Alapaap

Akó si Kjerrimyr R. Andrés at ito ang aking blog na naglalaman ng aking mga saloobin sa anyong pasulat. Filipino ang kinasanayan kong wika. Sa pagsusulat, alam kong may humahatak sa akin. Kailangan kong sumulat nang hindi bababa sa isang tula bawat araw. I'm Kjerrimyr R. Andrés and this is my blog where I express my feelings through writing. Filipino is the language that I use very often. In writing, there is something that inspires me. I have a quota to write at least one poem a day. e-mail: [email protected]

[thekejofglory]

Tabi

Sa ating pagkakatabi, na ipinagkataon lámang, isipa'y sumusubok lumikha ng kahulugang magdudulot ng mga nàsang liban sa harang habang inaasahan ang kinabukasan ng paggapang buhat ng damdamin ng pusong umaasang ang mga bagay na mahalaga'y hindi maisaalang-alang.

Magkatabing mga braso, magkadikit ang hanap lámang sa pagkakataong iyon ay pawang alapaap na magpapakatotoo ng isang naising ganap na kinabukasang hinding-hindi kukurap, bawat sandali nitó ay tila basurang kinakalap, mga alikabok at damdaming kikislap-kislap.

Mayroong ding nakatagong dinaramdam na tunay sa mga kakarampot nga lámang na naghihiwalay ay ang aming mga isinusot, alala ayaw maghinay-hinay sapagkat ang isipan niya'y 'di ko talaga gamay Kailanman ba ay malalagayan ang mga 'to ng málay? Kayâ, hanggang sa muli, pasiya'y mananatiling pilay.

(7 Marso 2015)

[thekejofglory]

Inaasahan

Matindi ang sikat ng araw, init ay nararamdaman sa aking mga braso. Nilalakad ko ang aking pupuntahan, ikaw ang biglang pumasok sa isipan ko, na habang naglalakad sa tawiran, iniisip ang maaaring pagkita sa iyo at siyang ligaya sa aking sarili ay sa sandali'y aking matatamo.

Pulso sa aking paligid ay 'di tunay na nasusunod, nadarama ko lámang ang damdamin sa loob kahit ano'y 'di mahihilod dahil sadyang iyong pakiramdam nanaman ang damdaming walâng puntod, kahit pa ipaulit nang ipaulit, pananabik sa kaniya ay 'di mapapagod.

Pag-aasam na 'di inaakalang darating sa aking pagdaramdam, ang pambihirang paraan ng pagtingin ay marahil damdaming aking hiram mula sa ilang siglo ng mga romansa itong pagnanais ay ikaw na inaasam-asam. Ngunit kahit mismo ang panahon ay aking tunay na tunay at nais na inaasam.

At nang nakita ko na at tama ang hinala, damdamin ay nag-uudyok na magpakasaya sa aking kalooban at humingi ng munting pasasalamat at 'di nadismaya, na sa pagkakataong ito ay muli'y nabiyayaan ng tunay na gantimpala, at sa mga panahong ito ay makakuha na ng damdamin at karanasang higit sa haraya.

(Hulyo 20, 2015)

[thekejofglory]

Tula ng Mapagmasid

Habang naghihintay sa kaniya nang taimtim, at ang paghihintay ay ang paghandusay sa sahig sa pagsuko sa antok, napatingin sadali, at nakita ko siyang pumsok ng kuwarto.

Nagkunwaring nakahiga pa rin, ngunit nang inilapit ang katawan sa sahig lalo, mabigat kong naramdaman, pusong dumadagundong;

kumakawalang damdamin mula sa paghiga sa sahig, tibok na nakikipagbanggaan kasabay ang hingang hindi mahinahon, mabigat. Ramdam na ramdam ko ang sarili at ang sahig na nakapamagitan buhat ng pagdagundong ng dibdib sa aking patag na ipinaghahandusayan.

Ginawa ang lahat ng makakaya upang paglapit sa kaniya ay higit sa lahat, hindi ko sinasadya -- kahit na hindi imposible na matatanto niya ito agad-agad.

Sa pag-upo, at sa buong tagal ng pananatili, nanlalamig ang katawan at ang mga kamay na tila nakapasok sa kuwarto ang ihip mula sa labas ng gusali. Sinubukan kong manatili at pilitin ang sarili na manatili nang manatili sa kabila ng napakasayang pakiramdam na pag-upo sa tabi niya.

Pinanonood ko siyang tugtugin at gitara at sabayan ang tunog na sana kinakanto ko sa iyo, at kinakanta mo sa akin. Pinagmasdan ang kakayahan mo, lalo na sa iyong mga daliri sa bawat galaw ng gitarang sana nagpapatotoo ng nais ipabatid.

Galawan din ng aking mga matá ang pagtingin sa kaniyang kamay, braso, buhok at anumang naisin ng hilong-hilong isipang ninanais na lámang na pansinin ang lahat sa kaniya at ang aking pambihira. Sapagkat hindi naman siguro mo akó makikita nang tingin nang tingin sa iyo buhat ng pasulyap-sulyap, pagtingin sa pinagpapractice-an, at ang nakaharang na bahagi ng iyong salamin -- ngunit napapansin na lang sa sarili, na ang pagpansin sa iyo ay hindi na lámang ganoon: napapatagal ang pagtitig, at higit sa lahat, napalalalim na haraya ng paghanga.

(Hulyo 15, 2015)

[thekejofglory]

Koleksiyon

Sa pagkakataong iyon ng tunay na pagkabagot, at sa tindi ng paligid na may malinis na poot, nakita ko at napansin, mga maalamat na hiyang mapupusyaw, makikislap, at maririkit na alibangbang.

Ano-ano ang nakikita, sa lahat ay naaakit, damdaming nagmamakaawa na humantong sa pagsirit; mga nais idadgdag sa kaalaman at sa mitsa nanaisin na makolekta, Cassis pila, Nassa arcularia

sa aking pinakagigiliwang petsa ng taon sa kabila ng lugar na malayò at aking hamon, sinisikap masiyahan, at ito ay kusang dumapo sa aking sikmura at ang oras ko'y huminto.

Ang ninanais ay nariyan na, tunay na nása harapan ko na; at inaakala ko talaga na ang iba-ibang nahahanap ay dapat iyon na talaga, ngunit 'tong nagmadling kasiyahan, walâ nang ikagaganda.

(Hunyo 15, 2015)

[thekejofglory]

Puwang

Ikinatutuwa ko ang puwang na umiiral sa harapan ko ngayon, itong hangin at alikabok na humihiwalay sa atin sa bawat sandaling ganito.

Ikaw ang aking nása harapan at napakarami ang nangyayari habang may nangyayari, ganito ganiyan, ano-ano, sari-sari.

Naging isang pananaw nang nakasanayan na, masarap hindi akuin sa sarili ang mga nararamdaman, ngunit nasasabik pa rin sa tuwing nahihinuha ko ang puwang at ang hiwaga ng saktong pagkalapit at pagkakalayo nating dalawa.

Nasisilayan ko sa katamtamang damdamin ang mga nais makamit ng aking mga matá, pagnanais damhin higit pa sa pagtingin

kayâ nanaisin na ang bawat bahagi ng puwang ay palalabuin sa pamamagitan ng tapat at isang tugon sa damdamin, magdidikit sa puwang, mula sa aking mga bibig at tila makakausap ang hangin sapagkat ito ang nais maglaho.

Ipinaiiwas ko ang pagkakataong mauuwi sa paglawak pa buhat ng pagsakop ng damdamin sa mga maaaring "dapat."

Ngunit sa hindi pag-iisip ng mga dapat nangyari, ipaubaya sa takbo ng panahon at pagkakataon, na hindi nakakikilala sa anumang espasyo buhat ng pagharap at paglundag sa maaari ngayon.

(Pebrero 21, 2015)

[thekejofglory]

masid

hindi ko matiligil ang sarili ko na paminsan minsan, tumingin nang matagal, minsan, tumingin nang kahit saglit lámang sa aking harapan at pagmasdan lang talaga ikaw sa kabila ng matitinding pinag-uusapan at seryosong pakikipagtalastasan

kasabay ng aking pananalita ay hindi ko talaga matigilan ang pagmamasid at paghahanap ng pagkakataon upang ang mga matá mo ay masilyapan at mapagmasdan, kayumangging siyang isang kahanga-hanga at anumang detalye sa mukha, anuman.

Nararamdaman ko rin sa aking isipan at damdamin sa rabaw ng aking pagdaloy ng isipan ang pagtingin mo sa akin

tila nakaharap akó sa tanging kahanga-hanga sa kabila ng mga nangyayari sa paligid, ikaw lang talaga ang nais pansinin, ang iba'y kailangan ko pang ipasailalim sa isipan.

(Pebrero 18, 2015)

[thekejofglory]

Bago, habang, pagkatapos.

Sa simula ng maaari kong pagpapahinga ay naramdaman ko ang pangangailangan, ang bugso, ang likas na pagdapo sa aking isipan, mga nais makita, mga nais maramdaman.

Iniisip ko ikaw sa alinmang sitwasyon, malabo man o may patutunguhan, hindi ko na maalala buhat ng aking pagód na isipan at sumusukong mga kalamnan dito sa sala habang ang sarili ay iniinitan ng kompletong mga damit at isipang bihis mula sa kaayusan.

Inaapak-apakan ang mga ladrilyo at ikaw ay inaasahang makita sa kabila ng dami ng mga tao at sari-saring pulut-pulutang pinapansin ng iba, ngunit sa bawat pagkakataon nga lang talaga, ikaw pa rin ang mapapansin at mapapansin hanggang sa maaaring pagkakataon na ang paghanga ay ibalik din sa akin at sarili ay maipahayag.

Alam ko na ngiti lang din ang aabutin ko sa kabila ng kaba at lalong pagkasabik na ikaw ay makita kahit sa sulok ng pagtingin at sa kabila ng madlang inaasahan ang napakalaki mula sa aking 'di ko maibigay.

Tahimik ang isipan ko ngayon habang lumilipas ang mga minuto, hanggang ang lumipas ay umabot ng limang oras hanggang sa sulok ng araw at simula ng bago.

At sa bawat pagkakataon ng kaunting gísing -- alam ko na nangyayari -- sapagkat ikaw lang din ang naaalala at ang pagsubok dito ay ang karanasan ko ngayon habang tinutulungan ang sarili na makawala mula sa katotohanan at ipabatid sa mundo na sumusuko muna ang katawan, bagaman ang pag-iisip sa 'yo ay 'di nasukuan ng pag-iisip, halos gano'n talaga.

Kahit sa matapos ang mahimbing na pagtakas at pagbalik sa katotohanan, iniisip pa rin, naiisip pa rin. Lahat.

(Pebrero 11, 2015)

[thekejofglory]

Mga Daan

Iniisip ko pa rin ang karamihan sa mga naaalala ko tungkol sa 'yo sa kabila ng mga pagkakataong napapaisip na lang dahil nais ka, o ninais kang isipin.

Lumihis man sa mga bagay-bagay sa tabi-tabi, mga nakakasama at isinasama sa pang-araw-araw,

ang bangketa ay nagiging daan.

Napagtatanto ang bawat pagkakataon na maaari, hatid ng pag-iral sa pag-unlad o paghatid tungo sa inaasam-asam buhat ng kasuklam-suklam na daan sa aking likuran na tatahak ng mga daan habang nakatakip ang mga matá, naghihintay ng pagkukusa na mapagtanto na kamay lang ang nakatakip at kailangan lang na tanggalin.

(Pebrero 4, 2014)

[thekejofglory]

Nakatutuwang Damdamin

Mula sa simbuyo ng kalungkutan at pagkadismaya, naiisip ko pa rin ang nangyari kahapon buhat sa talumpating napag-iwanan ng aking manigong pagkakataon.

At dumadaan din ang ilang oras ng pagpapahayag ng aking mga damdamin at natatanging pagdanas.

Ngunit, ngunit, ngunit

nang sa 'di-inaasahang pagkakataon na makita ka at pinipilit na maglapit ang ating mga pagtitinginan, doon bigla.

Biglang napatigil ang pagtingin, labì nais mapangiti, nakakaya naman, ngunit napaparalisa lang din ng tanawing ikaw.

Pagbati mo sa akin, labis na ikinatuwa, inalala ang kahapon, ngunit ang aking pusong madaling mahuli, hindi mo man sinasadya, dali-dali ang paghuli at napagtanto ang mga damdaming higit pa sa anuman.

(Enero 29, 2015)

[thekejofglory]

Tatayo

NAPATAYO. Nakalulungkot, ngunit hahalili akó sa 'yo. (Ipanalangin ang iyong pagbuti ng nararamdaman!) Akó na ang sasalo ng talumpati at tinitingnan ko na ang mga maaaring sabihin. Naisip ko rin ito bílang pagkakataon upang lalong makagawa ng isang dagdag na makatindig-balahibo na sa dulo, ikaw ay maaantig, mahahalina, matutuwa. Paghandaan na natin ang lahat-lahat para rito!

NAKATAYO SA PASILYO. Sumisigaw at sinasabi ang bawat salita sa táong nása harapan ko. Inuulit-ulit ang 'di-mabigkas at tinitingnan, tinititigan ang bawat titik, ang bawat salita. Ninanais na itaas ang boses, hinahasa ito upang sa gayon ay hindi malilimutan ang nakahandang talumpati.

NAKATAYO NA SA KUWARTO. Aligaga na upang bigkasin ang anumang kailangang bigkasin sa kuwartong ito, at ang mga nais mapalabas. Napansin ko na umalis ka bigla ilang segundo bago ang nais kong mangyari at ipamalas sa lahat. Handa na ang lahat, ngunit ang aking siyang pinakamahalagang papakitaan ay umalis para sa kung anumang paraang hindi ko maisip, ayaw kong maisip. Binigkas ko ang dapat bigkasin. Nagpatawa sa hindi mabigkas, malakas na ipinahayag upang marinig ng lahat. Ta's biglang inalala, tiningnan muli at napatingin sa bakanteng upuan. Hindi ko alam kung bakit, ngunit sa pagkakataon, sarili'y labis na nalungkot. Buhat ng pagnanais, sayang. Pagkakataon sana, pagkakataon sana, pagkakataon sana. Nakangiti pa naman sa pananalita, matindi ang paninindigan sa sinasabi, napagtagumpayan kahit pambungad lámang ang aking masasabi. Biro pa ng isang kaibigan, lagyan ng "I love you" sa dulo. HAHA.

NAKATAYO SA GITNA NG DAAN, NAGHIHINTAY NG MASASAKYAN. Iniisip ko na tuloy ang aking mga nararamdaman. Mahirap iproseso, ang dami, tila halo-halo, ngunit nararamdaman ko talaga. Kailangan bang magdamdam? Hindi naman talaga sa 'kin ang responsabilidad. Ngunit nanaisin ko talaga na siya ay nandoon at mapakinggan akó; inaasahan na ang pambungay na iyon ay maaaring pambungad na rin ng lahat sa kinabukasang inaasahan at natatangi sa lahat. Ngayong nag-aabang lang ng masasakyan sa gitna ng daan, buhat ng usok, dilim, at ang mga humaharurot na sasakyan sa dalawang gilid at aking harapan. Naiisip ko tuloy at ang mga matá ay nag-uumpisa nang mumuha. Nása likuran ko ang iba pang naghihintay. Buti at 'di nilá nakikita. Ayos lang na ipakita sa mga humaharurot na tsuper, ayos lang 'to. Nagbabakasakali na hindi nilá mapapansin.

(Enero 29, 2015)

[thekejofglory]

Sa Mga Pagkakataon ng Pag-Iral

Nakikita ko ang sarili sa ganitong kahihinatnan: na sa makikita ko ang bawat kasiyahan at itinatagong damdamin hanggang sa pagkikimkim mula sa madadalang na pagkikita at paminsan-minsang mga tagpo.

Kung ang pag-iral ng pagbawal ng pagtatagpo ay siyang ipinagbawal ng lahat ng mga pagkakataon sa mundo, ang pagkakattaong iyon ay ang aking maikling tagumpay -- isang antitesis sa mga pagnanais na naus matupad, ngunit sa kasamaang palad ay napaparatangan.

Bunga ng matagal na at ang malimit, iba ang sabik na dinaramdam -- habang sa pagkagulat, habang, at sa pagtatapos. Sa kaunting segundo ng mga paglipana sa akin, inaamin na ang lahat sa sarili at ikinasisiya na talaga ang pagkakataong hindi ko talaga inaakala, kasabay ng damdamin.

Lalo na kung mauulit sa mga 'di-inaasahang pagkakataon at mukhang pakiramdam ko ay nasagad ko na ang lahat ng biyaya sa kalangitan, na alam kong mauulit pa ito, bagaman sa matagal pang kinabukasan.

Naisalin ang ikaw sa damdamin; napasulat ang mga pagkakataon sa mga dumaan lang, ngunit tunay na kanais-nais na hindi ninais na ngayon ay kinakailangang manais muli, mga tagpong nagpapatunay ng sarili at ang damdamin na naipakita ko sa pagngiti sa kaniya, pagpapakita ng sayá.

(Enero 26, 2014)

[thekejofglory]

Mga Pagkakataon

May mga pagkakataon na ikaw ay tunay na mas ninanais ng lahat-lahat ko upang ika'y masulyapan muli sa loob ng napakaliit na espasyo: 150000 metrong kuwadrado, napakaliit na arena, hindi ka pa mahanap-hanap.

Hinahanap-hanap kung saan-saan, inaasahan na ika'y sumulyap kung saan ang akó ay siya ring kinahuhulugan, iisipin na alam mo at ikaw, akó, magkakatagpo nang sinadya at tunay na may pagnanais mula sa kung saan.

Ikinatutuwa ko ang sadya at 'di-sadya na nangyayari sa mga kinalaunan, ngunit hinahantay-hantay na lang ang mga pagkakataon ngayon.

Masulyapan ko muli ang iyong mga matá, pisngi; mapansin ang iyong paggalaw; at mapakinggan ulit ang iyong boses; maramdaman muli ang iyong mga daliri at palad; nakatutuwang isipin at kung liban ay tunay na napakahirap sa aki'y unawain pa.

Pagkakataong mga ninanais, tila hindi ko makuha-kuha sa kasalukuyan, baká sa hinaharap, baká sa napakalayong hinaharap sa aking pakikipagsapalaran sa pagkakataon.

Iniisip ko ang damdaming nananalaytay, bugso ng pagsamo at pagtatanggi na sobra na at hindi na kakailanganin pa.

Kulang pa, kulang pa, mayroong kulang.

May mga pagkakataon na ikaw ay tunay na mas ninanais ng lahat-lahat ko

at ang pagkakataong iyon, ay ang aking araw-araw.

(Disyembre 13, 2014)

[thekejofglory]

Nakagawian Nang Maramdaman

Alam ko nang kahit saglit lang o sulyap sa araw na ito ay hindi ko mararanasan o ang alisin sa akin ang karanasang ito, kailanma'y hindi ko makakasanayang unawaan.

Ilang araw ng pananabik at mga pagkakatao'y hindi ko tinatanggap. Pag-uusap sa likod ng tábing, kailan kayâ ulit magkakaroon ng mga pangangailangan?

Kinasasabikan ko pa naman ang bawat dumadaang pagkakataon na maaaring pagtatagpo, ngunit mahirap din palá, iniisip na lang na pinahahaba pa ang aking bakasyon.

Iba man ang aking puntahan, buhat ng nakasanayan nang gagawin upang táyo ay magkita, sa eksaktong oras, iyon at iyon din, naramdaman ko ang pananakip sa dibdib, pag-aalburuto ng damdamin at pagsasama ng niyerbos.

Tinakbo ko ang paraan upang táyo'y magkita. Nagkamali sa ilang gusali at ilang hagdanan, taas-baba hinga nang hinga buhat ng kapaguran.

Tinatangka ko ang maraming bagay at siyang iniisip ko pa rin ang mga napakaraming paraan. Itinutuloy ko ang pakikipagsapalaran at patuloy na pagdamdam sa panunupil ng kalawakan laban sa aking kagustuhang mamuhay nang may kasiyahan at ikaw ang natatanging tanaw ko pa.

Napakalaking mga bagay, ngunit marahil sa iyo ay hindi mo man lang mapapansin. Ang mga nararamdamang ito ay pinagtatalunan pa at sa bawat hakbang ay lalong napasusubsob sa lupa at ang langit na kaakibat.

(Enero 12, 2015)

[thekejofglory]

Kabang Hanap

Habang dumadaloy ang oras sa aking paghihintay sa bawat silid o sa aming tambayan, hinihintay na ikaw ay masulyapan agad-agad kahit na mamaya pa ang ating magiging pagkikita.

Inaasahan ang pagpasok mo sa silid o ang pagbubungguan natin sa pasilyo

dahan-dahang umaarangkada ang kaba at pintig na aking nararamdaman iniisip ikaw at bunga at sanhi.

Buhat ng damdaming itinatali at samahang nais idakila at sa mga pagkakatao'y nais iparaya at ibaubaya na lumago, lumawak, lumalim, maging makatotohanan.

Damdamin, mga damdamin na umuusbong paisa-isa ang dagdag bawat segundo, hinihintay na masulyapan ka at makawayan man lang sa malayo

Pagnanais na bunga ng ilang araw ng pagtitiis at para na rin sa ilang araw pa ng ating hindi pagkikita, ngunit ang tanging mga hiling lang talaga ay iyong sa pasilyo o sa gitna ng lawak ng mga pagkakataon.

Subalit napapayakap na lang akó sa braso ng akung butihing kaibigan buhat ng iyong pagka-abalá sa mga bagay-bagay na ninanais ko na sana akó'y siyang kasama at tagahanga.

Hanggang ngayo'y naghahanap pa akó kung paano isalin ang aking mga damdamin sa aking makakaya at mga paraang taos, tagos, ng panaghoy.

Sinasagot na lang ang sarili sa pagkita sa 'yo sa tábing, ngunit iba talaga, nais kong danasin ngayon din ang aking totoong kaba.

(Enero 11, 2015)

[thekejofglory]

Isipang Pampawala ng Págod

Napagtanto ko rin talaga ang kasalukuyang pagbibigkas sa akin ng kalikasan at mundo ng katotohanang ngayon lang siyang dumapo at pinansin mula sa pambihira:

na ito ang aking pinakamasaya sa lahat!

Napagtanto matapos ng mga pangyayari at masasabi na ito talaga ang tunay sa sarili ay nakapagbibigay ng ligaya buhat ng mga maaaring hindi mangyari, kahit na ito ay hindi pa nangyayari.

Sandaling mga napagmunihan at nakakasalo kung makatutulog na lang o kung sa gabí ay pagód, mga matá'y 'di na nakaiintindi.

Alam kong may mas hihigit pa na dadaan, ngunit ang bawat hakbang ay aking ikinasisiya; unang beses na ang sarili ay magpahayag ng ganitong damdamin at pagtaya sa mga kilos ng araw.

Buhat pa lang naman ng kaunting buwan at iilang mga pagkakataon na hindi mahalaga, hindi malalim, mga pag-uusap ay 'di-matalas sa mga pagkakataon.

Buhat pa lang naman ng ilang sandali na aking ikinababahala na baká mawala at iniisip ang katotohanan sa bawat naiisip na tagumpay at matayog na pangalan sa iisang pinag-iisipang tatangkaing tadhanain ang bawat hakbang.

Panata ang panatilihin ang ganito.

Ngunit sa masidhi, iniiwan mo ang katahimikan, mga minimithi ay magiging pagnanais, ugat ng dugo, pangalang tatatak sa mga landas ng mga ikalulungkot niya, ngunit bagaman ito na ang aking pinakanaranasan, hihikayat ikaw na maging iisa sa akin ang panata at bandila ng pagtatanggol sa nararamdaman.

(Enero 8, 2015)

[thekejofglory]

Mga Pintig sa Hangin

Nakahiga ang aking ulo at nakaharap sa labas habang nariyan lang ang katawan ko, dito sa jeep, ninanais mahaplusan ng napakalakas at napakalamig na hangin ng Enero

inaalala nang sa kuwarto ikaw kanina pumasok at ang lamig ng simoy, bumalot sa katawan at sa aking mga kamay; naninigas ang katawan, mga matá'y naaaligaga sa anumang nais harapin at masayang pagmasdan.

Dumaan ang mga sandali at ramdam ang pintig ng damdamin, init lamig, kaba sa pagnanais. Labis-labis inihaharap ang sarili sa lahat at ninanais na ang paghaharap ay kaniya ring makikita sa harapan;

bunga na rin ng ilang linggong pag-aabang sa kaniyang masisilayang siya, katawan at kalooban, kabuuan at ang bawat piatagpi-tagping mga detalyeng pinagmamasdan ng mga anghel sa kalangitan at ang sinag ng bawat halaman, laging hinaharap.

Dulo na nang tinalon ko ang kaba, inisip ang maaaring pagpasok, siyang tumumbad pa rin sa akin: walâng kupas na tanawin na tila Mayong aktibo ngunit nananatili pa rin ang ganda, hugis, ang pagkabuo nitó.

Umusad ang pag-uusap ang ang bagong kasaysayan, ang bakas ay dahan-dahang nauukit sa mukha ko, baon ko kahit mamaya sa mga usok ng highway at anumang kinaiinisan sa pamamasahe. Dumaloy at hinayaang magparaya, at sa kabilâ ng mga panandaliang pagkakabigo ng mga segundo, ninais pa rin na ikaw makasalamuha nang makasalamuha.

Nagtagumpay lalo na nang ikaw ay nagtatanong na rin; nais sanang sigawan sa bawat hinto na ang mukha mo ang humahadlang lang sa pananalita, ngunit sa pananalitang ito, ikinasiya ko talaga at sinubukan ko ang hindi ko inakala.

Tumigil din ang lahat at ang lahat, maagang natapos din. Ikinalungkot ko sa mga maaari pang dapat, mga nagdaan na maaari pa nating pahabain at kasalukuyang magiging bagong kasaysayan. Ngunit alam na rin sa wakas ang tagumpay; siyang kinahuhulugan, siyang hila.

(Enero 5, 2015)

[thekejofglory]

Simula

Iniisip ko kung paano simulan ang bagong simula.

Sisimulan ko talaga... Sisimulan ko talaga.

Sisimulan ko talaga!

Sa simula!

(Enero 4, 2015)