“Ben seni haketmiyorum. Sandığın kadar iyi biri değilim.”
“Yanlış cümle! ‘sen mutlu olmayı haketmiyorsun’ diyeceksin. Hem ne var sandığım gibi değilsen, ben zaten sandığım gibi kalmanı istiyorum senden. Hayalimdeki kadını canlandırmanı istiyorum.”
“O kadar kolay değil. Sen bir erkeksin, her erkeğin takıntısı olan şeyler vardır. Ben senin takıntılarına tutundum her zaman ve bunu farkettiğin an düşeceğim.”
“Seni itmek için sırtına dokunduğumda o elleri oradan ayıramam, seninle birlikte düşerim.”
“Benimle birlikte düşmene izin veremem, bunu anla artık.”
“Ben de düşmene izin vermem, sen de bunu anla.”
“Senden izin istemiyorum, beni anlayışla karşılamanı bekliyorum.”
“Neyin anlayışı bu ya? Neyin beklentisi? Sen böyle başın hala omzumdayken beni hayatından çıkarman gerektiğini söyleyeceksin ve ben bunu anlayışla mı karşılayacağım?”
“Sen yazarsın.. Beni de yazarsın. Yazdığın hikayelerin arasında kaybolurum. Sen aşkı çok güzel anlatıyorsun.”
“Sen de çok güzel yaşatıyorsun. Ailen görmesin diye gece boyunca içtiğin sigaraları söndürdüğün o çay tabağını sokağa nasıl savurduğunu çok iyi biliyorum. Her sabah işe giderken pencerenin altındaki kaldırıma bakıyorum ben, gece uyanıkken kaç sigara içmişsin diye. Yerdeki izmarit sayısı fazlaysa sen uyanana kadar kafana takılan şeylerle meşgul oluyorum. Hatırlıyor musun, bi keresinde kavga etmiştik, gece boyunca hiç konuşmamıştık. O gece pencerende sabaha kadar yanıyordu ışık. Ailen evde değildi. Karanlıktan korktuğun için ışığı açık bıraktığını zannettim, korkmaman gerektiğini, her ne olursa olsun yanına koşabileceğimi anlatan uzun uzun mesajlar yazıp sildim. Sabah işe giderken pencerenin altına baktım her zaman olduğu gibi. Çok izmarit vardı ama kafama takılan bu değildi. Üç tane Kent sigarası izmariti vardı, onlar senin içtiğin. Yedi tane de Camel Brown gördüm, izmaritin dibine kadar çekilmiş hem de. Sen Camel içemiyorsun, evine gelebilecek kadar samimi olduğun bütün kız arkadaşlarını tanıyorum; hiçbiri sigarasını izmaritin süngerine kadar çekemiyor. O gün benim görmekten hoşlanmayacağım biriyle sabahladın, bunu az çok tahmin edebiliyorum, herkes eder. Ama dediğim gibi, ben seni olduğun gibi değil; hayal ettiğim gibi seviyorum.”
“Ben seni haketmiyorum.. Lütfen beni daha fazla zorlama, beni bu zamana kadar kimse böyle sevmedi, alışık değilim, yapamıyorum.”
“Ağlamayı kes!”
“Yapamıyorum, çok denedim, olmuyor.”
“64 ile 52’nin toplamı kaç yapıyor?”
“Ne?”
“64 ile 52’yi toplasana.”
“116 mı?”
“116 tane kirpiğe sahip olmak nasıl bir duygu?”
“Kirpiklerimi mi saydın sen benim?”
“Bu kadar kısa süreceğini bilseydim saçlarını sayardım.”
“Sen harika bir insansın. Hayatımda gördüğüm en güzel hisli adamsın. Ve en iyi..”
“Yapma lütfen, iyi olmanın beş para etmediğini kanıtlamamıza gerek yok durup dururken.”
“Hep böyle kal..”
“Daima böyle kalacağım. Bıraktığın gibi.. Olur da bir gün döners….-”
“Öyle bir şey olmayacak. Numaramı değiştireceğim, evimi değiştireceğim, okulumu, işimi, arkadaşlarımı, gerekirse kimliğimi. Senin sevdiğin kadın olarak kalmamak için elimden ne geliyorsa yapacağım. Unutacaksın beni. Yıllar sonra sen çok ünlü bir yazar olduğunda karşına çıkıp senden imza isteyeceğim ve sen beni tanımayacaksın bile.”
“Üstünden yıllar da geçse, o attığım imzada kendini bulacaksın sen. Seni unutmayacağım, öyle bir lüksüm yok benim. Seni unutmasam da, ulaşmaya da çalışmayacağım merak etme. Ne yaşıyorsan, nelerden vazgeçiyorsan, kimlerle çürümek istiyorsan, tek dileğim; Her Şey Gönlünce Olsun..”
tangentwithtanner
kaledo-art
romaincrisis
areudirty
jacobvanloon
blakekathryn
dailybridgerton
