Reflectie @thiscrapbook - Tumblr Blog

Want voor een overheid geldt al gauw: een signaal moet wel passen binnen de bestuurlijke werkelijkheid. Anders kunnen we er niet zoveel mee. Binnen het bestaande organogram moet bijvoorbeeld iemand aanwijsbaar al verantwoordelijk zijn. Anders valt een signaal dood.

Een koninkrijk van papier – De Groene Amsterdammer

“Like an operating system, the medium of infrastructure space makes certain things possible and other things impossible. It is not the…

In de serie Tegenlicht Toekomstverkenners gaan we met tien inspirerende sprekers op zoek naar sporen van de toekomst in het nu. In deze vide

Het probleem zit niet in de verkeerde regels, maar hoe de bureaucrateie is georganiseerd. En de Nederlandse moraal van 'mensen moeten hun gedrag maar eens gaan aanpassen' is poepduur.

#Youtube

De Australische architect Richard Leplastrier wordt wereldwijd geroemd om de kleine, houten woonhuizen die hij ontwerpt. Hij ontwikkelde zij

#architecture

Het vergt van de ecoloog een boel uitleg om zijn punt te maken. Met een vaak negatief geladen boodschap bederft hij het feestje dat in volle gang is. De meerderheid gaat voorts stilzwijgend uit van de superioriteit van de eigen soort. De natuur dient de mens. Pas als ons eigen belang in het geding komt en de schade aan de natuur zo hoog is dat wij er hinder van ondervinden, komen we in het geweer.

Is it evading the question “what is criticism?” to ask instead what criticism does, what it can do, in 2016?

Anya Ventura advocates for slowing down art criticism with language as intricate as looking in this new essay opening up our feature on alternate times in the art world.

As the late political scientist Herbert Simon astutely observed, “a wealth of information creates a poverty of attention.”5 In an economy premised upon speed and saturation, it’s not connoisseurship or judgement critics have to offer but a more precious resource. What the critic has to give is the fruits of looking laggardly, an attention that appears in increasingly lesser quantities today, a long and sustained commitment to coaxing meaning from mute objects. Though we “pay” attention, our attention need not be regulated by the industrial logic of clock time. What the critic has to offer is her own subjectivity, her own careful, glacial experience of a work of art, especially ones that do not immediately break open to the spectator’s gaze. I believe this type of slow looking restores both art and viewer to the gift economy, an economy that Lewis Hyde has said is governed not by the logos of the marketplace but eros, an economy of reciprocity and mutual exchange.6 Indeed, the word “attention” comes to us from the Latin attendre, which literally means to stretch towards something, that reach for the space outside the self that forms the basis of kinship. Where logos alienates, eros brings near. So perhaps the role of the critic is this: to attend-by-proxy for the public.

#william gibson

Greg Tate’s best paragraphs throb like a party and chatter like a salon; they’re jam-packed with names and references that shouldn’t get along but do.

If life has become an endless series of sarcastic jokes and pop references, a competition to see who can care the least, we’ve made a collective misstep.

#the stone

basis voor actuele kunst

felixfluxus

Jeanne van Heeswijk

On spatial politics and artistic research

A new publication on changing digital geopolitics globally. Edited by Leonardo Dellanoce, Amal Khalaf, Klaas Kuitenbrouwer, Nanjala Nyabola, Renée Roukens, Arthur Steiner and Mi You.

Artists, like gardeners digging their fingers into the earth, plant seeds in the soil of society, from which new landscapes emerge. People grow along with these landscapes, embodying change arising from shared imagination. From this embodiment flows the collective expression of new structures and perspectives. Meanwhile, we keep our eyes fixed on how we ideally want to see and experience the world.

Tina Lenz in Radical Imagination: An exploration of social art practices

The modern day structures of capitalist patriarchy function similarly to the Old Testament God, setting traps for us that cruelly test our ‘resilience’ and faith, itself remaining invisible to us. With no thing or no one to point the finger at we instead point at ourselves and each other to seek explanation, blame, vengeance.

Vrouwelijke wetenschappers, kunstenaars en activisten voeren in november gezamenlijk naar de poolcirkel. Om metingen te doen, maar ook om te

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Reflectie