Het meeste wat er op de website verschijnt, is nieuw, vers van de pers. Voor we werden opgeslokt in Z.O.Z. schreven we echter ook weleens iets dat de moeite van het lezen waard is. Deze creaties verschijnen de komende tijd onder de noemer ‘oude successen’ op de site. Met zondagsmaal won Myrthe in 2012 Write Now! Rotterdam.
De kamer rook naar zondag. Al een paar weken was het iedere dag een beetje kouder geworden en vanochtend had mijn moeder besloten dat het tijd was voor de eerste hutspot van het jaar. Hutspot kon volgens haar maar op één manier gegeten worden: met hachee. Daarom verspreidde zich nu al een paar uur een geur door de kamer die herinnerde aan sleetje rijden en aan uitgeput thuiskomen; aan Sinterklaas en aan veel te grote knutselprojecten, die wel werden begonnen, maar nooit werden afgemaakt.
Het was kwart voor negen. Normaal gesproken zou ik nu mijn moeder goedenacht kussen, een zwaaiend gebaar maken naar mijn vader en aanwezige broers en naar bed gaan. Ik gaapte. Vanavond was niets normaal. Mijn moeder en ik zaten al een uur elkaars ogen te vermijden en krampachtig te zwijgen, terwijl het gat in het tafelzeil er open en bloot bij lag. Het voelde niet goed, maar het was beter dan de verstilling te verstoren en te erkennen dat er iets mis was.
Ondertussen verstrakte de greep van mijn moeder rond mijn hand, tot het geen liefdevol vasthouden meer was, maar een verstikkend klemmen waaruit ik me wilde losrukken. Dat kon niet. Ik moest mijn moeder steunen. Zwijgend bij haar blijven zitten, met zelfs het tikken van de klok niet ter afleiding, omdat we sinds kort een digitaal exemplaar aan de wand hadden hangen.
Om kwart over negen hoorde ik het tuinhek opengaan. Het grind op het tuinpad knerpte. Het knerpte zo vaak dat het geluid door meerdere paren schoenen gemaakt moest worden. Ik probeerde te bepalen door hoeveel . Het lukte niet.
Mijn moeder stond op, zette een aarzelende stap, bleef toen toch maar naast de tafel staan, haar hand steunend op het tafelkleed. Misschien liep ze niet naar het raam omdat ze toch niets zou zien, misschien gaf ze net als ik de voorkeur aan hopen boven weten. De lamp naast de voordeur had deze overwegingen niet. Haar bewegingssensor registreerde dat er iemand op het tuinpad stond en ze floepte aan. In het harde tl-licht stond mijn vader, aan zijn hand een scooter. Hermans scooter. Van de scooter liepen straaltjes water.
Met een ruk wendde mijn moeder zich af. Ze pakte een bord van tafel en stak de opscheplepel in de pan met hutspot. Vier borden schepte ze vol voor ze haar lepel in de hachee stak. Met kracht brak ze het gestolde vet.
