Het is alsof Titi Zaadnoordijk me op het hart wil drukken: blijf bij jezelf. Bega niet veilig het geëffende pad waar een ieder gaat, maar stap er ook eens naast en zie wat ervan komt. Buiten de piste is gevaar maar ook uitdaging. Ben liever een buitenbeentje dan een huismus. Loop niet met de massa mee, maar er juist aan vooruit.
Titi zelf conformeert zich ook niet aan iets of iemand, dan aan haarzelf. In een duidelijk herkenbaar handschrift zet zij haar beelden op papier. In een eenvoudige duiding, helder en zonder dubbele bodem. De klare lijn noemen ze dat in de stripwereld. De figuren zijn karikaturen van het echte leven, illustraties bij de loop van alle dag. Want ook in de onderwerpkeuze blijft ze op basisniveau. Zaadnoordijk beheerst de kunst van het weglaten, overbodige details zijn vermeden. Er is een heldere vlakverdeling en nauwelijks kleurverloop.
In haar galerie ben ik voor Titi’s zomerexpositie Zij laat daar tekeningen, foto’s, objecten en boeken zien. Haar oeuvre heeft een grote oplage. Haar laatste werk toont ze en dat wat haar daar bracht staat langs wanden gestapeld. Zo krijg ik een goed inzicht in waar zij aan werkt en mee bezig is. Maar meer interessant is het even door te lopen en een blik te werpen in het atelier dat meteen grenst aan de galerie. Ik voel me voyeur, dat wel. Durf nauwelijks een stap te zetten in dit heilige der heiligen waar de kunst zich vormt en beeldt. De kraamkamer met camera en pers. Onvoltooide werken liggen her en der. Het is de grondslag voor waar ik eigenlijk om kwam.
Er valt voldoende te zien in de galerie van Titi Zaadnoordijk. Zo veel dat ik er eenvoudig lange tijd zal kunnen doorbrengen en mijn ogen kan uitkijken. Vooral uit het werk in stock komen verrassingen naar boven. Het is een bijzondere kijkplaat daar langs het Voetpad in Scherpenzeel.
Langs de wand van de galerie hangt een waslijn vol dames in klederdracht. Op andere plekken mengen deze zich ook tussen de composities. De dracht is kleurig uitgewerkt, terwijl de grimas van het model nors is. De Staphorster of Volendamster is al die aandacht van toerist en fotograaf zat. Dat is te lezen op de gezichten. Meestal staat de blik bij Titi’s figuren op tien voor tien, maar ook komt het voor dat de mondhoeken slap neerhangen. De mimiek is eenvoudig, alleen de essentie spreekt boekdelen in elke taal.
Uit koperdraad vormt de kunstenaar visjes, die in grote scholen door de ruimte zwemmen. Uit karton zijn lichaamsdelen gesneden, die als trekpop een weg vinden. Met een duidelijke sixpack en breed beschouderd, maar gestoken in een rok of jurk snijdt het een actueel onderwerp aan: de transgender, trek maar aan het touwtje. Van delfts blauwe stenen handvaten heeft Titi figuurtjes gevormd door er voeten en een hoofd aan te draaien. Zo heeft haar kunst vele uitwassen. Maar voortdurend met een vrolijke ondertoon, een frisse blik op de wereld om haar heen.
In boekjes werpt zij een nieuw licht op wat geweest is. Vroeger is niet voorbij vindt ze. De unieke uitgaven zonder oplage bevatten gevonden materialen in combinatie met nieuwe tekeningen. Details uit haar eigen leven vertellen het verhaal van wie zij is. Behangsnippers uit de huizen waar ze ooit woonde, nagelaten patronenbladen van haar grootmoeder, oude etiketten, kaftpapier en restjes bindgaren vormen de leidraad voor simpele cartoonachtige taferelen. Ze blijft erin vooral dicht bij haarzelf, bij wie ze is: een gek mens met uiterst zichtbaar gemaakte emotie.
Zomerexpositie met werk van Titi Zaadnoordijk in de galerie aan huis, Voetpad 69 in Scherpenzeel. Tot en met 11 augustus 2019.
