The Ghost Of The Past

[theghostofthepast]

Αχ άτιμη ζωή…

[patata-me-podia]

“Είσαι από εκείνα τα τυπάκια που δείχνουν αναίσθητα, αλλά μόλις βρει κάποιος τα κουμπιά τους και ανοιχθούν γίνονται οι πιο γλυκοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.”

-Λόγια ενός φίλου μου μετά από δύο μπύρες.

[theghostofthepast]

"To Live, not to Exist"

Κάθομαι δίπλα στον παππού μου και τον προσέχω όσο κοιμάται στο νοσοκομείο. Και σκέφτομαι πως η ζωή είναι ένα σαν την αγαπημένη σου σειρά που κάποτε τελειώνει και δε μπορείς να την ξαναδείς. Ποτέ. Γιατί όλα κάποια στιγμή τελειώνουν. [...] Τους τελευταίους δυο μήνες, κάθομαι και σκέφτομαι την ζωή του παππού για να βρω γαλήνη μέσα μου. Έζησε άραγε καλά; Ήταν χαρούμενος με την οικογένεια που έκανε; Κατάφερε άραγε αυτά που ήθελε από την ζωή του; Θα έχει άραγε, μετάνoιες; Γιατί η πραγματικότητα είναι πως μετράει μέρες. Μου είναι τόσο απαίσιο που το σκέφτομαι, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Γιατί ο θάνατος είναι κάτι που κανείς δε μπορεί να αποφύγει όσο και εάν προσπάθησε. Τελευταία όσο σκέφτομαι αυτό, μου έρχεται στο νου μου μια φράση του Jack London που έλεγε: "The proper function of man is to live, not to exist. I shall not waste my days in trying to prolong them. I shall use my time." ...να ζείς, όχι να υπάρχεις. [...] Ο παππούς με τον δικό του τρόπο μου δίδαξε αυτό. Θυμάμαι συνέχεια που μου έλεγε "Τζάμπα που πήρες το όνομα" για να με σπρώξει να γίνω καλύτερος, για να ζήσω μια ζωή συνειδητή και να παλεύω για ένα καλύτερο μέλλον. Όπως έκανε και αυτός για τα παιδιά του. Γιατί αυτος ήταν ο στόχος της ζωής του. Και τον πέτυχε. Γνωρίζοντας πως μια μέρα απλώς θα φύγει από αυτόν τον κόσμο και δε θα πάρει τίποτα μαζί του. Γνωρίζοντας πως, κάποια στιγμή, θα έρθει το τέλος του.... [...] Εύχομαι όλα να πάνε καλά. Και όπως έγραφε και ένας άνθρωπος που αγαπώ: "Μακάρι και αυτός ο μήνας να μας συμπεριφερθεί ευλαβικά" Με πολύ αγάπη

[nero-sth-varka]

Αν μου βγει ξέρω το που θα καταλήξει.

Κι αν δεν μου βγει ξέρω το που θα καταλήξω.

[mkbaby1]

I find people’s lack of depth really disappointing

[dreamgirlvibes]

Pretending nothing happened is not an apology.

[joker-akos]

Δεν πρόλαβα να ζήσω μαζί σου.Δεν πρόλαβα να βάλω στόχους.Μοναχα άσκοπα όνειρα έκανα.Εγώ ήθελα να δούμε τις ομορφιές αυτού του κόσμου πριν κάνεις τη ζωή σου.Ήθελα μόνο να προλάβεις να ζήσεις κι εσύ λίγο πριν σε καταπιεί η πραγματικότητα.Απλά ζητούσα να ζήσεις μαζί μου.

Να πάμε ταξίδια.Να χορέψουμε στη βροχή.Να διαβάσουμε βιβλία και να δούμε ταινίες μαζί.Να φτιάξουμε ίσως τη δικιά μας..Να μοιραστούμε φαγητό,εμπειρίες,φωτογραφίες και ακουστικά.Να λέμε πως ακόμα κι αν δεν καταλήξαμε μαζί περάσαμε ξυστά απ' τον Παράδεισο.

Ακόμα νιώθω όσα δεν εξηγούνται με λόγια.Κι ακόμα ελπίζω σε κάτι τελειωμένο.Κι ακόμα κι αν ξέρω την πλευρά σου συνεχίζω να πιστεύω πως θα μπορούσα να σου χαρίσω πολλά.Όχι πως αυτό θα ήταν αρκετό για να σε κάνει να ξανανιώσεις όπως τότε,αλλά θα είχα προσπαθήσει να σε φέρω κοντά στην εκδοχή του εαυτού μου που δε γνώρισες ποτέ.

-Στα κενά που δε γεμιζουν.

[theghostofthepast]

Τελευταία μου έρχεσαι στο μυαλό μια παροιμία του Shakespeare:

“You say you love the rain

but you open your umbrella.

You say you love the sun

but you find a shadow spot.

You say you love the wind

but you close your windows.

This is why I'm afraid when you say you love me.”

Αφήνω αυτό εδώ,

Με πολύ αγάπη…..

Ελπίζω να βγεί σε καλό.

[000l]

what's not meant for you will disappoint you in a thousand ways until you understand

[1gmoney]

alone but at peace

[nar-r]

A negative mind will never give u a positive life.

[theghostofthepast]

«…Άλλωστε, ο θάνατος είναι κομμάτι της ζωής»

12 Φεβρουάριο 2025, έφυγε ο θείος.

Πέρασε ένας χρόνος από τότε.

Πίσω του άφησε ένα τεράστιο κενό σε όλους μας, στην γυναίκα του, στα αδέρφια, αλλά προπαντώς στα παιδιά του και στους γονείς του.

Δεν είναι εύκολο να χάνεις παιδί. Δεν έχω δικά μου παιδιά ακόμα αλλά βλέποντας τους λυγμούς των ανθρώπων που αγαπάς για κάποιον που έφυγε, σου αφήνει ένα στίγμα στη ψυχή. Εκεί και ας μη θες να κλάψεις θα κλάψεις. Εκεί, και ας μη θες να λυγίσεις, λυγίζεις.

Μακάρι να ήξερα γιατί γίνεται αυτή η αδικία. Πιστεύω στον Θεό, αλλά στιγμές σαν και αυτές είναι που με κάνουν να ρωτάω:

« γιατί Θεέ μου τα επιτρέπεις αυτά;»

Δεν λέω να αποφύγεις τον θάνατο, όχι. Ο θάνατος είναι το μόνο σταθερό πράγμα στη ζωή μας, που ξέρεις σίγουρα ότι θα έρθει κάποια στιγμή.

Αλλά όχι έτσι.

[…]

Σήμερα έμαθα πως ο παππούς μου έχει όγκο στο κεφάλι και οι ιατροί λένε πως δεν θα αντέξει και πολύ. Οι μέρες είναι μετρημένες και εγώ φοβάμαι. Δεν θέλω να το σκεφτώ.

Όπως λέει και η ψυχολόγος μου, το «βάζω σε μια κουκούλα» και προχωράω με την μέρα μου.

Αλλά καίει. Αυτή η γαμημενη κουκούλα πια καίει.

Έχω «κουκουλώσει» πολλά πράγματα μέσα μου τελευταία και δε μπορώ άλλο.

Και τώρα αυτό;

[…]

Σκέφτομαι πως θα τον αντικρίσω αύριο. Θα είναι χάλια. Και παρόλα αυτά θα μου πει «τζάμπα μου πήρες το όνομα» και θα γελάσει. Δεν ξέρω εάν θα αντέξω να μη δακρύσω ή όχι.

Γαμημένη μοίρα……

[theghostofthepast]

Opinion: Έχω ξεκινήσει και πιστεύω πως το τικ τοκ διαβάζει τις σκέψεις μου. Είναι ήδη αποδεδειγμένο πως εάν μιλάς για κάτι γύρω από το κινητό σου μετά από λίγο θα στο πετάξει σαν βιντεάκι ή διαφήμιση.

Ωστόσο σήμερα, ενώ είχα την σκέψη του:

«τα παρατάς ή επιμένεις για κάτι που θες πραγματικα»

Ανοίγω το τικ τοκ και πετάγεται μπροστά μου ένα βίντεο που λέει:

“If you love something, letting it go is childish. Be a man, go win it back”

Ένα έχω να πω:

Συμφωνώ μπρο μου αλλά τι σκατά;

[theghostofthepast]

Ήπια ένα ποτήρι gin cola

Δεν με έχει πιάσει ποτό πιο γρήγορα στη ζωή μου

Θέλω σκότωμα

[theghostofthepast]

Είναι όλα μια επιλογή στο τέλος ξέρεις.

Το πως αντιμετωπίζεις κάτι είναι μια επιλογή.

Το πως σκέφτεσαι για κάτι είναι μια επιλογή.

Το πώς νιώθεις για κάτι είναι μια επιλογή.

Εμείς επιλέγουμε την μοίρα μας στο τέλος της ημέρας και ποιον έχουμε δίπλα μας.

Αρκεί να βρεις κάποιον που αξίζει να του δώσεις όλη σου την ψυχη.

[theghostofthepast]

Μερικές νύχτες μένω ξύπνιος και σκέφτομαι πως, μια ημέρα η μαμά μου δε θα είναι πια εδώ.

Μου φαίνεται τόσο μακρινό και απίστευτο.

Και όμως, ο χρόνος περνάει και βλέπω την μαμά μου να νιώθει όλο και πιο αδύναμη, όλο και πιο κουρασμένη.

Δεν ξέρω τι να κάνω. Μου είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να το πιστέψω πως αυτή η γυναίκα που με μεγάλωσε με νύχια και με δόντια, με αυτό τον δυναμισμό και πείσμα για ζωή…..

Πως σιγά-σιγά αλλάζει.

/ / / / / /

Θυμάμαι που μικρός, όταν έφτιαχνε κανένα γλυκό και το μοίραζε σε όλους, πάντα μου άφηνε από το δικό της το μερίδιο επειδή ήξερε πως δεν είχαμε λεφτά και θα της έπαιρνε καιρό να μας έφτιαχνε κάποιο γλυκό ξανά.

Και εγώ πάντα το έπαιρνα μικρός, μη ξέροντας πως το ήθελε και αυτή και πως το κλασικό της «Δεν θέλω άλλο, χόρτασα» ήταν η «καραμέλα» της για να με κάνει να μη νιώθω τύψεις.

Θυμάμαι που πάντα μου έλεγε πώς ήθελε να πάει στη Γαλλία και εγώ της είχα υποσχεθεί μικρός να την πάω στο Παρίσι με τον πρώτο μου μισθό όταν θα δούλευα σε μια καλή εταιρία, επειδή πάντα ήθελε να δει τον περίφημο πύργο. Πάντα όταν της το έλεγα με κοίταζε με ένα χαμόγελο και μου έλεγε: «κοιτά την ζωή σου εσύ και άσε με εμένα».

Αλλά πάντα στα μάτια της έβλεπα αυτή την ελπίδα. Ήταν σαν το κλασικό της ψέμα με το γλυκό. Μέσα της μπορεί να το ήθελε αλλά πάντα θα θυσίαζε τον εαυτό της ανοιχτόκαρδα για όποιον αγαπούσε.

Κάθε μέρα, προσπαθώ να φτάσω όλο και πιο κοντά στο να εκπληρώσω αυτή την υπόσχεση στη μαμά μου και να καταφέρω να της δώσω και να θυσιάσω έστω και το 1% από αυτά που έχει θυσιάσει αυτή για εμένα.

Μην ανησυχείς Μαμά, έχω πάρει την καρδιά σου.

Θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για εσένα, όπως τα κατάφερες και εσύ.

Με πολύ αγάπη.

[theghostofthepast]

καλααααα πως και δεν έχεις γράψει τίποτα καινούργιο;

Έχω γράψει αλλά τα έχω αφήσει στο πρόχειρο. Ανέβαζα συνήθως για να δείξω σε έναν άνθρωπο που νοιάζομαι πως είμαι εδώ. Αλλά η ζωή προχωράει. Όμως, δεν έχω σταματήσει. Ίσως ανεβάσω κάτι σύντομα.