What do you think? 😁🙋 Words & Photograph by @siddhu_harish @canonum_naanum #yourquotes #youremotions #siddhuharish #sh2 @yourquoteapp @kind._.feelings @thesuccessroutine12 #thesuccessroutine
Getting to know what our emotions mean is the kindest thing we will ever do for ourselves. It’s also the difference between being well and becoming unwell.
Although emotions can add energy and a variety of feelings to how we go about our lives, they can also leave us flat, when they become confusing and we struggle to understand what they mean. And where emotions support us, they can also turn on us, particularly when it comes to unpredictable feelings, dragging us down into the depths of despair.
Unfortunately, we’re either in control of our emotions or we’re controlled by them. There is no half measure. They can either help us attain great wisdom, or they can leave us bewildered when we fail to understand. But our emotions also have the capacity to allow us to heal and that’s vital to life. When we learn about emotions and what they mean, we stay well.
We must discover how we got to where we are at our very core; and how we can begin to build our lives so that we can perceive our issues and world differently. Emotions can make us feel sad, they can make us feel happy, they can also make us feel anxious, or can leave us stressed. Emotions are tied to our experiences, including the good, the bad, the present and the past.
With all emotions, it’s important we learn to identify the message behind them. If we’re anxious, we need to ask why or what we’re afraid of? If we’re angry, we need to look at why we’re angry, come to understand our feelings behind those; anything that will help us understand what our emotions mean.
The problem is we bury a lot of what we feel, either because we can’t face up to dealing with it, we don’t like confrontation, or we’re in denial those feelings even exist. It is my understanding that we can’t deal with the things we don’t understand, therefore the key to unlocking our emotions is to understand what they mean.
For more inspirational blogs, please check out my site http://www.thecpdiary.com
Τέσσερα βράδια είναι εκείνα που ένας φοιτητής δεν θα ξεχάσει ποτέ στη ζωή του, ίσως και εκείνα που θα τον κάνουν να συγκινηθεί και να αφήσει το δάκρυ να κυλήσει στο μάγουλο.
Βράδυ 1ο: Τέτοια ώρα αύριο θα είμαι σε άλλο σπίτι, σε άλλη πόλη.
Είσαι ακόμα σπίτι σου, μέσα στο δωμάτιο σου, υπό την προστασία των γονιών σου, δεν έχεις τι να κάνεις, οι σκέψεις σου πετάγεται από το ένα θέμα στο άλλο. Σκέφτεσαι αν έχεις πάρει όλα σου τα πράγματα, αν είσαι έτοιμος να φύγεις από το σπίτι σου, αν την επόμενη φορά που θα γυρίσεις σπίτι σου θα είναι όλα ίδια, αν εσύ θα είσαι ίδιος, αν θα συνεχίσεις να είσαι δεμένος με τους φίλους σου και άλλα τόσα ΑΝ που θα σε κάνουν να ξεφυσάς και να στριφογυρνάς στο κρεβάτι μη μπορώντας να κλείσεις μάτι.
Βράδυ 2ο : Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.
Τακτοποιήθηκες και επιτέλους έφυγε η μαμά σου από το σπίτι (δεν υποφερόταν άλλο, ήθελες να μείνεις και λίγο μόνος για να χαρείς το καινούργιο σπίτι-καινούργια ζωή). Τα πράγματα στην αρχή είναι εντάξει μιας και μιλάς ακόμα στο τηλέφωνο με τους φίλους σου και τον μπαμπά σου που έχει μια βδομάδα να σε δει, αλλά κάποια στιγμή μένεις μόνος. Δίχως ακόμα ίντερνετ, έχοντας τακτοποιημένο σπίτι και μια ντουζίνα φαγητά στο ψυγείο, κάθεσαι μπροστά από την τηλεόραση και κρατώντας το τηλεκοντρόλ αλλάζεις κανάλια χωρίς να βλέπεις. Σου έρχονται πάλι στο μυαλό σκέψεις, σκέψεις σαν εκείνες που έκανες ένα βράδυ πριν φύγεις από την ζεστασιά του σπιτιού σου. Η τηλεόραση παίζει και η φαντασία σου οργιάζει. Ξεκινούν πάλι εκείνα τα ΑΝ, μόνο που πλέον έχει φύγει από το μυαλό σου εκείνο το Αν είσαι έτοιμος να φύγεις από το σπίτι γιατί πραγματικά έφυγες και το καινούργιο σπίτι είναι πολύ ωραίο, συν ότι είσαι επιτέλους ανεξάρτητος (γιούπι)
3ο Βράδυ: Μακάρι να μην τελειώσει αυτό το βράδυ.
Μαζεμένα όλα τα πράγματα σου σε κούτες, μαζί και οι αναμνήσεις βλέπεις το σπίτι άδειο και τα μόνα συναισθήματα που σου έρχονται είναι η λύπη που αφήνεις το σπίτι ΣΟΥ, την ζωή ΣΟΥ, τους φίλους ΣΟΥ και γυρίζεις πίσω. Κάθε σημείο του σπιτιού σου θυμίζει και κάτι διαφορετικό. Αναρωτιέσαι πως πέρασαν τόσο γρήγορα τα φοιτητικά σου χρόνια και ξαφνικά επιστρέφεις στις πρώτες γνωριμίες, στα πρώτα μεθύσια, στις πρώτες εξεταστικές και στις βραδιές συζήτησης που δεν είχαν τέλος. Τα δάκρυα έρχονται στα μάτια, δεν μπορείς να τα ελέγξεις αλλά δεν το θέλεις κιόλας. Νιώθεις πως σου παίρνουν τα πάντα και για άλλη μια φορά τα ΑΝ επιστρέφουν (είχαν τέσσερα χρόνια να σε επισκεφτούν). Δεν ξέρεις ΑΝ όλα θα είναι καλά ή ΑΝ θα είναι στη θέση τους, εσύ όμως σίγουρα μπορείς να απαντήσεις στο ΑΝ παρέμεινες ίδιος.
4ο Βράδυ: Νιώθω σαν φυλακισμένος μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.
Το κρεβάτι που επί δεκαοκτώ χρόνια κοιμόσουν επάνω του σου φαίνεται ξένο, σκληρό, ότι τρίζει λίγο, το δωμάτιο είναι παγωμένο και γενικά ότι όλο αυτό δεν είναι δικό σου. Άλλο ένα βράδυ διαλογισμού και βαθιάς σκέψης. Θέλεις να γυρίσεις τώρα πίσω, τελικά δεν ήσουν έτοιμος να αποχωριστείς το σπίτι σου και όλα εκείνα τα υπέροχα ΑΝ που σε βασάνιζαν το πρώτο βράδυ που έμεινες σε εκείνο το σπίτι που αν και σου φαινόταν τότε ξένο, τώρα είναι ένα κομμάτι της ζωής σου.