nie rozmawiać, mydlę tylko picz nad miednicą i przyglądam jej się w lusterku. Skąd tam tyle tego? Czy Bóg tak chciał? Czy tylko wsadził paluch w glinę, pogulgał trochę, pstryknął i oto jest? Biblia o tym milczy, katecheta słowa nie chciał wydusić o tym, matka rodzina nazwała mój srom siedliskiem diabła i zaraz uciekła z jakimś typem aż do Starachowic. Siedzę więć i dumam nad sromem. Czy mój on jest, czy jam jego? Jakbym miała podłogę pod kątem, to bym se siadła na namydlonym sromie i zjechała z górki. Ale nie mam. Schody muszą wystarczyć.