#yuusaka

[sornya7]

Vampire Yuuto + Sister Sakamichi

"อะไรกัน ทำหน้าอะไรของคุณน่ะ ไม่รู้รึไงกัน ว่านั่นเป็นสายตาเชิญชวนแวมไพร์อย่างผม" เสียงของชายหนุ่มเอื้อนเอ่ยกล่อมหญิงสาวอย่างเคลิบเคลิ้ม

"มันจะดีเหรอที่ซิสเตอร์บริสุทธิ์อย่างคุณจะลงมาแปดเปื้อนในจุดต่ำตมอย่างผม"

ใช่แล้ว เธอนั้นเป็นซิสเตอร์ หญิงสาวบริสุทธิ์ผู้ถวายตนอุทิศแด่พระผู้เป็นเจ้า ต่างกับเขาที่เป็นแวมไพร์ สิ่งมีชีวิตที่ผู้คนรังเกียจไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉาน

ยูโตะผิดเองที่เข้ามาให้ชีวิตของเธอ ซาคามิจิสมควรจะมีที่ไม่ต้องเจอกับเขา ไม่ต้องให้ความเมตตาของเธอมาทำให้เขาตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้

หากตั้งแต่วันนั้นที่เขาได้ถูกเธอช่วยไว้ แล้วยอมหนีไปหลบซ่อนเร้นกายในความมืดเหมือนเมื่อก่อน ไม่คอยแอบมองและคอยมาเจอเธอแบบนี้ เรื่องคงเดินไปอีกแบบ

"ไม่เป็นไรค่ะ" ซาคามิจิตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แล้วโอบกอดแวมไพร์หนุ่มด้วยแขนคู่นั้นของเธอ

"ฉันเองก็มีบาปที่พระเจ้าคงไม่ให้อภัยและคงจะทำอะไรชดใช้ไม่ได้ด้วยเหมือนกัน" เธอจูบที่แก้มของยูโตะอย่างนุ่มนวล แม้ว่าแก้มของเขาจะเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง แต่มันก็ไม่ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจอะไร

"ถ้าคุณตกต่ำเพราะเป็นแวมไพร์ ฉันเองก็อยากจะตกต่ำไปให้ถึงที่สุดพร้อมกับคุณด้วย" ทั้งสองกอดกันและกันแน่น ปากป้อนจูบแลกเปลี่ยนความหวานให้กันและกัน

"ดังนั้น ช่วยทำให้ฉันแปดเปื้อนด้วยเถอะนะคะ" ซาคามิจิเอ่ยประโยคนั้นราวกับเธอได้ลืมไปแล้ว ว่าตัวเองเป็นใคร ลืมไปแล้วว่าได้สาบานตนต่อพระผู้เป็นเจ้าไว้ ทำเพียงแค่ส่งสายตาโหยหาให้คนในอ้อมกอด

ส่วนยูโตะที่ได้รับประกายความปรารถนาจากดวงตาคู่งามของเธอ ก็ยากสำหรับเขาที่จะปฏิเสธคำขอนี้จากคนที่รักได้

"อา ท่าทางคุณจะต้องการเชิญชวนแวมไพร์จริงๆนะครับ" แทนคำตอบ ยูโตะก้มลงเพื่อป้อนจูบให้เธออีกครั้ง ก่อนจะย้ายลงไปฝังเขี้ยวของเขาลงที่ลำคอของเธอแทน

ราตรีนี้เธอจะต้องแปดเปื้อนด้วยสีของเขา

สานต่อพล็อตในหัวของตัวเองค่ะ5555 ไว้ถ้าขยันเมื่อไหร่จะมาเขียนละเอียดๆ แล้วลงใน Ao3 นะคะ ตอนนี้ลงไว้เท่านี้ก่อน บอกเลยว่าจริงๆ แล้วพล็อตนี้มาพร้อมเรื่องบาทหลวงอันนั้น แค่ยังไม่เป็นแบบนี้ พอเกลาให้ดีขึ้นแล้วนี่ถึงเอามาลง😂

ถ้าอยากอ่านแบบเต็มๆ ก็รบกวนช่วยรอก่อนนะคะ ไว้จะมาทำค่ะ >⁠.⁠<

[porco-galliard]

[sakamichihimehime]

Ahhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!!!!!!!

That intimacy ,touch and those eyes!!!!!!!!!!

I’m gonna dieeeeeeeeeee ( ´థ,_‥థ｀)

[porco-galliard]

“勝ちに対する考え方が根本的に違うみたいですね、俺と。”

“It seems our attitudes towards victory are fundamentally different”

[chuusaka]

"The look of love" but it's me eyeing down a bowl of BOMBASTICLLY good alfredo

[sornya7]

2+1 = ?

ยูโตะไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมาคบกับโคมาริได้ ถ้าให้เล่า ความชอบของทั้งสองนั้นไม่ตรงกันเลย ยูโตะชอบของน่ารักๆ ส่วนโคมาริเป็นพวกชอบกล้ามเนื้อ(ซึ่งเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ยูโตะเข้าไม่ถึงจริงๆ)

น่าแปลกที่พวกเขาสองคนดันเข้ากันได้ในหลายเรื่องๆ แม้ยูโตะจะชอบเก็บของน่ารักหรืออะไรแนวสาวน้อยมากแค่ไหน โคมาริก็ไม่เคยวิจารณ์มันเสียๆ หายๆ เลย

เวลาที่คุยกัน ก็รู้สึกสบายใจแปลกๆ จนน่าสงสัยเลย

ฟังดูเหมือนพวกเขาเข้ากันได้ทุกเรื่องเลยใช่มั้ย ไม่มีปัญหากันเลย ? แน่นอนว่าไม่

มีแค่เรื่องบนเตียงที่ทั้งสองมักเถียงกันบ่อยๆ ด้วยความที่ทั้งสองนั้นเป็นท็อปทั้งคู่ ทำให้เรื่องนี้ค่อนข้างมีปัญหากัน ด้วยความที่โคมาริเชียวชาญด้านกล้ามเนื้อ รู้ว่าจุดไหนสามารถทำให้ผ่อนคลายหรือรู้สึกดีได้ เขาเลยมักจะเป็นคนที่ทำหน้าที่รุกตลอด

ซึ่งยูโตะก็รู้สึกดีอยู่หรอก เพียงแค่เขาเองก็อยากจะเป็นท็อปหรือฝ่ายที่รุกบ้าง

วันไหนที่เขาเป็นฝ่ายบอกโคมาริว่าตนจะเป็นฝ่ายออนท็อป โคมาริก็มักจะเป็นเถียงกลับมาว่าตัวเองสามารถทำให้กล้ามเนื้อของยูโตะผ่อนคลายได้ดีกว่า ดังนั้นเขาควรจะเป็นคนออนท็อปให้ยูโตะสิ

พอเถียงกันไม่จบเสียที ก็กลายเป็นว่าไม่เหลืออารมณ์จะทำอะไรกันอีกแล้ว จนต้องมาจบที่การนั่งคุยกันเฉยๆ แทน

จนในที่สุดทั้งสองก็เลยตัดสินในจะหาคนมาเพิ่มเพื่อช่วยให้ความสัมพันธ์นี้มันลงตัว

ด้วยความที่โคมาริไม่ได้คิดมากเรื่องคู่นอน เขาเลยบอกให้ยูโตะเลือกคนที่ถูกใจมาได้เลย ซึ่งยูโตะก็คิดอยู่นาน จนในที่สุดเขาก็ไปเจอรุ่นพี่ที่รู้จักกันอย่างโอโนดะ ซาคามิจิ

พอคุยกันจนรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นยังไม่มีคนข้างกาย ยูโตะที่ค่อนข้างชอบรุ่นพี่คนนี้อยู่แล้ว เพราะใบหน้าที่น่ารักของคนสวมแว่นยามยิ้มกว้าง ยูโตะเลยถามไปก่อนว่าอีกฝ่ายรู้จักความสัมพันธ์แบบ Friends with Benefit หรือ Open Relationship มั้ย

ตอนแรกซาคามิจิก็ตกใจอยู่ ที่รุ่นน้องถามแบบนี้ แต่พออีกฝ่ายเล่าเรื่องสถานการณ์ความสัมพันธ์ของตัวเอง เลยพอเข้าใจ

แม้จะค่อนข้างรู้สึกเก้อเขิน แต่ซาคามิจิเองก็มีความต้องการเหมือนกัน เขาเองก็ไม่คิดว่าคนแบบตัวเองจะมีวันที่มีคนรักแบบเป็นตัวเป็นตน ดังนั้นความสัมพันธ์แบบนี้อาจเหมาะกับตนก็ได้

วันนั้นเขาเลยตอบตกลง

ซึ่งในความสัมพันธ์นี้ ทั้งสามคนก็มีกฏง่ายๆ ที่เห็นพ้องต้องกันอยู่เรียบร้อย

หนึ่งในนั้นคือซาคามิจิกับสองคนนั้น จะไม่มีอะไรมากเกินกว่าคำว่าคู่นอน

แต่ทุกครั้งที่ทำเรื่องแบบนั้นกัน ซาคามิจิก็ต้องคอยขีดเส้นใต้ย้ำเตือนตัวเองในใจเสมอ ว่าจะเผลอใจให้ทั้งโคมาริหรือยูโตะไม่ได้เด็ดขาด

ทุกครั้งที่ทำกัน ทั้งสองจะคอยถามตลอดว่าเขาไหวหรือเปล่า เจ็บมากมั้ย ชอบที่ทำไปหรือเปล่า แถมหลังจากที่เสร็จกิจกรรม ทั้งสองก็ไม่เคยละเลยที่จะคอย Aftercare ให้เขาอีก

'ก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้วนี่'

ซาคามิจินึกย้ำเรื่องนี้ทุกครั้ง ว่าตนกำลังถลำตัวเองลงไปลึกมากแล้ว แต่ถ้าให้ออกจากทั้งสองคน

เขาเองก็ทำไม่ได้อีกเหมือนกันนี่สิ

.

.

.

นี่คงเป็นครั้งแรกที่ยูโตะกับโคมาริกลับมานั่งคุยกันเรื่องความสัมพันธ์ ด้วยความที่พวกเขามีกันแค่สองคนมาตลอด และไม่เคยคิดว่าจะต้องมีใครเข้ามาเพิ่มอีก

ตั้งแต่ที่พวกเขาเริ่มเปิดให้โอโนดะ ซาคามิจิเข้ามา ทั้งสองก็เริ่มคิดต่างไป

การมีอีกฝ่ายอยู่ด้วยบนเตียง การนอนหลับไปพร้อมกันสามคน มันช่วยทำให้ที่นี่อบอุ่นขึ้นแปลกๆ

"งั้นครั้งหน้าตอนที่คุณโอโนดะมา เราค่อยคุยเรื่องนี้กับเขาอีกทีละกันนะยูโตะคุง" เป็นโคมาริเองที่เสนอว่า ควรถามซาคามิจิในครั้งหน้า ว่าจะตกลงที่จะเป็นมากกว่าคู่นอนกับพวกเขาหรือเปล่า

"เอาสิ ฉันเองก็อยากนอนกอดเขามากกว่าแค่ Aftercare ด้วย" ทุกครั้งที่ทำเรื่องแบบนั้นกัน ทั้งยูโตะและโคมาริเองก็คอยดูแลอีกฝ่ายแบบไม่เคยบกพร่อง แต่ตอนนี้พวกเขาทั้งสองอยากดูแลมากกว่าแค่หลังมีเซ็กส์ด้วยกันซะแล้ว

ตอนนี้ทั้งสองได้แต่คาดหวังว่าซาคามิจิจะตอบตกลงที่จะคบกับพวกเขา แล้วอยู่ด้วยกันสามคน

[sornya7]

ข้อความรูปยิ้ม :)

(ยูซากะ feat. ซังซากะ)

นี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้ว ตั้งแต่คุณซาคามิจิมาปรึกษาเขาเรื่องคนรักอย่างมานามิ ซังกาคุ

หากมองแค่ผิวเผิน ยูโตะคงคิดแค่ว่าทั้งสองคนนั้นยังเป็นคู่รักที่มีความสุขดี ไม่ได้มีปัญหาเรื้อรังอะไร คงดูไม่ออก ว่าภายในจะมีปัญหาแบบนี้เกิดขึ้นในใจของคุณซาคามิจิ

คุณซาคามิจิบอกเขาว่า ตั้งแต่ที่ทั้งสองได้งานคนละเมืองกัน ทั้งคู่ก็ตัดสินใจแบ่งวันกันไว้เรียบร้อย ว่าช่วงไหนใครจะไปนอนห้องใคร แต่ช่วงนี้มันดันมีเรื่องผิดแผกไปจากเมื่อก่อน เดี๋ยวนี้เวลาที่คุณซาคามิจิไปค้างที่ห้องของคุณมานามิ คนผมสีฟ้ามักจะไปดื่มกับรุ่นพี่บ่อยๆ มีหลายครั้งที่ไม่ได้กลับมา

พอคุณซาคามิจิถามว่าทำไมถึงได้กลับมาซะเช้า ไปไหนมา ไม่ก็บอกเพียงแค่เป็นห่วงและกังวลที่คุณมานามิไม่กลับมาแล้วยังติดต่อไม่ได้ จนคุณซาคามิจินอนไม่หลับจนต้องนั่งรออยู่ทั้งคืน

ถ้าไม่โดนทำท่าทางไม่พอใจกลับมา คุณมานามิก็มักจะหาทางเบี่ยงประเด็นออกไปเสมอ

ยูโตะรู้ว่าเรื่องของความรักมันควรจะเป็นเรื่องของคนสองคน แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าตนคงทนไม่ได้ หากต้องปล่อยคุณซาคามิจิที่เสียใจไว้แบบนี้

แม้จะรู้ตัวว่าตอนนี้ตนเองไม่มีสิทธิอะไรในตัวของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เป็นแค่รุ่นน้องที่ทำงานด้วยกันในสายตาของอีกฝ่ายเฉยๆ

ถึงจะไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ยูโตะเริ่มคิดกับซาคามิจิมากกว่าที่ควร แต่การต้องมองคนที่รักเจ็บปวดแบบนี้ ยูโตะก็ได้แต่อดกลั้นใจไว้ ไม่ให้ตนก้าวข้ามเส้นใต้ที่ขีดขั้นระหว่างตนและอีกฝ่ายไว้

แต่นั่นก็ยากลำบากเหลือเกิน

มานามิ ซังกาคุไม่จำเป็นต้องทำอะไรก็ชนะเขาได้ง่ายๆ เลยด้วยซ้ำ

แค่มองดูคนสวมแว่นกลมมีรอยยิ้มเศร้าน้อยๆ ยามเห็นคนรักส่งข้อความรูปยิ้มมาให้ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดเหลือเกินแล้ว

ทั้งที่ใช้เวลาด้วยกันตั้งมากมายแท้ๆ แต่นั่นไม่เคยเป็นเวลาของทั้งสองคนเลย

[sornya7]

ยูโตะมีพี่ชายที่เก่งมาก พี่ชายมักจะเป็นที่สนใจของทุกคนอยู่ตลอดเวลา แม้ยูโตะจะรักพี่ชายมาก แต่มันก็ไม่สามารถลบเลือนความรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ใต้เงาของ'ชินไค ฮายาโตะ'ได้เลย

ทุกคนมักเปรียบเทียบยูโตะกับฮายาโตะเสมอ

ไม่ว่ายูโตะจะทำอะไร ก็มักจะมีชื่อของฮายาโตะมาด้วยเสมอ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็ไม่สามารถสลัดคำว่า 'น้องชายของฮายาโตะ' ออกไปได้เลย

ยูโตะอยากเป็นเด็กผู้หญิง อยากเป็นน้องสาวของฮายาโตะ

ยูโตะไม่รู้เลยว่าเขาจะสามารถระบายเรื่องนี้ออกไปให้ใครฟังได้บ้าง จนกระทั่งเขาบังเอิญไปดูหนังเรื่องหนึ่ง ชื่อ 'Mary & Max'

ในเรื่องตัวละครทั้งสอง ไม่เคยเจอกันมาก่อนเลน เด็กหญิงแมร์รี่นั้นไม่มีเพื่อน เธอเลยเปิดสมุดหน้าเหลือง แล้วสุ่มเขียนจดหมายส่งไปตามที่อยู่ที่เธอเลือก จนกระทั่งเธอได้รับจดหมายตอบกลับจากแม็ก ชายที่อยู่คนเดียวมีเพื่อนแค่ตัวเดียว คือปลาทองที่เขาเลี้ยงไว้ นั่นคือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพอันสวยงามระหว่างทั้งสองคน

ในยุคนี้จะยังมีใครตอบจดหมายเขามั้ยนะ

แม้จะคิดแบบนั้น แต่ยูโตะก็เริ่มต้นเขียนจดหมายอยู่ดี

ในที่สุดก็มีจดหมายตอบกลับมาถึงเขา แม้จะแค่ฉบับเดียวก็ตาม แต่นั่นก็ทำให้ยูโตะดีใจมากเหลือเกิน

ชื่อผู้ส่ง โอโนดะ ซาคามิจิ

ยูโตะอ่านข้อความแนะนำตัวเองของอีกฝ่าย ถึงรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นไม่มีเพื่อนเลย ครั้งแรกที่อ่านจดหมายจากเขา คุณโอโนดะบอกว่าดีใจมาก นี่เป็นครั้งแรกที่ได้คุยกับใครสักคนที่ไม่ใช่คนในครอบครัวตัวเอง แถมอีกฝ่ายยังถ่อมตัวมาก แล้วยังกังวลอีก ว่าจะโอเครึเปล่า ถ้าตัวเองจะพูดถึงเรื่องอนิเมะที่ชอบ แล้วถามเขาด้วย ว่ายูโตะดูอนิเมะบ้างมั้ย

ยูโตะนึกดีใจ ที่ตอนนี้ตัวเองจะได้มีเพนเฟรนด์(เพื่อนทางจดหมาย)เป็นของตัวเองแล้วเสียที ยิ่งอีกฝ่ายดีใจที่ได้รับจดหมายจากเขา ยูโตะก็สบายใจว่าความสัมพันธ์นี้ เริ่มต้นได้ดีกว่าที่คิดไว้โข

ในวันที่ยูโตะเศร้า นึกเสียใจกับเรื่องต่างๆ ที่เจอ เขาก็จะเล่ามันผ่านตัวอักษรบนกระดาษ แล้วนำมันใส่ซองส่งไปให้คุณโอโนดะ อีกฝ่ายมักเขียนถ้อยคำปลอบประโลมใจส่งมาให้เขาเสมอ

ยิ่งเวลาผ่านไป จากที่เรียกกันว่า 'คุณโอโนดะและชินไคคุง' ก็กลายเป็น 'คุณซาคามิจิและยูโตะคุง'

บางทีอีกฝ่ายก็จะเล่าให้ยูโตะว่า ตัวเองได้ไปอากิฮาบาระมา ซื้ออะไรมาบ้าง วันนี้การ์ตูนตอนใหม่สนุกมาก มีตัวละครใหม่มา แผ่นบลูเรย์เพลงประกอบออกแล้ว นานๆ ทีอีกฝ่ายถึงจะเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้ยูโตะ

แม้สถานการณ์ของอีกฝ่ายจะไม่ได้สดใสนัก แต่ทุกตัวอักษรที่เขียนส่งมาให้เขา ก็ถูกร้อยเรียงมาอย่างประณีตเสมอ ทุกครั้งที่ยูโตะอ่านกระดาษที่อีกฝ่ายส่งมา ก็ทำให้รู้สึกว่าอยากจะยิ้มไปด้วยทุกครั้งที่ได้อ่าน

ทุกๆ ครั้งที่ต่างฝ่ายต่างได้รับจดหมาย ก็จะรีบเปิดอ่านทันที พออ่านจบ ก็รีบเขียนคำตอบ แล้วนำไปส่งในวันต่อไป

แม้จะไม่เคยได้พบกัน แต่ทั้งคู่ก็ให้ความสำคัญกับคนในจดหมายมาก เพราะต่างฝ่ายเป็นทั้งเพื่อนยามทุกข์ยามสุขของกันและกันมาเสมอ

น่าแปลกที่ทั้งคู่ไม่เคยรู้สึกเสียใจหรือไม่สบายใจเลยเวลาที่อ่านข้อความจากผู้ส่ง

อาจเป็นเพราะว่า จดหมายนั้นต้องใช้เวลานานกว่าจะส่งถึงผู้รับ นั่นทำให้ผู้ส่งต้องกลั่นกรองอย่างหนัก กับข้อความที่ถูกเขียนลงไป เพื่อให้มั่นใจว่าข้อความเหล่านั้น จะไม่มีอะไรที่ทำให้ผู้รับต้องรู้สึกเสียใจหรือไม่สบายใจ

ไม่เหมือนกับคนที่อยู่ด้วยกันในชีวิตจริงๆ

ยูโตะเริ่มหลงรักการส่งข้อความคุยกันมากขึ้น มันทำให้เขารู้สึกดีกว่า คำพูดที่ได้รับจากคนรอบข้าง ที่คนบางคน เปล่งเสียงพูดข้อความเหล่านั้นออกมา โดยไม่คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ

ยูโตะกับซาคามิจิคุยกันแบบนั้นได้สองปี

จนกระทั่งซาคามิจิขึ้นมัธยมปลาย จู่ๆ อีกฝ่ายก็บอกเขาว่า ตอนนี้ตัวเองมีเพื่อนแล้ว เขาชื่อว่าอิมาอิสึมิ

แน่นอนว่ายูโตะรู้สึกยินดีกับซาคามิจิ แต่ลึกๆ ในใจ เขาก็กลัว แบบนี้ซาคามิจิจะยังคุยกับเขาอยู่มั้ย โดยเมื่อตอนนี้อีกฝ่ายมีเพื่อนจริงๆ แล้ว

'คุณจะยังอยากคุยกับผมอยู่ไหม'

ไม่รู้ทำไม วันนั้นยูโตะถึงกล้าถามอีกฝ่ายไปแบบนี้ ทั้งสองไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ เขาไม่ควรจะเรียกร้องอะไรจากซาคามิจิ

คุณซาคามิจิคงจะอึดอัดแย่

แต่ทันทีที่จดหมายตอบกลับถูกส่งมาถึง ยูโตะที่รีบแกะซองออกอ่านตามปกติ รีบดูว่าตัวเองจะโดนโกรธมั้ย

'ไม่ว่าตอนนี้ผมจะเป็นยังไง ผมก็ยังอยากคุยกับยูโตะคุงต่ออยู่แล้วครับ'

แค่อ่านข้อความแรก น้ำตาของยูโตะก็ไหลออกมา ตั้งแต่ที่เป็นเพื่อนทางจดหมายมาสองปี อีกฝ่ายไม่เพียงยอมรับเขา เรื่องที่อยากเป็นผู้หญิง คอยรับฟังความไม่สบายใจของยูโตะมาตลอด ทั้งให้คำปรึกษา และทำให้ยูโตะยิ้ม

แม้จะไม่รู้จักหน้าค่าตา แต่ยูโตะก็ตกหลุมรักความอบอุ่นที่ซาคามิจิมีให้มาตลอดสองปีไปแล้ว

End (?)

ในเรื่องนี้วางไทม์ไลน์ให้น้องยูโตะเริ่มเขียนจดหมายตั้งแต่จบชั้นประถมนะคะ ช่วงประมาณม.1

ช่วงนั้นจะเป็นช่วงที่น้องซากะยังไม่มีเพื่อนคนไหนเลยพอดี คุยกันมาเรื่อยๆ กับยูโตะ พอเจออิมา ก็ดีใจมาก เลยรีบมาเล่าให้ยูโตะ

พล็อตนี้ถ้าใครตามงานเรามาอยู่แล้ว คงรู้แหละ ว่ามันเล่าแบบท #จากโอถึงที เลย5555 พล็อตรีไซเคิลมาก แต่ก็เปลี่ยนหลายส่วนอยู่นะคะ

พอดีเราชอบจดหมายมานั่นแหละ อย่างที่เคยทวิตไป ว่าทำไมเขียนให้ตัวละครเรื่องนั้น เริ่มรักกันผ่านการเขียนจดหมายคุยกัน ก็เลยอยากให้คู่นี้ได้รับความรักกันผ่านจดหมายบ้าง

หวังว่าจะชอบกันนะคะ