Ellen Schokker @thatsonlyfair - Tumblr Blog

Na twee maanden quarantaine je kind afzetten bij de opvang… is best een dingetje.

We hebben onze dochter net afgezet bij de opvang, na twee maanden samen in quarantaine te hebben gezeten. Ik zette haar op het speelkleed. De leidster had haar handen vol. Ze keek flabbergasted en duf om zich heen. Waar ben ik en wie zijn deze mensen om mij heen? We krijgen vijf minuten voor de overdracht, want Corona. Hoe leg ik in vijf minuten uit wat er gebeurd? Ik zeg maar gewoon de broodnodige dingen: “Kijk eens wat een leuk speelgoed, en wat is het hier gezellig, ga je een fijne dag hebben? We komen je straks weer halen.” We lopen van haar weg en ik voel mijn keel zich dichtknijpen, terwijl ze mij volgt met haar blik. We zwaaien. Ze zwaait niet terug. Eenmaal uit haar zicht barst ik in tranen uit. Het idee dat ze niet weet waar ze is en haar vertrouwde mensen er niet zijn, breekt mijn hart. Ik zie haar verwarring. Ik voel haar gemis. Of is het mijn gemis? Soms weet ik het verschil niet meer.

Het waren twee bijzondere maanden. Ik heb het gevoel dat ik haar beter heb leren kennen en dat we super close zijn geworden. Ze heeft mij ook beter leren kennen. Mijn tederheid, maar ook mijn korte lontje als het me even teveel werd. Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen in deze rol, ik loop nu zonder angst over straat – ik vertrouw erop dat ik haar heus wel veilig thuisbreng. Dat was de eerste maanden wel anders: bij elk kickje kreeg ik het hondsbenauwd. Ik vertrouw er nu meer op dat ik elke situatie wel kan handelen, als ik mijn gevoel inzet in plaats van mijn ratio. En dat is best een les geweest de afgelopen maanden. Je gevoel gebruiken is key bij het moederschap. Kinderen zijn puur en ze wensen ook puurheid van jou. Plus, er valt niet te redeneren met een kind.

Mensen vragen me vaak hoe het is om moeder te zijn. Ik kan het bijna niet beantwoorden, omdat het zo allesomvattend is. Waar begin je? Ik zou het moederschap omschrijven als een verliefdheid die niet over gaat, maar intensiveert. Vol verwondering en trots zie ik haar groeien, zich ontwikkelen tot een echt mensje. Haar geur is de beste geur in de wereld. Als ik haar lach zie, maakt mijn hart een sprongetje. Zij is mijn allesje. Maar als je zoveel van iemand houd en je zo compleet voelt, maakt dat je ook heel kwetsbaar. Je wordt ongerust om het kwijt te raken of steken te laten vallen. En met die kwetsbaarheid probeer ik nog steeds zo goed mogelijk om te gaan. De ene dag lukt dat me beter dan de andere dag.

“Het moederschap is geen sprint, maar een marathon. Dus is het kiezen waar je energie aan geeft. Het is een relatie die je aangaat, geen project met een deadline.”

En net als elke nieuwe relatie, is het ook zeer vermoeiend. Sinds ik moeder ben, voel ik een doffe moeheid die ik niet ken van mezelf. Wij hebben het geluk dat ze doorslaapt, dus daar ligt het niet aan.

Maar puur het feit dat je altijd “aan” staat als moeder en deze relatie ook heel emotioneel beladen is, maar het soms zwaar. Je bent niet alleen moeder, maar ook de manager van het gezin, een geliefde, een collega, een zus, een vriendin. Het is veel als je het állemaal wil (en trouwens niet mogelijk fyi). Het is veel als het allemaal 100% wil geven. Een kind houd je een spiegel voor en dat is soms best confronterend. Ben ik een keertje gestrest of moe, dat heeft dat direct een effect op haar stemming. Dat maakt dat ik me super verantwoordelijk voel, vooral ook voor dat het goed met mij blijft gaan. Maar ook dat het goed blijft gaan met mijn relatie, onze financiën en met mijn werk. Die druk is zwaar, en het put me soms uit. Daarnaast vraag ik mezelf regelmatig af of ik het wel goed doe, en of ik haar bijvoorbeeld goed opvoed. Je wilt geen verwend nest opvoeden, maar je wilt wel overladen met liefde. Het is een fine balancing act waar je geen opleiding voor hebt gedaan. Het moederschap is maatwerk. Ik probeer of ik het goed doe te meten aan wat voor meisje het is en dat ze lekker in haar vel zit. Dan doen we het goed.

Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ik aan mijn dochter niet een perfect iemand hoef te laten zien, maar iemand die zichzelf is en waarbij alle emoties welkom zijn. Je kunt niet altijd vlammen, soms is een potje uit de supermarkt ook prima. Soms is een zesje genoeg.

Jezelf wat slack geven bij de belangrijkste baan van de wereld, is dus best een uitdaging. Maar naarmate ze ouder wordt (ze is nu 10 maanden), wordt het steeds makkelijker. Gelukkig maar. Dit is niet een baan waarbij je de deur achter je dichttrekt. Er staat zoveel op het spel, dat ik het de meest riskante operatie ooit vind. Maar ik focus me op wat er goed gaat, want dat is de enige manier waarop dit leuk blijft. En het gaat best wel heel erg goed. Het is zo’n heerlijk vrolijk meisje.

En dat komt door ons.

Het is inmiddels 11 uur. Ze is al twee uur op de opvang, zonder dat ik ben gebeld. Het zal wel goed gaan. Ik vind het knap van mezelf dat ik de Flexkids-app nog maar een keer heb gecheckt.

Het is stil in huis. Ik voel een vreemd gevoel van vrijheid. Ik durf weer even gek te doen en ongegeneerd de deuren open te laten staan. Ik heb een brok in mijn keel als ik naar haar spulletjes kijk. Ik mis haar. En wat is het fijn om haar weer even te missen.

Zelfactualisatie als nieuwe stok om jezelf mee te slaan.

Wat me de laatste tijd heel erg opvalt in mijn eigen kringen, in mijn eigen hoofd, in de media en in de maatschappij is een bepaalde druk op zelf-actualisatie. Ik begin er een afkeer van jewelste tegen te krijgen. Het moet stoppen en wel nu, en ik ga je vertellen waarom. Zet je schrap voor mijn pleidooi voor giving yourself a pass.

Zelfactualisatie klinkt als een mooi zelf-hulp-guru-empowering-yougetacar!-woord, maar eigenlijk is het een vies woord van destructieve aard. Laat ik eerst uitleggen wat ik associeer met de term ‘zelfactualisatie’. Ik gebruik hiervoor graag de definitie van good old Wikipedia: “Zelfactualisering is in de basis een term uit de humanistische psychologie. Het wijst op het verschijnsel dat mensen zich graag verder willen ontwikkelen dan de basisbehoeften die voorkomen in de piramide van Maslow (https://nl.wikipedia.org/wiki/Piramide_van_Maslow). Er is een behoefte je mogelijkheden optimaal te benutten, het beste uit je zelf te halen.”

Ik heb moeite met de woorden “het beste”. Alsof je een wedstrijd met jezelf hoort te voeren. “Het beste” impliceert dat je altijd in het hogere segment van je kunnen moet opereren. Het legt zoveel druk op je en is totaal ego gedreven. Daarnaast is het beredeneren vanuit schaarste: het is er nog niet, dus ik moet ernaar op jacht. Daar zit een gevaar in.

Zelfontwikkeling en groei zijn op zich waardevolle dingen om na te streven, maar men slaat erin door en dat baart me zorgen. Onze cultuur begint een manisch karakter te krijgen. We proberen alles tegelijk te zijn. Knap, gebalanceerd, sociaal, likeable, assertief maar niet bitchy, ambitieus en onafhankelijk, productief en rijk, openminded maar vastbesloten, oftewel: het hele pakket voor succes. Ik vind het niet realistisch om al die dingen tegelijk te willen zijn. Ik denk dat je al tevreden mag zijn als je de dag doorkomt zonder volledig in paniek te raken van alles wat je “moet” en als alle basisbehoeften redelijk in orde zijn. Een zesje moet goed genoeg zijn.

Maar de boodschap die ik doorkrijg van de huidige (online) cultuur pleit voor een constante tien. Je moet streven, anders sta je stil. Alles is maakbaar en als je het niet maakt, is dat jouw keuze en ben je gewoon lui. Ja, alles is mogelijk, als je het maar zelf wil en er hard voor wil werken.

Het verneukeratieve hieraan is dat deze mogelijkheden vaak haaks op elkaar staan, dus in conflict zijn met elkaar en daarom niet haalbaar. We moeten zen zijn, maar ook totaal ambitieus. We moeten de beste versie van onszelf zijn, maar moeten tegelijk onze fouten omarmen en body positive zijn. Als je een laagje vet op je buik hebt, is dat alleen aan jezelf te wijten, want er is genoeg informatie over gezonde voeding en sporten beschikbaar. Alles wat je laat liggen is feitelijk je eigen verantwoordelijkheid. Alle goede dingen, maar ook de slechte dingen. Niets overkomt je zomaar, je hebt er in wezen zelf om gevraagd door niet op de juiste manier the law of attraction toe te passen of je collega aan te spreken op zijn gedrag (assertief zijn!). Je hebt niet de juiste mindset trucs toegepast of genoeg motivational speakers bezocht. Voor alles is tegenwoordig een klasje beschikbaar. Maar als je niet gaat, ja, dan verloochen je jezelf en laat je wijze lessen liggen. Dat kan je dan weer mooi toevoegen aan je aanvallen van zelf afwijzing. Dat is toch niet vol te houden? Deze manier van denken is de nieuwste stok om jezelf mee te slaan, and I call bs!

Ik geloof niet dat alles door onszelf is te beïnvloeden en te maken. Je hebt wel invloed, maar op een heel kleine cirkeltje om je heen. De cirkel van invloed is vrij klein en daarbinnen hoef je ook zeker geen slachtoffer te zijn, maar ik ben niet mijn eigen God die zelf alles stuurt. Het is teveel druk en het is ongezond. Het is die interne strengheid die mensen opbreekt. Altijd maar streven. Nooit goed genoeg. Het kan altijd beter.

En laten we wel wezen, die basistevredenheid is voor veel mensen al een stretch. Hierbij moet je de factor geluk zeker niet onderschatten. Sommige mensen hebben een zwaarder lot dan andere mensen. Soms ligt het simpelweg aan waar je geboren bent, wat dat lot precies inhoud. Als je dan aan je basisbehoeften toekomt, mag je van geluk spreken.

Ik heb een tegenvoorstel. Streef naar eerlijkheid, oprechte intenties en tevredenheid met wat er al is. Ik denk dat de emphasis moet liggen op wat er wél is, in plaats van op wat er niet is. Dat stemt mensen tevreden en dat is een betere uitgangspositie dan chronische ontevredenheid. Het geeft energie, in plaats van dat het je uitput. Dus, en dit zeg ik ook tegen mijzelf, gun jezelf wat rust en verlaag je standaarden. Heb je alleen gewerkt vandaag en ben je daarna op de bank geploft? Helemaal goed. Ben je komen opdagen op die presentatie die je heel erg eng vond? Thumbs up. Wees vergevingsgezind naar jezelf. Houd de ballen laag.

En neem deze heerlijke soothing tip aan van, ja, daar heb je d’r weer, Brené Brown: “Vandaag is het goed genoeg als ik gewoon kom opdagen.“

Maakt een studieschuld je schuldig?

“Je moet nooit schulden hebben!” “Daar heb je je de rest van je leven last van.” Van jongs af aan heb ik geleerd dat schulden maken de duvel is en dat je nooit meer moet uitgeven dan je hebt. In mijn huishouden (een eenoudergezin) was er altijd genoeg, omdat mijn moeder een kei was in money management. Van haar leerde ik dat overzicht key is: je maakt een lijst van je inkomsten en je uitgaven en je kijkt wat je onder de streep overhoud. Dat getal moet altijd in de plus blijven, en het is ook verstandig iets te sparen voor als je koelkast het begeeft. Wat dan overblijft, mag je allemaal naar eigen wens uitgeven. Dat hoef je aan niemand te verantwoorden. Zelfs niet aan je moeder. Nou, dat heb ik geweten (wat een feest).

Maar… toen ik besloot om weer te gaan studeren op mijn 28ste veranderde dat alles. Een voltijd universitaire studie betekent volle overgave en scere tijden. De consequentie hiervan is dat ik geld moet lenen van de overheid om mijn broek op de houden. Een studieschuld opbouwen dus. Dat dat gepaard zou gaan met zo’n hoge mate van studieschuldgevoel, had ik nooit verwacht.

Want als je altijd hebt geleerd dat lenen de duvel is en dat je niet dom moet doen, voelt het opbouwen van een studieschuld als je schuldig maken aan een misdaad. Als mensen vragen naar mijn schuld (niet echt een goede voor op een feestje), lieg ik een beetje. De vraag irriteert. Triggert. Ik voel me dan een maatschappelijk failure. Praten over een schuld is een schaamtevolle aangelegenheid. En die schaamte is elke maand voelbaar, als hij weer aantikt. Erover praten doe je liever niet. Tegelijkertijd is het iets wat mensen zou kunnen verbinden als het niet zo’n sociaal taboe was. Maar dat is een andere discussie.

Lenen is dus gevoelsmatig slecht, maar ik doe het toch. Gevalletje cognitieve dissonantie. Hoe verhoud je je hiertegen? Hoe kom je van die stress af die ontstaat door tegen je eigen overtuigingen in te gaan?

De enige oplossing voor mij is om mijn eigen overtuigingen over geld lenen aan te passen. Deze verlammende zwart-wit gedachte dient me niet langer, dus ik moet hem naar een grijs gebied trekken. Naar het zachte, het milde. Want is dit gevoel terecht? Is het überhaupt een moreel vraagstuk om geld te lenen?

Laten we wel wezen. Een studieschuld is een investering in je toekomst, want als ik straks die dikke baan heb, is het dat 100% waard geweest. Daarbij vind ik dat je moet kunnen genieten van je studietijd. Die heb je maar een keer in je leven. Het is de beste en meest coulante lening die je kunt hebben. Ja, een studie schuld is legit. Loop niet zo te stressen mens.

Maar het blijft een innerlijk conflict.

Want als ik dan weer inlog op DUO en Het Bedrag zie, maakt mijn hart een sprongetje. Dan denk ik in doemscenario’s. Aan mijn toekomst en de effecten van deze schuld. Schaarste? Problemen bij een hypotheek? Psychisch lijden? Hoe leuk is het om 200 euro per maand af te staan aan de overheid? En dan is er nog de gevoelskwestie. Het voelt gewoon kut en inadequaat om te teren op het geld van een ander, in plaats van op je zelf verdiende centen. Het blijft dus een dingetje, ondanks dat ik kan rechtvaardigen waarom de schuld er is en dat er een Groter Plan achter zit. Naast mijn studie werk ik zo veel als ik kan, dus ook daar hoef ik mezelf niets te verwijten.

Maar het schuldgevoel echt wegkrijgen lukt me nog niet. Als jij het wel weet, vertel me dan hoe. Hoe gaan andere mensen hier mee om? Hoe kom je al van dit studieschuldgevoel?

Als wetenschapper in spé beroep ik me dan maar op De Feiten.

DE FEITEN (BRON: DUO.NL)

- Afhankelijk van in welke stroom je zit, heb je 15 of 35 jaar tijd om terug te betalen. Stel je voor, je hebt een schuld van €40.000 en hebt 15 jaar om het terug te betalen dan komt dat neer op zo’n €222 euro per maand. Toch best te doen? Dat ben ik nu ook kwijt aan collegegeld.

- Bij overlijden wordt jouw volledige studieschuld kwijtgescholden. Jouw studieschuld wordt niet verhaald op je partner, kinderen of familie. Toch een fijn idee dat je niemand ermee belast.

- De studieschuld telt mee in de berekening van je hypotheek. Dat vind ik echt klote. Maar een huis kopen is nu toch niet aan de orde, dus no stress, skattie.

- De betaalde rente van je studieschuld is niet af te trekken bij de belasting. Had ik eigenlijk ook niet verwacht. Naaiers.

- Er word altijd rekening gehouden met jouw draagkracht. Dit is een coulantie die ik zie als een luxe. Ze gaan dus nooit meer vragen dan redelijk is.

- Het inkomen van je partner wordt ook meegeteld bij de berekening van je draagkracht. Ai. Vervelend wel. Waarom moet hij opdraaien voor mijn keuzes?

Ik had ooit een gesprek in de sportschool met een wijze oude vrouw en dat gesprek is me altijd bijgebleven. Ze had sociologie gestudeerd. Na een les kick boxen legde ik mijn ziel als natte lappen bij haar op tafel (tsja, sporten haalt bepaalde remmen weg). Ze zei “Meisje, de hele maatschappij is gebouwd op schulden. Huizen, auto’s, televisies, de staatsschuld, allemaal in wezen geleend geld. Dus denk daar niet aan. Denk aan de kennis die je opdoet. Niet alleen over je vak, maar ook over jezelf, je doorzettingsvermogen en de discipline die het kost om een universitaire graad te halen. Je leert zoveel tijdens je studie. De ervaring is veel meer waard dan de schuld die je opbouwt.” Als een vreemde zoiets tegen je zegt, raakt dat je. Het nieuwe perspectief gaf me rust. Ik moet vaker naar de sportschool.

Plat en weg uit de stad

Na een vreemde periode van grote highs en diepe lows was het tijd voor een recharge. Ik had een dikke griep te pakken en dus was het tijd om rust te nemen. Ze zeggen dat het lichaam de score bijhoudt, dus dat geloof ik dan maar. Ik moest plat en weg uit de stad. Want die uitlaatgassen van toeristenbussen maken het er niet beter op.

Het werd Zandvoort aan zee, waar ik een paar nachten een appartement had gehuurd. Veel te duur natuurlijk, maar het idee van een eigen huis pal aan de zee was het zeker waard. Eenmaal aangekomen overviel me een gelukzalig gevoel: nostalgie, zon op je bol, de geur van vis en de zilte zee. Heerlijk. Het weer zat ook mee, 30 graden plus, misschien wel de mooiste dagen van het jaar. Heerlijk wandelen over de boulevard en langs de met dode kwallen bezaaide kustlijn struinen... hangen en koffie slurpen bij mijn favoriete spot, vis eten, een WK-wedstrijdje meepakken. Voor je uit staren, zo’n beetje tot aan Engeland. Gejank van de meeuwen. Helemaal leuk.

Minder leuk was mijn eerste encounter met O magazine. Je weet wel, het tijdschrift van Oprah Winfrey. Ik had het tijdschrift nog nooit echt fysiek vastgehouden. Tot mijn grote heugenis lag het bij een strandtent gewoon voor het oprapen! Eindelijk kon ik gaan snuffelen. Mijn communicatie-hart gaat dan toch echt wel harder kloppen. Deze editie ging vooral over de #MeToo-beweging, die in Amerika disruptieve vormen begint aan te nemen. Steeds meer celebrities komen naar voren met hun verhaal. So far, so good.

Maar een paar pagina’s verder raakte ik in shock. Tevoorschijn kwam een drie pagina’s lange advertentie voor afslank pillen. Een klein fotootje van een vrolijke man op een fiets en vervolgens twee pagina’s aan bijwerkingen en waarschuwingen. Full page! Het tij begon te keren. Wat is dit nou? Een advertentie voor gevaarlijke afslank pillen in een blad van een vrouw die zegt tegen diëten te zijn? Maar het wordt nog erger. Een paar pagina’s verder stuit ik op een advertentie van dezelfde omvang, maar dit keer voor antidepressiva. Weer drie pagina’s, en de bijwerkingen van antidepressiva zijn blijkbaar suïcidale gedachten en paniekaanvallen (?). Lichtelijk verward constateer ik dat bijna het hele blad is opgevuld met farmaceutische troep. Voordat ik het wist, begon ik te twijfelen aan Oprah als persoon. Waarom zou zij dit toestaan in haar blad over spiritualiteit, women empowerment en persoonlijke groei? Heeft zij haar ziel verkocht aan farmaceutische lobbyisten en grote bedragen? Zo’n tijdschrift betaald zichzelf natuurlijk niet en print media hebben het sowieso zwaar, dat snap ik ook wel. Maar zou de doelgroep van dit blad hierin echt geïnteresseerd zijn? Is dit in Amerika eerder regel dan uitzondering, je laten inspireren door een tijdschrift om aan de pillen te gaan en ben ik gewoon schrijnend naïef? Mijn vriend wees me erop dat het naïef is om te denken dat Oprah’s doelgroep hier niet in geïnteresseerd is. Juist zelfbewuste vrouwen op zoek naar verandering staan open voor dit soort hulpmiddelen. Dat moet iedereen natuurlijk voor zichzelf weten, maar dat zulke advertenties in zo’n blad staan wat je toch leest voor je ontspanning, vind ik stuitend.

Aan het einde van het tijdschrift vind ik een persoonlijke noot van Oprah. Het heet “What I Know For Sure”. Een typische Oprah-tekst met krachtige one-liners die overal op toepasbaar zijn en tegelijkertijd op precies niks.

Weet je wat ik zeker weet? Dat ik dit tijdschrift nooit moet kopen. Ik sta nog liever in een dode kwal.

Waarom we genieten van negatieve emoties

Een paar weken geleden moest ik een korte film maken voor mijn studie. Het thema was “enjoyment of negative emotions in movies.” We hadden een scenario bedacht waarin de main character (ik) erachter komt dat haar vriend vreemdgaat en een gebroken hart heeft. Vervolgens kijkt ze een verdrietige film en daarna voelt ze zich opgelucht. Ze kan er weer tegenaan. Dit korte heldenverhaal leidde tot een cijfer van een 9,5. Best wel heel lekker.

Dan denk je misschien: Wie geniet er nou van negatieve emoties? Ben je nou helemaal van de ratten besnuffeld? Nou, iedereen dus. En ik zal je uitleggen waarom. Ten eerste: omdat negatieve emoties menselijk zijn en gevoelens nou eenmaal gevoeld willen worden. Daarnaast is er ook een wetenschappelijke verklaring voor. We gebruiken media namelijk om onze stemming te reguleren. Het is bijvoorbeeld wetenschappelijk bewezen dat mensen die menstrueren, in een licht negatieve staat verkeren of stress hebben vaker naar comedy kijken om hun stemming te reguleren. Mensen kijken naar drama omdat misère van anderen ons doen inzien dat ons leven zo slecht nog niet is, zo realiseren we ons hoe goed we het hebben, daardoor ervaren we genot (dit heet ook wel eudaimonia). Ook kijken we graag naar tranentrekkers omdat we zoeken naar informatie over het verwerken van een negatieve gebeurtenis (Zillman). We komen zo dus op ideeën om met de eigen tegenslagen om te gaan. We vinden het heerlijk om te huilen bij een film, omdat het zorgt voor een loutering van negatieve emoties, die eindelijk naar de oppervlakte mogen komen in de privacy van onze eigen huiskamer. Media is dus niet alleen een product wat men consumeert, het vormt en helpt je in zekere zin. Ik herken me hier totaal in.

Met de tentamens in aantocht kon mijn stemming ook wel een boost gebruiken. Ik kreeg behoefte aan mood management en escapisme. En de bioscoop moest dit gaat verzorgen. Sowieso, omdat je soms behoefte hebt aan wat nostalgie (wie gaat er nog vandaag de dag naar de bios?!). Plus: popcorn vreten en cola drinken in een love seat naast je geliefde, echt, gelukkiger kan je mij niet krijgen!

De film werd I Feel Pretty, met Amy Shumer in de hoofdrol. Ik ken Amy al een tijdje, ik zag haar voor het eerst in de HBO serie Girls, waarin ze echt indruk maakte. Een soort frisse wind in het medialandschap. Maar wel een frisse wind van korte duur, want wat was deze film kut. Kort samengevat gaat het over een onzekere vrouw die bij een klasje spinning haar hoofd stoot en opeens zelfvertrouwen heeft. Niet een beetje, maar borderline misplaatste arrogantie. Ik snap dat een film moet bestaan uit excessen en dat er een soort symbolische waarde zit in het stoten van het hoofd, maar ik snap echt niet wat hiermee gezegd moet worden. Moet een vrouw haar hoofd stoten om te weten dat ze iets waard is? Is dat feminisme anno 2018? En betekent zelfvertrouwen dat je je verheven voelt boven alles en iedereen omdat je zo hot bent? Amy gebruikt haar lichaam als mikpunt van spot, terwijl ze er echt prima uitziet en er eigenlijk in mijn ogen niets op aan te merken is. Daarnaast is het verhaal flinterdun, de karakters en hun geschiedenis worden totaal niet uitgelegd. Wat er dan overblijft is een soort banale, super simplistische verhaallijn waarin de held natuurlijk wordt beloond aan het einde voor haar struggles.

Het is niet erg om zo’n film te maken, maar ga dan ook niet zeggen in interviews dat deze film bedoeld is om vrouwen te empoweren, want dat doet het niet. Het maakt vrouwen in zekere zin belachelijk, omdat die excessen zo worden uitgelicht, dat een vrouw niet gelijk wordt getrokken met de man, maar juist ver eronder of ver erboven wordt geplaatst. Als je dat grappig vind, by all means, dan is deze film genieten. Maar dat heeft niets te maken met gelijkheid, hetgeen feministen zogenaamd naar streven. De vrouw wordt neergezet als een gekkie en de man als de rationele. Stereotypen worden zo juist in de hand gewerkt en tegenstellingen tussen seksen uitvergroot. Ah, wat heerlijk om dit eruit te gooien. Zou er bijna nog een keer heen willen.

Het hostel-leven: the DO’s and the DON’TS

Alleen reizen is als therapie: soms vind je jezelf, soms raak je verdwaald. Het mooiste is dat je alle tijd hebt. Reizen verlangzaamt je leven, de dagen duren soms lang, maar de weken zijn kort. Soms vraag je je af waarom je nou zo nodig weg moest, dat is vooral als je mensen mist. Maar ik ben het soort persoon dat minstens een keer per jaar een langere periode er tussenuit moet. Ik vind het fijn om afstand en daarmee helderheid en overzicht te krijgen. Zolang je een overzicht hebt, is het leven goed te doen. Reizen geeft overzicht.

Minder overzichtelijk is de sloot aan hostels waaruit je kan kiezen. Je moet eerst weten of het leven is hostels wel bij je past. In hostels hangt er een soort cultuur van vertrouwen en vrijblijvendheid, iets wat ik heel erg leuk vind. Leuker dan couchsurfen of een eenzame hotelkamer. En het bespaart natuurlijk in de kosten. Je hebt hoe dan ook kamergenoten, en hiermee moet je soms een beetje geluk hebben. Het leven is hostels kost je je privacy, je bent altijd zichtbaar. Daar moet je tegen kunnen. En je moet er de humor van inzien.

Om het allemaal wat makkelijker voor mezelf te maken, heb ik slimme maniertjes bedacht om toch een soort plek voor mezelf te maken in de chaos die leven in hostels is. En die wil ik graag met jullie delen in jawel, een lijstje. Want zoals ik al zei: mensen hebben overzicht nodig. So here come the do’s!

WAT JE VOORAL WEL MOET DOEN

- Boek je hostel via Booking.com, dit is verreweg de prettigste site. Zet wel je browser op privé, anders voeren ze steeds de prijzen op omdat ze zien dat je steeds terugkomt. Check de ratings. En lees ook de slechte reviews. Hoe meer geinformeerd je bent, hoe beter. Tenzij je van verrassingen houdt...

- Hoe meer nachten je boekt, hoe goedkoper ze worden.

- Vraag bij speciale verzoeken om een “bottom bed”, die zijn veel comfortabeler dan die bedden met laddertjes.

- Ben je niet tevreden met je kamer? Vraag gewoon om een andere, dit kan vaak gewoon geregeld worden. Brutalen hebben de halve wereld, enzo.

- Kies voor een 8-of 6-persoonskamer, want die zijn vaak lekker groot. De vierpersoonskamers zijn vaak echt kleine hokken, en nog duurder ook. Voor een tweepersoonskamer betaal je evenveel als voor een hotelkamer.

- De hostels die €10 of minder zijn trekken een bepaald type cheepo lijpe mensen aan, dus ik zou daar iets boven gaan zitten. Ik judge niet, maar wel een beetje.

- Vertrouw iedereen of vertrouw niemand. Of dit kan merk je snel genoeg. Bewaar je belangrijke documenten (paspoort, creditcard) in een kluisje, maar laat de rest vooral slingeren zoals je kamergenoten dat ook doen. Anders wordt je gewoon echt spastisch.

- Gedraag je sociaal, dus doe niet de lichten aan als je ’s nachts de kamer binnenkomt en dat soort dingen. Gebruik een zaklamp en gewoon common sence. Wees voorzichtig met wie je vrienden wordt, want voor je het weet loopt een of andere Aziaat de hele dag achter je gat aan. People need boundaries!

- Wees niet te opdringerig, maar bied wel je eten als je iets over hebt, dit wordt gewaardeerd.

- Ga ook die kapot saaie “where-are-you-from”-gesprekken aan, dit kan leiden tot hele gezellige avonden.

- Waan jezelf niet de enige Nederlander in the house, want voor je het weet hoort iemand wat je allemaal zegt terwijl je met je vriend aan het Skypen bent. Awkwarrrrd.

- Neem slippers mee voor in de (ietwat gore) badkamers.

- Maak elke dag je bed op alsof je thuis bent. Een antidota tegen de chaos.

- Neem een grote doek/sjaal mee, zodat je die kan gebruiken als gordijntje. Zo kan je je echt even afsluiten van het hele sociale feest.

- Oordoppen. Gewoon oordoppen, voor als je echt even af wil sluiten.

- Als je je ergens thuis voelt, boek dan een paar nachten erbij. Dat is belangrijk, je thuisvoelen.

- Geef je totaal over aan je omstandigheden. Ok, dan douche je een dag niet, big deal. Ok, dan voel je je geen vrouw meer maar een holbewoner, so what? Nobody gives a shit.

-Neem zowel een paspoort en een id-kaart mee, en bewaar ze allebei op een andere plek. Bijvoorbeeld een in je backpack en de ander op je lijf. Just in case shit hits the van... je kunt je dan altijd identificeren.

WAT JE VOORAL NIET MOET DOEN - Een zogenaamd “youth” hostel boeken. Deze zijn vaak erg vies en bezet door feestende jongeren. Als je daar van houdt, by all means, maar ik hecht aan mijn nachtrust. Dank u.

- Afgaan op alleen de prijs. Je schrikt je soms echt kapot van wat je aantreft. I’m talking insecten, geen wc-papier, krakende bedden en beschimmelde keukens.

- Jezelf totaal afsluiten en niet meedoen met de activiteiten. Je bent overigens op reis om ervaringen op te doen. Open your heart!

- De hele dag op je kamer gaan zitten.

- Proberen een ritme op te bouwen (vergeet het maar).

- Proberen te snappen wat andere mensen doen (dit is een nooit te bereiken paradijs).

- Je ergeren aan je kamergenoten die hard snurken.

- Je ergeren aan kamergenoten die dronken zijn.

- Je ergeren.

- Opruimen alsof het zin heeft.

- Te veel geld op zak hebben. Dit maakt je zenuwachtig.

- Je Facebook geven aan mensen die later halve terroristen blijken te zijn (true story).

-Vergeten te genieten.

Foto’s: het beste hostel (als je het mij vraagt) van Barcelona -> Primavera Hostel. Fijne bedden met dikke matrassen, super relaxte yoga sfeer in authentiek Spaans pand, top locatie. De hosts waren echt ontzettend lief en behulpzaam. En heel veel leuke mensen ontmoet. Voor 6 nachten was ik ongeveer €95 kwijt. So worth it!

Adres -> Carrer de Mallorca, 330, 08037 Barcelona, Spanje

Aflevering 2: Komt dit nog goed?

Tussen de colleges, werken en een half privé leven door, moest ik dus ergens wat tijd gaan vinden om te ‘verwerken’. Ik was een grote stuiterbal. Dat is gelukt. Mijn strategie was om tussen colleges door een lange wandeling te maken en bij de flamingo’s te gaan zitten in Artis. Flamingo’s hebben een rustgevende werking, ze staan daar maar een beetje te staan. Ze durven zich te vervelen. Als het me dan ook nog lukte om niet continu op mijn mobiel te zitten, kon ik alles echt even laten bezinken en reminiscen bij deze roze rakkers. Sidenote: Ik heb ook al sinds jaar en dag flamingo’s als screensaver op m’n mac, het was zo’n standaard ding, maar ik vind het hem wel tof.

Dat reminiscen leverde nogal wat inzichten op. Want hoe leuk en opwindend reizen ook is, het is ook erg vermoeiend. Wat het vermoeiend maakt, is dat je steeds opnieuw moet beginnen. Met mensen leren kennen en wennen aan een nieuwe situatie, een nieuw onderkomen, een nieuwe energie, in mijn geval was dit steeds een nieuw hostel.

De vrijblijvendheid van reizen is heel aantrekkelijk, maar tegelijkertijd ook een valkuil voor iemand die graag close is met mensen. Ik ben een close-up type, dus iemand die snel connectie wilt maken op een dieper niveau (ik ben heel slecht in gesprekken over het weer), maar ik heb dat meteen los moeten laten op mijn reis. Simpelweg omdat het emotioneel te riskant is. En omdat ik had geleerd van mijn reis door Australië dat het gevaarlijk is om je te hechten aan mensen die de volgende dag vertrokken kunnen zijn (soms zonder gedag te zeggen). Alles op reis is vergankelijk, mensen komen en gaan, net zo snel als dat je van emoties kan veranderen. Je moet weten dat alles van tijdelijke aard is en daar ook de schoonheid van in kunnen zien. Steeds een soort half gebroken hart hebben, maakt je reis onnodig zwaar. Dus ik heb mij opengesteld voor mensen, maar bewust niet te veel van ze verwacht.

Dat heeft goed gewerkt. De vluchtigheid van mensen ontmoeten en weer afscheid nemen begon ik als een kans te zien. Je kunt namelijk alles met elkaar delen in totale openheid. Er zijn eigenlijk geen grenzen, omdat je elkaar toch waarschijnlijk nooit meer gaat zien. Zo heb ik gepraat met een Turkse fotograaf over zijn scheiding en hoe hij zijn vaste baan opzegde voor een carrière als fotograaf. En met een meisje uit Uruguay die naar Spanje was geëmigreerd in de verwachting dat het leven daar beter zou zijn, maar het eigenlijk vond tegenvallen, want iedereen in Spanje was “so dark”. En een man uit Bogota die op zoek ging naar zichzelf, zijn kinderen enorm miste en vertelde hoe opportunistisch Colombianen zijn en dat ze, zodra ze de kans hebben, gebruik van je maken. Hij was erg vriendelijk, dus ik kon het me niet voorstellen. Op mijn beurt zei ik dat hij zijn vriendin eens moest gaan vertellen hoe leuk hij haar vond. Dat had hij nog niet gedaan, terwijl hij het de hele tijd over haar had. Dat snapte ik niet. Mensen moeten niet zoveel binnenhouden, zo zonde. Ook heb ik een Amerikaan ontmoet, die vertelde hoe het leven na Trump veranderd was.

Zodoende heb je opeens vrienden (en logeeradresjes) in San Diego, Bogotá en Turkije. En zo zijn er nog zoveel meer interessante verhalen om te vertellen, maar misschien is dat meer zoiets van “daar had je bij moeten zijn” om de magie ervan te snappen. Waar het op neer komt is dat het je perspectief verbreedt. En dat vond ik helemaal fantastisch. Minder fantastisch vond ik de hostels waar je nog niet dood gevonden wou worden...

Volgende aflevering: Deel 3 -> The do’s and don’t van leven in hostels.

Foto: Plaza Mayor, Madrid.

Aflevering 1: De reiskater

Ik ben geland, mijn lieve familie staat op Schiphol. Ik voel me rijk. Ik word geknuffeld en bestudeerd, ik laat mijn ring zien. Ze kijken of ik een kleurtje heb gekregen, of ik ben afgevallen. Ze vragen of ik over dingen heb na kunnen denken, zoals mijn plan was. Of ik keuzes heb gemaakt over mijn studie, en over wat ik nou eigenlijk echt wil. Ze vragen wanneer er een baby komt. Ik deel souvenirs uit. Iedereen kijkt, maar ik wil me het liefst verstoppen. In een donkere kamer. Ik wil niet meer zichtbaar zijn. Ik ben het al te veel geweest.

Ik ben totaal “overprikkeld”. Ik ben op de laatste dag van mijn reis ten huwelijk gevraagd en ben nog nooit zo in extase geweest. Alsof je jarig bent, maar dan keer tien. Maar wat meestal komt na een manie is een gevoel van leeg zijn, een soort kater. En dat is wat ik nu ervaar.

Mijn lichaam gaf de eerste signalen. De dag nadat ik terug was, heb ik alleen maar overgegeven. Ik kon niets meer verdragen: geen licht, geen vragen, geen mensen. Geen indrukken, geen liefde. Een beetje jammer dat ik hier pas achter kwam in de auto onderweg naar een familiefeest. Halverwege stapte ik uit de auto uit en nam de trein terug naar huis. In het toilet van de waggelende trein kotste ik de hele boel onder. Brené Brown blijkt weer eens gelijk te hebben: “The body keeps score and always wins”.

Ik ben doodmoe, ook al ben ik net terug van vakantie. Wat de fuck is er aan de hand? Alles komt op me af. Mensen, plannen, drukte. Welke deadlines heb ik deze week? Hoe moet ik ook alweer fietsen? Wat gaan we deze week eten? Heb ik al een was gedraaid? Welke afspraken staan er allemaal gepland, en onder welke kan ik uitkomen? Wanneer begin ik aan het zoeken naar een jurk? Zoveel vragen, nog zo weinig antwoorden. Ik denk dat het contrast gewoon te groot is. Ik ben toe aan verwerk-tijd. Maar waar vind ik die? Bestaat dit misschien, een vakantie-burnout? Misschien is dat wat overdreven, maar ik heb op zijn minst een reiskater. Zet je schrap voor een zielig verhaal.

Volgende aflevering: deel 2

Waarom ik psychisch word van groepsapps

Whatsapp bestaat bijna tien jaar en dat betekent: tijd voor reflectie. Wat is er veranderd sinds Whatsapp in ons leven is? Is onze communicatie erop vooruitgegaan? Is iemand aanspreken laagdrempeliger geworden dan toen we dit nog deden via sms of een telefoongesprek? En hoe is Whatsapp eigenlijk ontstaan?

Naar verluidt ontstond het idee voor Whatsapp in een sportschool waar telefoons verboden waren. Het irriteerde Koum, een oud-medewerker van Yahoo, dat hij oproepen bleef missen en hij wilde een oplossing bedenken om contacten te laten weten waarom hij niet bereikbaar was. Samen met een vriend startte hij Whatsapp. Een slimme zet, want in deze tijd kon je alleen sms’en en kon je alleen via Blackberry Messenger via het internet sms’en.

Ikzelf voel me nogal ambivalent over Whatsapp. Enerzijds wou ik dat ik er nooit aan begonnen was, anderzijds gebruik ik het elke dag en is het letterlijk de sociale lijm van mijn leven. Tijd om pas op de plaats te maken en de voor-en nadelen op een rijtje te zetten. Want wie houdt er niet van een lekker lijstje?

Voordelen

Elke smartphone kan deze app installeren, ook die kei oude modellen

Het is gratis

Je kunt je gesprekken makkelijk teruglezen en opslaan

Het is laagdrempeliger dan iemand bellen, fijn voor mensen met sociale angst

Je kunt hele gesprekken voeren op afstand

Iedereen gebruikt het, het is een second nature geworden, je hoort erbij he, ondanks dat er apps zijn die beter en veiliger zijn.

Je kunt snel en efficiënt meerdere gesprekken tegelijk voeren

Doordat je iets opschrijft, denk je meer na over hoe je iets zegt (toch?)

Je gesprekken zijn veilig. Een zogenaamde end-to-end encryptie zorgt ervoor dat de ontvanger en de verstuurder de enige zijn die het bericht kunnen lezen. Wel zo prettig, in tijden van de nabije dood van privacy.

Lekker, af en toe een beetje afleiding en lulkoek-gesprekken bestaande uit je zus irriteren met emojies

Nadelen

Pesterijen en genegeerd worden in groepsapps (en hier zelf ook aan mee doen)

Psychisch onwel worden van het grammaticaal niveau van gesprekspartners

De druk om alsmaar te reageren uit angst asociaal over te komen

De druk om alsmaar een reactie te willen uit angst voor sociale uitsluiting

Een continue aanval van aandacht deprivatie en een bijkomstig kort lontje

Je bent ook na werktijd bezet met dat rotding

Je kunt Whatsapp niet uitzetten in zijn geheel (maar je internet natuurlijk wel!)

Je moet ook reageren op die irritante collega die je in je lang zal ze leven nooit meer wil zien

Je kunt geen intonatie aflezen

Emojies voegen geen reet toe aan het gesprek en zijn juist verwarrend (ze zouden meer gedefinieerd moeten worden!), al is een glimlach natuurlijk een universeel ding.

Verplichte deelneming aan groepsapps – je wordt er soms gewoon ingegooid! Zo bruut.

Iedereen heeft het, je bent een van de velen, maar er is er maar een als jij

Dilemma’s en discussie over de blauwe vinkjes

Ruzies om online zijn en niet reageren (fuck you, zeg ik dan, Nederland is een vrij land, enzo)

Stalkgedrag

Emojies zijn aan interpretatie onderhevig (sommige mensen zien een aubergine aan voor een penis)

Te veel afleiding van belangrijkere dingen (zoals je moeder knuffelen of iemand aankijken).

Lijstjes zouden dingen overzichtelijker moeten maken. Maar ik voel me verwarder dan ooit. Fijne week.

Waarom je nooit Oost uit hoeft - MIJN TOP 5 FAVORIETE KOFFIESPOTS

Ik woon in Oost. Ik ga niet graag m’n buurt uit. Oost heeft alles, Oost is alles. De zon komt op in het Oosten. Volgens m’n zus richt ik daar mijn leven ook op in: mijn studie is in Oost, mijn vriend woont in Oost, zij zelf woont in Oost, pakweg alles is in Oost. Als ik mijn buurt uit moet, zij het voor werk of een afspraak, ben ik even chagrijnig. Moet dat nou? Zo ver fietsen? Daar zit natuurlijk ook een stuk luiheid en ergernis in over hoe druk het is in Amsterdam. Wat je trouwens ook in Oost kan vinden, is goede koffie.

Ik ben een erkend koffie-verslaafde. Ik richt mijn leven in om mijn koffie-breaks heen. Dat zijn er minstens twee per dag. Koffie heeft veel betekenis in mijn leven. Ik associeer het met gezelligheid. Ik associeer het met troost. Koffie is soms de reden dat ik überhaupt uit mijn nest kom en de deur uitga. Daarnaast is het een goede reden om jezelf een pauze te gunnen in de haast van het bestaan. Ik vind het echt heerlijk om moederziel alleen een kopje koffie te drinken en uit het raam te staren. Een soort meditatie. Koffie is een knuffel aan de binnenkant. En ik heb ook weleens een knuffel nodig.

Ik drink graag een latte, want die melk is zo lekker romig. En - als hij de juiste balans heeft - proef je er lekkere nootachtige koffie doorheen. Jezus, wat ben ik verslaafd. Ik kwijl terwijl ik dit schrijf.

Omdat ik hier zo van hou en dit graag met jullie deel, heb ik een top vijf aan favoriete koffieadresjes in Oost voor jullie opgesteld. Ik ben me bewust van het risico dat ik hier neem. Het kan zomaar zijn dat het nu nog drukker gaat worden op deze plekjes. En ik niet meer met rust word gelaten. Dus als je me ziet staren uit een raam, stoor me dan niet.

Waarschuwing/disclaimer: Deze koffies zijn zeer verslavend. Daarnaast kosten ze een aardige duit. Geen aanrader voor een schraal studie-budget of als je in de bijstand zit. Deze adresjes zijn niet gesponsord by the way (I wish).

1. COFFEE COMPANY - MIDDENWEG - LATTE KLEIN

De Coffee Company is natuurlijk een keten en daarvan kan je vinden wat je wil. Maar die koffies zijn verdomd lekker. Precies de goede balans, en mooie latte-art geeft net even dat extra verzetje. Ook best fijn dat je aan tafel niet wordt gestoord door opdringerige bediening. En het personeel is altijd heel sociaal en gezellig. Daarom staat hij op 1. Ik gun ze die €3,20 van harte.

2. CLUBKOFFIE - KRUGERPLEIN - LATTE

Een toffe eigenaar is sowieso een pre (shoutout naar Chiel) en de koffie is heerlijk, vooral naast een club sandwich. Zachte romige melk met die professionele glans en – als je mazzel hebt – weer die latte art. Ook werken ze met een fijne stempelkaart, die ik trouwens altijd kwijtraak. Met €3,25 steun je deze badass eenmanszaak. Doen.

3. BLEND AMSTERDAM - ORANJE VRIJSTAATPLEIN - LATTE NORMAAL

Oostpoort is in opkomst en dat is voor een deel te wijten aan Blend. Vooral ’s middags is dit echt een fijne studeer-plek met een good-vibes-only-mentaliteit. Er werken professionele barista’s en dat merk je aan de romige afdronk van de latte, die ook nog eens in een mooi whiskey-achtig glas zit. En daar ben ik een sucker voor. €3,05 well spent! (Let op: bij twee kopjes krijg ik altijd hartkloppingen, trilhandjes en een acute persoonlijkheidsstoornis, dus dat zou ik je niet aanbevelen.)

4. BAGELS & BEANS - ORANJE VRIJSTAATKADE - CAPPUCCINO

Let op! Bestel hier géén latte, want: te veel melk. Good old Bagels & Beans hebben natuurlijk een doorgewinterd concept wat al jaren succesvol is. Deze Bagels heeft echter super lekkere cappuccino’s – met precies de juiste balans tussen bitter en het lichtzoete van de melk. Het geheim zit hem in het schuim - het is vers en er zitten geen belletjes in. En je lepeltje zakt er niet doorheen. Dan weet je dat er aandacht aan is besteed. Lekker hoor. En nog best betaalbaar ook - €2,85.

5. McDONALDS - VAN SWINDENSTRAAT - KOFFIE VERKEERD

Je zou het niet zeggen van de McDonalds, maar die Amerikanen kunnen er wat van. Er komt geen barista aan te pas, maar wat is die koffie lekker. Het jammere is echter dat dit dan in een papieren beker komt, wat de koffie tekort doet. Maar dat maakt de prijs dan weer goed, €2.

Weet jij zelf een lekker adresje in Oost voor een goede latte? Laat het me weten in een reactie! Alvast bedankt en geniet ervan :)

Bron foto’s: Google Images

Ik kost maar een tientje

Het was donderdagavond en ik had mezelf voorgenomen voor mezelf te gaan koken. Ik was immers alleen, dus ik kon losgaan op makkelijk, snel koken - waar ik echt van hou - met dingen die mijn vriend niet lust, naar fronst of pertinent weigert te eten. Zoals een groenteprutje met zilvervliesrijst. Of slapgebakken gehakt met tomatensaus en dat dan bolognese noemen. Ik had hem dus, die vrijheid. In mijn blote handen. Maar ik nam hem niet.

Want er zat klittenband tussen mij en de bank. Ik kon niet meer opstaan. Dus ik ging bestellen. En wel mijn favoriete shoarma-schotel. Die zijn over het algemeen snel en goedkoop, en als je mazzel hebt is het eten nog heet als het aankomt. Voor een tientje kan je je verorberen aan rijst met shoarma en knoflooksaus en een Turks broodje en een beetje sla. Voor een tientje hoef je geen bord uit de keuken te halen en kan je ongegeneerd schransen en schrokken. Je hoeft alleen maar de walk of shame naar de deur te doen, de zak onheil aan te nemen van de rillende bezorger en weer neer te ploffen. Voor een tientje. Het is geen geld.

Voor datzelfde tientje haat ik mezelf daarna een beetje, omdat ik er wel van heb genoten, maar ik heb mega dorst van de bak zout die ik net heb weggewerkt. Ik weet dat dit troep is en dat ik eigenlijk niet genoeg groenten heb gegeten. Ik schaam me. Ik voel me spontaan obese. Ik beloof mezelf dit nooit meer te doen en bedenk allemaal slimme argumenten: geld, gezondheid, paar kilo’s minder mag best en sowieso: discipline. Ik beloof mezelf te vermannen. Maar wat is het toch waardoor ik dit steeds verloochen?

Als de pseudo-wetenschapper die ik ben, ben ik eens het internet gaan afstruinen voor antwoorden. En wat blijkt? Zout en zoet spreken als geen ander de dopamine aan in je hersenen. Dopamine is een neurotransmitter die zich bezighoudt met gebieden in de hersenen die gevoelens van geluk veroorzaken. In feite kunnen veel plezierige bezigheden dopamine aanmaken, zoals seks, achtbanen en dus ook eten. Op die manier kun je dus verslaafd raken aan eten en vooral eten dat een snel effect geeft (met veel suiker en zout). En zo maken die restaurants het ook natuurlijk, ik bedoel, zelfs in de frietjes van McDonalds zit suiker. Ik ben compleet weerloos. Een gewillig slachtoffer van de industrie.

Ik heb een Thuisbezorgd-app die zo attent is om de score bij te houden. Zo gaf hij aan, aan het eind van 2017, hoe vaak ik en m’n vriend hadden besteld via deze app. De uitslag? We hadden 33 keer een bezorger op de stoep gehad, dat heeft ons 990 minuten bespaard in de keuken en we bestelde bij 8 verschillende restaurants. Valt eigenlijk best mee toch, over een jaar genomen? Het komt ongeveer neer op gemiddeld twee keer per maand. Valt best mee. Ja toch? Ja, best wel. Jawel. Ja. Echt wel hoor.

The most valuable gift you can give yourself is time

As some of you might have noticed, I’ve been offline a lot the last couple weeks. It’s just something I’m trying out. And it’s really amazing how much time I am gaining with being offline. How more connected I feel by being disconnected. How more social I feel by getting off social media. Recommending it big time. However, there’s a paradox in being offline. While gaining more time and better connections to people, you miss out on things too, like cool invitations to parties or sharing opportunities. It’s a big old balancing act I’m still figuring out.

The last time I wrote, it was about how I was mourning a pair of shoes. My favourite pair or biker boots broke down after five years of a good relationship. They were not just shoes; these things were special. It was the first pair of designer shoes I had ever bought myself. I bought them at the Bijenkorf, which was a big deal to me because growing up the Bijenkorf was like the Efteling, a paradise of pretty things where you could look, but not have. So when I started to make my own money, I treated myself righteously. I didn’t go like bananas, but just bought a fair amount of designer basics I think every person should have (shoes, bag, skirt, pants and sunglasses).

Back to the boots. The first weeks they hurt really bad. You have to give things some time. These boots were made for walking and that just what they’ll do. After the phase of hurt and utter discomfort, they were fitting perfectly. They would enhance my legs (we all need that), go with skirts and skinny jeans and they would get lots of compliments. They would lift my spirit and bring me to so many cool places. So when they broke down, imagine the loss and suffering. I was mourning them. Maybe I was mourning something else and the shoes were triggering something but I will leave that analysis up to Freud. I was going nowhere and I was going fast.

Feeling scattered and cold feeted, I tried to find the exact ones online, but considering I bought them five years ago, fashion had evolved.

Trying to repair my broken heart I went to a couple of shoemakers that were all saying the same thing: they’re done. I trusted their expertise, so I threw the shoes in the storage. That way I wouldn’t have to confront myself with the loss all the time (great theory, doesn’t work). So now, fucking hell froze over, it’s winter and I need some boots to get through the snow. But no shoes would add up to my bikers. So I tried one last time at a local shoemaker and a miracle happened: he could fix them. Basically I wanted to kiss him but I could tell he was sort of afraid of my manic upswing. Shout out to the shoemaker on Christiaan Huygensplein in Amsterdam (#nospon)! Best money ever spent. I got my besties back, santa is early this year, hell yes!

So, the point I’m trying to make is: never give up on things you love, take your time and go from shoemaker to shoemaker until you find the right one. Don’t spend your money on the new if you’re not ready to let go of the old. Just bring old things back to life.

Photo: say hello to the boots!

Netflix is net niks.

Er is iets heel ergs gebeurd... Ik ben officieel uitgekeken op Netflix. Ja, zelfs nu het nieuwe seizoen van Stranger Things net uit is. Helemaal klaar ben ik ermee. Ik vind alle series op elkaar lijken. Ik heb er inmiddels zoveel versleten, dat ik ze kan voorspellen. Ik ben het eindeloos scrollen helemaal zat. Je bent soms langer bezig met iets zoeken om te kijken, dan met het kijken zelf. En die tijd krijg je nooit meer terug, snap je? Nooit meer. Ik ben ook de zwarte lay-out zat. Die automatisch afspelende trailers storen me kapot. Ik ben totaal murw. Netflix-moe. Wat is er in godsnaam aan de hand? De vraag is: wat nu? Wat ga ik nu doen met mijn avonden? Praten met mijn vriend? De deur uit? Een show kijken met Linda de Mol of nog erger: Chantal Janzen? Wat doen mensen die geen Netflix kijken?

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben altijd fan geweest van verstand-op-nul-entertainment. Het is de ideale vorm van escapisme, een ritueel waar ik zeer aan gehecht ben. Samen met mijn liefste op de bank, dekentje, kopje thee, lekker unwinden. Maar op de een of andere manier is er iets ge-shift in mij. Ik ben klaar met het bankhangen en eindeloos Netflixen.

Ik snap ook wel waar de verleiding vandaan komt. Netflix is een slim bedrijf dat inspeelt op de menselijke neiging om een onvoltooide taak sneller te onthouden dan een voltooide taak (ook wel het Zeigarnik-effect genoemd). Een niet afgeronde serie gaat je dus irriteren, waardoor je blijft kijken en onbewust gaat bingen. Het hoogste doel van entertainment is genot en daarin voorziet Netflix ons graag. Maar daarvoor betaal je wel een prijs. Waar je op klikt, geeft informatie jou, over wat jouw smaak is en daarop worden weer nieuwe series bedacht. Slimme algoritmes zetten jouw smaak bovenaan of juist helemaal onderaan (het midden blijft niet echt hangen). Je betaalt dus niet maar 8 euro per maand, je betaalt met je aandacht. Er wordt aan jou verdient.

Ik denk dat deze plotselinge ommekeer door mijn studie komt. Omdat ik mij verdiep in hoe media werken, krijg ik de trucjes door die Netflix toepast. Dat maakt het heel erg saai om naar te kijken. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat een typische Netflix-gebruiker 10 tot 20 titels bekijkt, waarvan drie in detail. Als ze na 90 seconden niets interesseren, zullen ze opgeven (Gomez-Uribe & Hunt, 2015). Bij mij duurt dat iets langer. Ik ben soms wel een 20 minuten bezig met iets uit te zoeken, vervolgens begin je het te kijken en kom je erachter dat het niks is en dan kies je maar ‘iets’ uit omdat je ‘iets’ wil kijken. Je hebt je overigens net helemaal geïnstalleerd. Je wilt ontspanning en je wilt het verdomme nu. Yoga is te veel werk. Netflix is mijn fix. Een paar uur bingewatchen verder besef je je dat je eigenlijk helemaal niet meer weet wat je hebt gekeken, je bent in slaap gevallen en de serie is gereduceerd tot white noise. Als er op het beeldscherm “Are you still watching?” staat weet je dat je te lang hebt gekeken. Wat heeft dit nu eigenlijk toegevoegd? Geen ene reet.

Dat lijkt onschuldig, maar dat is het niet. Ik denk dat het heel gevaarlijk kan zijn. Want wat brengt ons het meeste geluk en levenstevredenheid? Contact met vrienden en familie. Bingewatchen leidt juist tot minder communicatie en interactie en beïnvloed daarmee onze relaties. Waar ben ik mee bezig, denk ik dan. Heeft mijn korte-termijnsdenken een nadelig effect op mijn lange-termijnsleven?

Deze zware twijfel is aangewakkerd en zorgt ervoor dat ik niet meer te porren ben voor een avondje netnixen. Hopelijk ben ik niet de enige.

Projecteren kun je leren

“Als mijn vriend een feestje heeft waar ik niet bij ben, zit ik zenuwachtig thuis te wachten. Als hij te laat thuiskomt, krijgt hij me toch een waterval over zich heen, ik bedoel, hoe durft hij te laat te komen wetende dat ik gespannen zit te wachten?" Een gesprek dat ik opving in de tram. "Gelijk heb je, hij heeft gewoon geen respect!", was de reactie van haar vriendin. Ja, laten we vooral elkaars zwaktes in stand houden, denk ik dan. In plaats van te bevragen waarom ze zo zenuwachtig werd van haar vriend die een feestje heeft, wordt de man als boeman neergezet die dringend opgevoed moet worden.

Wij vrouwen kunnen nogal onredelijk zijn. En mannen verantwoordelijk houden voor onze eigen gevoelens en onvermogens. Dat doen we allemaal, dat beschamen en beschuldigen, maar niemand praat erover.

Ik ga erover praten. Want ik ben zelf een levend voorbeeld. Zonder te veel weg te geven over mijn huidige relatie weet ik genoeg voorbeelden te bedenken van mezelf als jaloers monster. Vooral in mijn early twenties had ik heel erg last van verlatingsangst. Ik denk dat het komt door mijn absente vader en ja... het was vreselijk. Totaal niet op de realiteit gebaseerde angst overviel me zodra ik verliefd was. Op versmolten wijze hield ik me vast aan mijn vriend – elke dag was ik bij hem, we gingen zelfs met elkaar naar college (gadver wat klef!). Zo’n levensstijl is in het begin makkelijk vol te houden, je zit samen heerlijk op een eiland en de dag bestaat alleen maar uit seks, eten, slapen, zo min mogelijk verplichtingen en dat weer allemaal overnieuw. Een gezapig samenzijn, letterlijk uit een Hollywood film gevallen. Jack Johnson’s Cocoon, dat was het.

Maar op een gegeven moment kom je op een onvermijdelijk punt: eenieder gaat toch meer zijn eigen ding doen en dan komen er scheurtjes. Je schrikt je dood, je denkt dat iemand je langzaam maar zeker gaat verlaten. Je wordt wanhopig en gaat in een soort gekke overlevingsstand. En dan komt er drama. Want HIJ hield zich niet aan de afspraak van altijd bij me blijven. HIJ was niet meer consistent in zijn gedrag. HIJ pakt opeens z’n vrijheid. HIJ moest zijn gedrag aanpassen. HIJ was opeens niet meer te vertrouwen. HIJ had mij afhankelijk gemaakt. Ik was een verslaafde geworden en HIJ was de enabler. Sowieso was het ZIJN schuld.

De arme man wist zich geen weg terug te banen, het wantrouwen was zo groot geworden, hoe erg hij zijn best ook deed, niets werkte. Geen schijn van kans. Ik had in mijn hoofd een overtuigend beeld gekregen van hem als een probleem, een obstakel. Ik was zo erg in mijn hoofd gaan zitten dat ik niet meer bij m’n hart kon. Een grove denkfout met een omslachtige zelf bewerkstelligde break up als gevolg.

Het duurde even voordat ik inzag dat ikzelf het probleem was (lees: op zijn minst een jaar). Ja, we waren beide jong en stom en een eerste liefde is ook super heftig, maar ik moest echt inzien dat ik niet alleen met mijn ogen kan kijken, maar ook kan projecteren. En dat iemand willen bezitten niets met liefde te maken heeft. Het heeft te maken met controle willen hebben, controle... die je ergens bent kwijtgeraakt. Het is niet mijn schuld dat ik die ooit bent kwijtgeraakt, maar ik ben wel verantwoordelijk voor het gedrag dat eruit voortvloeit. Nu, een paar jaar en relaties later geloof ik graag dat ik het meer op een rijtje heb. Ik laat angst niet meer regeren. Zelfonderzoek is een proces, ik ben er wel steeds meer achter wat mijn zwakke plekken zijn. Maar het lukt me zeker niet altijd om normaal te doen. Nog steeds vind ik het moeilijk als mijn vriend een lange tijd weg is, ik moet dan echt vechten tegen het kind in mij dat hem wil tegenhouden.

Het boek van Jan Geurts, Verslaafd aan liefde, heeft me hierbij geholpen. Wat me het meest is bijgebleven hieruit is dit: De beste relatie die je kunt hebben met een ander is een spirituele relatie. Een spirituele relatie betekent dat je herkent dat jouw persoonlijke groei belangrijker is dan je relatie. De liefde zit in jezelf en die wordt getriggerd door je partner, maar hij is er al, dus je hebt je partner niet nodig om die liefde te voelen. Je hoeft dus ook niet afhankelijk te zijn van je partner om je compleet te voelen.

Doe niet aan zelfamputatie (“als jij niet gaat, ga ik ook niet”). Hoe meer delen je van jezelf amputeert, hoe minder er overblijft van de persoon die je bent en hoe minder leuk je jezelf en je partner gaat vinden. Als je je aan iets ergert van je partner, ligt dat niet aan je partner, je moet er zelf mee aan de slag. Je moet jezelf leren geruststellen. En vanuit die kracht kun je de beste relatie ooit hebben, omdat hij gebaseerd is op gelijkwaardigheid en bestaat uit twee mensen die individueel in hun kracht staan. Ze zijn niet de invulling van elkaar, maar de aanvulling op elkaar.

Klinkt als de ideale situatie in mijn ogen.

En die ex? Die heb ik mijn excuses aangeboden en weet je wat zijn antwoord was? “Ik zou het zo weer over doen.”

Prove The Fuckers Wrong (2)

Sleeping in a public place with a bunch of strangers, is something else. The places vary from churches to underground holes, but because the local government supports the pelgrims – they are very well maintained (compared to Australian hostels that looked like prison cells this was a relieve). You can have a descent bed for an even better price. In Portugal they cost 11 euros, in Spain only 6. You save so much money you can eat croissants all day and not give a damn. Note: you have to leave the albergues at 8am in the morning so no pillow fights.

At one point, we were trying to get rid of a group of Spanish students that seem to take over all the albergues. Aggressively, they would dump their backpacks in front of the door and form a line. Once again, things can get pretty political, because they hook up with other Spanish people and build a fort. I heard a rumour that they just walk the last 100km to Santiago so that they can put it on their résumé…apparently a big deal in Spain. I tried to ignore these situations, but I wasn’t succesful (if you succeed in this, tell me how). They were everywhere. This was from the moment we passed the boarder in Galicia and got to Tui.

At night, I would hear 14 different kinds of (Spanish) snores. Don’t even try to find a structure in that. I would get flashlights in my face. I noticed that people are most beautiful when they’re asleep. Especially Germans. Less tension in their faces.

To get a descent shower and some me-time, you have to get up really early, like 5am and make your way to the bathroom. Some bathrooms are pretty tidy, but most of them are next level grose. Everything gets soaking wet and not a soul that is bothered. If there’s anything I hate, it’s wet flip flops. So if you have the money, every once in a while just go to a private hostel or a hotel. You’ll really appreciate your privacy on another level. And you get the change to really charge. At one point, on the bunq bed above someone wrote “collect moments, not things”. Such a cliche. The camino is full of cliches coming to life. And you don’t want to have a cliche overkill.

The longer you walk the camino, the less of a woman you feel. Your clothes can get so dirty, they start to grow arms and legs. But you don’t care. You stop caring about looks, you stop caring about what people think, you stop caring about your own thoughts, you stop caring about a lot of things (which reduces your shame level on a pleasant way), you just have your eyes on the road. You just get on with it. It’s an elaboration feeling to poop in the bushes like a cave woman.

I guess some people would argue that it’s not reality because you’re on a holiday, but I have to disagree. It should be reality to feel this way. A lot of things you feel are social constructs. They depend on your surroundings and the people surrounding you. It’s nice to peal some layers off. It’s nice to lose your rushed self-centered urban attitude. Wealth is really a state of mind. Being in the present moment is wealth. Having nature surrounding you and smelling the roses is wealth. Walking the camino is wealth. Not having a lot of things makes you lighter. But the question is: am I going to be able to keep this up?

Till next time...

Photo’s: crossing the boarder from Portugal to Spain (bridge@ Galicia).

Nevermind my charming sandals with socks.

Prove The Fuckers Wrong (part 1)

So I walked 240 km from Porto to Santiago de Compostela. I was not alone, I went with my love who has done this before and who’s stories blew me away. However, every camino is personal and I can not speak for him. I have a pretty big online comfort zone but I try to keep my integrity when it comes to talking about others.

What I will say is this: having someone with you that is supportive but also knows when to leave you to it, is a gift and makes the camino a hell lot easier. It also helps when your boyfriend can comfort you when you’re scared shitless off watch dogs (yikes those things are insane!) or weird nature noises (never been so scared of the dark as here, I’ve watched too many episodes of Lost). I feel a lot of gratitude and love towards him for being my walking partner and just for being in my life.

In august I came up with the idea of walking the camino instead of taking a traditional sunny vacay. When I told people about my plans, they were sceptical. Was I gonna pursue? Me, a city person who likes taking naps and other luxuries? The more sceptical people responded, the more excited I got to prove the fuckers wrong. So off we went.

It’s hard to describe what the camino does for you. Step by step, every yellow arrow you leave behind, you get to release a lot of stuff. You realise that - just like little agonies you have - things pass. You realise that life is just a series of moments. You realise worrying is not effective. You realise you can handle a lot more than you give yourself credit for. You feel save to let things go. You feel save to moarn. You feel save to be quiet. You feel save. And fucking proud of your body, bringing you to all these beautiful places. Being back at home now, I feel ashamed that I used to criticise it so badly.

The best thing is that you meet a lot of people from all over the world. And literally NO dutch people. That’s a vacay in itself.

Most pelgrims are nice, peaceful people with an interest in religion, spiritual enlightenment, nature or just like being active. They wish you well and help you out if you need something. All day long people say “Bon camin!”. It can drive you crazy although they mean well. Anyhow, nobody cares who you are or what you do, you’re all in the same boat. I really liked that you don’t have to pitch yourself to be loved.

But some pelgrims annoyed the jesus out of me. One Spanish pelgrim had the tendency to jump in front of the line every time we tried to get in the public albergues. He would hook up with other Spanish people to get ahead. Things can get really political. Not gonna happen, amigo. Low prices make people crazy as fuck. That competitiveness was exhausting, so we just sometimes took the high road and took a hostel or a hotel (a double bed was heaven). Honestly, sleeping in public places is something else…

I will tell you this in the next blog! This thang is getting way too long.

Waarom de sportschool soms gewoon kut is

Het is woensdag. Hèhè, de week is weer doormidden. Iedereen is op vakantie. M’n leven is op dit moment een grote shitstorm. Maar ik ben vrij. Alle gelegenheid om naar de gym te gaan. Ik kan m’n werk of studie niet meer inzetten als excuus. De afstand ook niet, want 5 minuten van mijn huis. Ik moet. Ik trek thuis al m’n sportkleding aan, dat scheelt weer het houterige omkleed-moment in de kleedkamer, gooi m’n schoenen in m’n tas en zeg m’n liefje gedag. Veel plezier, zegt hij. Die opmerking maakt me boos.

Ik ga een les Power Hour proberen. Het klinkt goed en een beetje uplifting in deze zware tijd. Twee andere jonge sprieten doen ook mee. Voordat de les begint staan we elkaar een beetje glazig aan te staren, ik zeg gedag en ga een beetje stretchen en opwarmen alsof ik weet wat ik doe. Voor me staat een Aziatische kleine vrouw gehuld in een ninja kostuum en idem uitstraling. Bandana over het hoofd, polsbandjes om de armen en een soort cape-achtig vest om haar middel. Super gladde gespierde bruine benen, geen borsten. Een beetje een grauw rokersgezicht. Haar haar strak in een pony staart. Streng. Eng.

Met haar rug naar ons toe probeert ze de microfoon aan de praat te krijgen die een keihard falend geluid maakt. Ik houd m’n oren dicht. “Die doet het niet, nou daar baal ik een beetje van. Maar ik vind het wel leuk om les te geven dus we gaan ervoor.” Ok.

Door de muziek wil ik eigenlijk dansen maar ik zie dat dat hier niet echt gewenst is. We moeten taibo-achtige bewegingen maken, het doet me denken aan poppetjes van vroeger, bij Streetfighter: strakke schoppen, kicken, omdraaien en springen. Je moet vooral heel gecontroleerd zijn. En dat is nou net niet mijn sterke punt. Ik doe m’n best om het toch te zijn, maar ik kan de door de wol geverfde ninja gewoon niet bijhouden noch verstaan. Als een gepensioneerde Power Ranger doe ik maar wat. Dan maar een beetje springen en zorgen dat ik in beweging blijf. Blijf bij jezelf, zegt ze tijdens de break. Will do. Af en toe komt ze naast me staan om me te helpen, maar daar word ik alleen maar zelfbewuster van. Ik begin haar wel meer te waarderen.

Het tempo wordt steeds hoger en de muziek steeds harder. Mijn autistische zelf kan deze a-ritmische muziek zonder structuur niet handelen. Na een kwartier is het alsof m’n hersenen imploderen, ik zweet hard en m’n hand-oog coördinatie wordt steeds slechter. Ik ben bang om flauw te vallen of over m’n eigen benen te struikelen. Ik ben bang om gek te worden. En die tyfusmuziek begint me nu echt tegen te staan. Ik kom hier verdomme voor m’n rust. Ik krijg zin om de sprieten te lijf te gaan met een cirkelzaag. Misschien wordt het tijd om te stoppen. Niet opgeven, denk ik, I’m not a quitter, al die domme internet quotes schieten door m’n hoofd. Maar zoals het werkt met heel hard iets niet willen, dan krijg je er juist meer behoefte aan.

Ik pak m’n spullen en loop midden in de muziek de les uit. Ik heb nog wel het fatsoen om de ninja gedag te zeggen, “even naar buiten?” knikt ze, nou, niet even, ik blijf weg hoor! The walk of shame naar de deur. Ik kijk niet achterom. Ik spring snel op de cross-trainer nu m’n spieren nog warm zijn. Door het raam zie ik een oud vrouwtje tegen een kat praten. M’n stemming wordt beter.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Ellen Schokker