drie-und-schwànzig
Wyomia Mørtenkühl….. Rennen was geen optie meer nu ze met een flinke molotov-cocktail in haar hand stond en haar beste vriendin Daisy de in petroleum gedrenkte witte lap katoen met een soepele beweging in de hens had gestoken. Old school, onderuit de gordel met een brandende fakkel. Het leek heel even een beroemde scene uit Braveheart….Hold the line….Heel even liet ze haar ogen afglijden naar wat er aan overmacht voor haar stond. Ze keek opnieuw naar haar brandende bom en uit het niets kwam er uit het diepste van haar ziel een ongeremde oerkreet omhoog. Ze rende van pure adrenaline naar voren en wierp de dodelijke cocktail met alle kracht richting de vijand, de in haar visie zittende macht die vandaag vertegenwoordigd werd door minstens driehonderd agenten in gevechtsuitrusting. “Dat jullie mogen branden in de hel!” riep ze in alle opwinding en ze zag haar actie bekroond met een uiteenspattende vuurbal. Er viel een gat en de blauwhelmen deinsten langzaam achteruit. Ze keek heel even achterom en zag de meute achter haar naar voren stormen. Ze was iets te vroeg begonnen en toen ze wilde meerennen, werd ze bruut tegen de grond geworpen door een krachtige straal water. Even keek ze beduust om haar heen, toen zag ze twee, drie knuppels op haar neerdalen…Shit, daar gingen haar ribben….En ook haar lampje ging uit. Ze werd wakker in een benauwd steegje en keek recht in de ogen van Daisy. Ze keek bezorgd naar haar bebloede gezicht. We moeten weg hier Wyomia, ze hebben je flink te grazen genomen. Er waren wel zes kameraden nodig om je te ontzetten stoertje. Wat een actie had jij opeens! We moeten nu gaan, je bent hier niet veilig. Ze hebben je vol de op camera staan. Ze probeerde haar hoofd op te tillen en kreunde van de plotselinge pijnstoot die door alle vezels van haar ranke lichaam heen donderde. Ik kan niet opstaan, kreeg ze er met moeite uit. Er klonk geschreeuw uit het begin van de steeg. Sleep haar weg, ze komen eraan! Wyomia voelde zich licht en met een hangend hoofd werd ze op haar hakken verder de steeg ingesleurd. Her en der hoorde ze kloppende geluiden en zonder dat ze het zich besefte lag ze plots in iets wat op een keuken leek. De deur klapte dicht en ze hoorde een zware stang in twee beugels vallen. Iemand klapte even in zijn handen en keek haar vervolgens recht in de ogen….Het was iemand met een wit schort voor en een eveneens witte muts op. Net toen er een lampje ging branden, drong de heerlijke geur van vers gebakken brood door in haar gekwetste neusgaten. Ze lag in een bakkerij. ‘ Dat ging maar net goed meisje, volgens mij hebben ze niks gezien’. De man keek vriendelijk en daarna bezorgd. Hij wende zich tot Daisy en een jongen die zichzelf gisteravond nog Dronas noemde en drummer was in een punkband met de naam Riot Support. Nooit gedacht dat hij het zo letterlijk zou nemen dacht ze in een split second…’Ze moet echt naar een ziekenhuis’, hoorde ze de bakker zeggen….De twee actievoerders knikten gedwee en de bakker liep snel de ruimte uit. Draaide zich heel snel even om en zei toen niet zonder trots…Ik steun graag de goede zaak! De oude Fiatbus protesteerde hevig toen Dorian het gas tot de bodem intrapte. Het onregelmatige geluid van de oude diesel deed het ergste vrezen. Met een kleine plof zette de bus zich in gang en Wyomia voelde meteen weer een pijnscheut door haar lichaam vloeien. Dorian keek even in zijn achterspiegel en verbeten stuurde hij aan op rust. Weg van de demonstratie, weg van de rellen en weg van de strijd om gelijkheid, rechtvaardigheid en emancipathie. Haar gevecht ging ergens anders verder. In het gewestelijk bonifatiusziekenhuis te Hamburg. Ze was veel bloed verloren en had wonder boven wonder maar drie ribben gebroken, een verbrijzelde knie en een gekneuste kaak. Verder een zware hersenschudding en een aantal losse tanden. Haar lichaam was geheel gezwollen en alles bij elkaar opgeteld lag ze er dus nog wel een weekje. Ze keek over haar spierwitte lakens heen naar het bed aan de overkant. Het enige was er te zien was bleek de voorkant van een bed te wezen met een hangend clipboard. Verder kon ze niet inschatten of het bed ook bezet was, maar ze nam aan van wel. Ze draaide haar hoofd een kwartslag naar links en keek naar het bed naast haar. Een man van rond de dertig lag doodstil voor zich uit te kijken. Zo op het eerste gezicht zag ze er niks bijzonders aan en toen ze dacht dat hij naar haar toedraaide keek ze snel weer voor zich uit. Ze had nu totaal nog geen zin in een gesprek. Een heldere stem kwam de kamer inlopen. Goedemorgen allemaal, wie heeft er zin in een lekker ontbijtje? Niemand? ‘ Mag de televisie aan?’ vroeg de man naast haar aan de linkerkant. Zijn stem klonk krachtig en een tikkeltje authoritair bovendien. Wyomia’s armharen gingen bij dit soort alfa-mannetjes altijd meteen rechtop staan. ‘ Wilt u het journaal volgen meneer?’ vroeg het heldere licht en de ruimte vulde zich met schreeuwende demonstranten, ME en de rustige commentaarstem van Mona Degensölz. Ze keek mee en schrok plots van haar eigen door een sjaal afgedekte gezicht. Ze stond vol in beeld, ingezoomed en alleen voor de opgeworpen barricades met de molotov-cocktail en als in een film zag ze zichzelf naar voren stormen. Zelfs de dooie rochelaar aan de overkant van de kamer zou haar meteen herkennen.....De man naast haar draaide zich naar haar toe en bleef haar een poosje strak aankijken. Hij werd een kwartier later weggereden door twee verplegers Wyomia haalde voor het eerst rustig adem. In de middag toen de dokter zijn ronde maakte kon ze de verleiding niet weerstaan en vroeg hem wat haar buurman mankeerde. Ze had al een beetje spijt van de vraag toen ze hem stelde. De dokter keek streng en zei dat hij daar alleen familie over in mocht lichten. De rochelaar aan de overkant begon te hoesten. Iets in haar begon knagen. De dokter keek nog een keertje minzaam naar haar clipboard en liep daarna de kamer uit. Er kwam beweging aan de overkant van de kamer. Ze zag een olijke man met rode wangen opdoemen in haar gezichtveld. Hij hoeste nog een keer en zei liet een plechtige stilte vallen….Hij keek haar daarna indringend aan pakte een pasje van het verhoogde tafeltje. Officier Herman Overveldt, Wij zijn je eerste slachtoffers Braveheart….. Klone