beni, benden kurtar. duvarlarına naralar attığım bu evi yık. gözlerimi dolup taşıran bu derdi söküp al benden. yollarına acıyı kuşattığım dağlarımı yerinden oynat. düştüm, dizlerimi titreten o yangına düştüm. kafamdaki dünyayı durdur. ağlamak istiyorum, saatlerce. etimde gezinen keskin bıçağı hissettiğim yerde kalbim var şimdi. beş yıl öncede burdaydım, şimdide. dünden kaldı avuçlarımda bu hüzün. içime kusup duran öfkeyi taşırmış, bana görmediğini söyleme (!) yumruklarımı defalarca kez birleştirdiğim duvar.. bana beni görmediğini söyleme artık. içime düşmüş bu derdin leşini ver bana. haşyetle baktığım suratları çevir yüzümden. yılları devirdiğim evime veda, ruhumu sızlatan acıma son bir gülümseme bıraktım. kahrolası şu yaşamımda bir kez bile işe yaramamışlık, değersizlik .. kanıma dokunuyor. içim yanıyor. kaç kez kırılacak kaburgalarım göğüs kafesimden? bak bu kez müzik yok.bu kez yürümek yok. bu kez ayna yok. bu kez his yok. şuramdaki yangının bu kez adı yok.azad et beni bu evden. kaybettiğim benliğimden. önüme sunulan her bahaneden sıyır at üstümdeki rezaleti. içimdekini öldüremedim, içimdeki öldürdü beni. kimin elleri kanlı ? benim mi? kim kızacak bu derde? camı çerçevesi yerde, sıvası kazınmış duvarların, menteşesi sökülmüş kapıları, kırıp dökülmüş eşikler, kimin elleri kanlı lan bu evde ? suçlu benim. düşen benim. beni, benden kurtaramadım. üzgünüm, yanan benim.