Sudeley Castle, Gloucestershire (2008) Designed By: Henry Krokatsi
wallacepolsom
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH

⁂
Xuebing Du
YOU ARE THE REASON
trying on a metaphor

roma★
🪼
Sade Olutola

祝日 / Permanent Vacation
$LAYYYTER
Cosimo Galluzzi

Janaina Medeiros
occasionally subtle

@theartofmadeline
NASA

#extradirty

shark vs the universe

pixel skylines

oozey mess

seen from United States

seen from Sweden
seen from United States

seen from China
seen from Brazil

seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye

seen from Brazil
seen from China

seen from Singapore

seen from United States
seen from United States
seen from Brazil

seen from United States
seen from United States
seen from United States
@tijdverdrijf
Sudeley Castle, Gloucestershire (2008) Designed By: Henry Krokatsi
why do computers even need updates. I love her the way she is…
“Je kan niet meer doen dan je best.”
—
toch? (via
horenluisteren
)
Je uiterste best.
Je kan wel meer je best doen.
Ik wil graag zien, denk ik, omdat ik dat kan, en leven, voluit en gretig, omdat ik dat toch moet en het dan maar beter goed kan doen. Ik wil blijven stappen, tegen de wind in, langs huizen, bomen, water, wolken, stappen en blijven stappen, tot aan de verre einders, tot daar waar alle beginnen begint. Ik wil stoppen met hopen, denk ik, en doen wat moet gebeuren om het te doen gebeuren. Ik stop mijn handen in mijn zakken en versnel mijn pas. Ik wil eindelijk worden wie ik ben, niet wie ik altijd dacht dat anderen wilden dat ik was. Ik wil niet vergeten. Ik wil mezelf nooit meer ergens achterlaten. Ik wil begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna. Ik wil redden wat er te redden valt, mijzelf bijvoorbeeld, ik wil weten wat ik waard ben, kiezen voor wat klopt en goed is, geloven dat dat mag. Ik denk: dat is het, ik wil durven, eindelijk.
kus me
langs de namen van planeten
voorbij Saturnus in volste breedte
Uranus, Neptunus
en alle die ik ben vergeten
laat me nooit meer los
Nog voor ik zijn hand had geschud, wist ik dat hij een man was die al zeventig jaar vocht tegen wat hij nooit had willen voelen.
Hij vertelde over het verschil tussen verbinden, hechten en onderhouden - en waarom dat in de achterhoek nu eenmaal makkelijker was dan in de Randstad.
De draaikolk in mijn glas vertraagde.
”Het is,” bromde hij met een accent waarbij de klinkers werden overgeslagen, “net als met jullie, jonge mensen.
”Als jullie iets doen, denk je eerst na over hoe je het gaat aanpakken. Terwijl je het uitvoert, ga je na of je het daadwerkelijk doet op de manier waarop je het had uitgestippeld. Als je klaar bent, evalueer je of het is gelukt en wat je de volgende keer anders gaat doen.”
Zonder te knikken liet ik met mijn ogen merken dat ik instemde. Ik leunde voorover en schoof het glas, dat een kring op de uitgedroogde tuintafel had gemaakt, opzij.
‘Weet je wat je dan doet?” vervolgde hij.
“Je denkt drie keer.
Je doet maar één keer.”
- 27-05-17, Oldenzaal
Opeens weer toepasselijk
Dozen vol dieren
Dit is even een testje. Een testje omdat ik eigenlijk na een ruime drie jaar lang nog steeds niet precies weet hoe Tumblr werkt. Ik heb zin om te schrijven en doe dat ook geregeld, maar zelden nog online. Hoewel ik weet dat het nooit zo een vaart zal lopen en hoogstens een enkele verdwaalde internetter nog op deze site kijkt, moet ik altijd wennen aan het idee dat internet eigenlijk één grote openbare database is.
Ik hoor je al denken: waarom begin je met schrijven als je geen inspiratie hebt? Dat is dus juist net niet het geval; ik heb namelijk veel te veel inspiratie. Veel meer zinnen dwarrelen er momenteel in mijn hoofd dan mij handen zin hebben om hier zwart op wit te zetten. Na een lange tijd keek ik vandaag naar een variant op Boer zoekt vrouw. Sinds ik in Leiden woon, kijk ik eigenlijk alleen nog televisie bij mijn ouders. Hoewel ik dus eigenlijk weinig lol heb aan het concept van televisie kijken, schrijf ik nu zelfs daarover (dit stond echt onderaan mijn lijstje - het moet niet gekker worden). Het hele idee van vee en talloze boerderijen hier in ons lage kikkerlandje is namelijk ook iets wat mij mateloos kan fascineren. De temperatuur tikte vandaag even boven de twintig graden Celsius aan en dus gingen wij, net als vele Hollanders met ons, barbecuen. Terwijl ik daar een portobello weg zat te stouwen, dacht ik aan de scheve verhouding van koeien, varkens en mensen in ons land. Het is bizar.
Ik heb dus genoeg ideeën om over te schrijven. Het voelt een beetje als toen ik vroeger aan mijn moeder vroeg wat ik nu weer eens zou tekenen omdat ik niet kon kiezen. ‘Geen dieren Em, doe eens iets anders dan een paard, want daarvan hebben we al dozen vol.’
Bart Moeyaert
GEDICHT VOOR GELUKKIGE MENSEN
Van alle mensen die het lachen is vergaan, loopt een op de drie blind over je heen en kijkt dan om. De wereld is juist niet van iedereen, dat slag. De overige twee vallen niet op. Hun armen bungelen halfstok. Onder hun tong zit gram. Ze kennen haast geen zinnen zonder tss. Zo zuinig zijn ze op hun lucht. Je staat erin voor je het weet. Heb ik iets van je aan misschien is uit hun mond geen vraag. Een wenk: kijk naast hun kleren. Wijs naar elkaar, wijs naar het water met de zon erboven. Zeg blije dingen als: wij moeten zeer de moeite zijn, als zelfs de zee tot hier komt, weggaat en zich weer bedenkt.
(c) Stadsdgedicht Antwerpen Uit Gedichten voor gelukkige mensen (uitgeverij Querido, 2008)
Ik liet mijn hond in je gezicht bijten en je bloedde als een rund. Vergeef me. Je leek me zo lief en zo zacht die dag en ik wilde alleen maar kijken of je dat echt was, zo lief en zo zacht. Uit: De eerste letter, Lieke Marsman