tenyearsafter

hayat, inandığın kadar"

[tenyearsafter]

bir insan için ne değerliyse karşısında aradığı kişide ona önem veriyordur. bu sebeple sizin için çok önemli olan değerler bir başkası için değersiz, önemsiz olabilir. bu öznel değerler karşısında kendimize yüklediğimiz değerlerin, tecrübelerin karşıdaki insan için önemsiz olması doğanın en basit kurallarından bir tanesi. bu sebeple çabalamaya değer görmüyorum hiç kimse için hiçbir konuda.

[tenyearsafter]

twitterda denk geldim ve bana çok iyi geldi açıkçası

[tenyearsafter]

yine eski ilişkilerimle ilgili aslında bildiğim aydınlanışlar yaşadım inanılmaz....

[tenyearsafter]

buradaki, senede 2-3 kere yazdığım yazıları görünce, yıllar içindeki aklımın evrimini daha net anlıyorum. ekşide veya twitterda böyle olmuyor mesela çok ilginç. buraya daha kişisel şeyler yazıyorum tabi onunla da alakalı olabilir.

[tobiasforms]

[tenyearsafter]

dünyayı böyle tek tek algılardım eskiden. ne güzeldi.

[tenyearsafter]

yaşadığımız her ruhsal durum normal. normal olmayan birşeyi yaşayabilmemiz mümkün değilse bu kadar sıkıntı ve strese gerek yok diye düşünüyorum. veya belki vardır çünkü normaldir..

[tenyearsafter]

kendim de dahil etrafımı o kadar çok zırlak insanla doldurmuşum ki, uzun zaman sonra güçlü birini görünce çok afalladım. aynı zamanda sıcak bir yaz günü bir bardak soğuk su içmiş gibi ferahlattı da.. sadece duruşuyla "tamam herşey yolunda, sakin ol bak yaşıyoruz hâlâ" diyen biri..

etrafımı bu ağlak şikayetçi insanlardan temizlemeliyim, eskisi gibi.

[tenyearsafter]

o kadar uzun süredir insanlardan umudum ve sevgim yok ki kimseyle doğru düzgün görüşmediğimi, hep kaçmak için bi bahane bulduğumu ve bu hareketlerin artık bi alışkanlığa dönüştüğünü fark ettim. karantina süreci ile de bu güdüm desteklenmiş oldu. daha çok tecrübelerden dolayı kendini korumak ve eski üzüntüleri tekrarlamak istememek gibi bir şey. ama bundan kurtulmalıyım hiç enerji hissetmiyorum içimde. kendimi yere düşmüş fayton atı gibi hissediyorum. birinin beni yeniden çekip ayağa kaldırması ve kamçılaması gerek. belki bu kişi yine ben olurum.

karantinadan sonra karanlıktan aydınlığa çıkınca güneşe elini siper eden biri gibiyim...

[tenyearsafter]

kendimi bir at olarak değerlendirsem mesela yine(niyeyse), çayırda kendine dolaşıp sağı solu izleyen, canı istediğinde karşı tepelere koşan bir at olarak düşünürüm artık. bu ülke beni bir ğstad seviyesine getirmeye başladıdjkf

[tenyearsafter]

kendime bir iyilik daha yapacağım ve değiştiremeyeceğim şeyler için üzülmeyi bırakacağım. üzülmeyi ve sinirlenmeyi..

[tenyearsafter]

bu aralar kimsenin okumayacağı kitaplar yazasım var...

[tenyearsafter]

birşey eğer ilerici değilse o şeyden uzaklaştığımı fark ettim bir süredir. birşey eğer beni ileri götürmüyorsa arkadaşlık, bir iş, herhangi bir aktivite, bir fikir veya bir kişi, o şeyden uzaklaşıyorum istemsizce..

[tenyearsafter]

yeni gündelik felsefem :')

[tenyearsafter]

19-20 yaşlarımda pahalı felsefe kitaplarını böyle fotokopicide çoğaltır, spiralletir öyle okurdum. yaşama hevesine bakar mısınız jdkdjd

en acısı da fotokopi o zamanlar ucuz bir şeydi, hem de çok ucuz. sayfası 10 kuruş kadar ucuz :(

[tenyearsafter]

önüme çıkan fırsata sevinmek ile üzülmek arasında kaldığım şu günlerde depresif bünyem üzülmem konusuna beni itelemeye çalışsa da bu sefer biraz sevinmeyi seçeceğim sanırım.

umarım önümüzdeki yıllarda siyasal islam daha da vahşileşmeden bu şehirden giderim :/

[tenyearsafter]

bu şehirde 6 yıl kaldım :') siyasal islam daha da vahşileşti :')

[tenyearsafter]

hayat o kadar da ciddiye alınacak birşey deģil mi yoksa razı olduklarımızı mı yaşıyoruz

[tenyearsafter]

seni tamamen anladığını düşündüğün insanın aslında sana hiç değer vermemesi

[tenyearsafter]

birinin seni anlamasının illa sana değer vermek demek olmaması peki. ah yıllar....

[tenyearsafter]

eskiden bir arkadaşımın ya da tanıdığının üzüldüğü durumlara onun kadar üzülür, yanında olmaya çalışırdım. bunun yalan ve "mümkünsüz" olduğunu iddia edenler olmuştu. ben de bu durumu garipserdim. bir insan bir insanla nasıl empati yapmayabilir. acısını tahmin ettiği birşeyde yardımcı olmamayı seçebilir. bugün tarkovskinin söylediği noktadayım. 23 yaşında hiçbirşeyi değiştiremeyeceğimi anladım ve 25 yaşında içimdeki "güzel bir dünya" tutkusunu bitirdim. empatiden ve yapabileceğimden fazlasını vermekten vazgeçtim. marx'ın kitaplarındaki tutkudan niçe'nin ahlakına ilerledim. mahiri ve aslında görüp kabul etmediği şeyi anladım. ve dünyaya uymanın acizliğini, kuşların yasını tutmaktan vazgeçmenin konforunu buruklukla deneyimledim.

"Geçtim putların ormanından baltalayarak

Nede kolay yıkılıyorlardı

Yeniden vurdum mihenge inandığım şeyleri"

[tenyearsafter]

eskiden ne güzel derdimi şiirlere yazıyormuşum. şimdi "bu oçlar için hiçbirşeye değmez" diyip uzaklaşıyorum jdjd