Sinds 1 januari 2015 is de participatiewet van kracht. Een wet die belooft dat iedereen mee kan doen, ook als je arbeidsgehandicapt, arbeidsbeperkt o.i.d. bent. Een mooie belofte toch? Â Nou de praktijk nog en die is, zoals bekend, niet om over naar huis te schrijven.
Er zijn namelijk een paar problemen verzonnen. Anders kan ik het niet noemen. Het oude systeem met de sociale werkplaatsen e.d. ging best goed. De mensen die er werkten waren over het algemeen blij en gelukkig dat er werk was dat ze konden. Maar in onze op geld gebaseerde schijnwereld moeten alle bedrijven, inclusief de overheid, winst maken, dus ook de sociale werkplaatsen. Laat dat nou net niet gaan met mensen die niet in staat zijn mee te gaan in de razende ratrace rollercoaster die blijkbaar bij deze tijd hoort. De participatiewet had de oplossing: deze mensen worden geplaatst bij reguliere bedrijven tussen 'normale' mensen, er werd een verplichting van zoveel arbeidsgehandicapten op zoveel medewerkers ingesteld en de SW-bedrijven verdampen vanzelf door gebrek aan nieuwe instroom van arbeidsgehandicapten. Iedereen moet meedoen in de razende ratrace rollercoaster, ook als je dat niet kunt. Maar daaraan was wel een voorwaarde gebonden: er moet loonwaarde vastgesteld worden van deze werknemer waarbij de vraag is of de werknemer in staat is het wettelijk minimumloon te verdienen. Daar kan ik enigszins in meegaan, mits op de juiste wijze vastgesteld en uitgevoerd.
Loonwaarde bepalen doe je zo:
- Beoordeel samen met de werkgever welke werkzaamheden de werknemer op de werkplek uitgevoerd heeft.
- Stel de taken die de werknemer verricht vast en bepaal wat het aandeel (percentage) van deze taak in het totale takenpakket is. Het totale takenpakket omvat 100% van de totale arbeidstijd van de potentiële werknemer.
- Stel vast wat de normfunctie van een werknemer zonder beperking is en het functieloon dat daarbij hoort.
- Stel de normen vast voor de prestaties waarop de loonwaarde wordt bepaald: tempo, kwaliteit, inzetbaarheid per taak.
- Stel de afzonderlijke prestaties (in percentages van de norm zoals bij 4 vastgesteld) op de onderdelen tempo, kwaliteit en inzetbaarheid vast per taak. Factoren die van invloed zijn op de prestaties van de werknemer mogen maar bij Ă©Ă©n van de onderdelen worden meegeteld, dus bij tempo, kwaliteit of inzetbaarheid.
- Bepaal de prestaties van de werknemer per taak op tempo, kwaliteit en inzetbaarheid.
- Stel de loonwaarde per taak vast: het aandeel van de taak in het totale takenpakket (zoals vastgesteld in stap 2) vermenigvuldig je met de prestatie per taak (stap 6). De loonwaarde is een percentage van het functieloon.
- Stel de totale loonwaarde vast door de verschillende loonwaarden per taak bij elkaar op te tellen en af te ronden op hele procenten. De uitkomst is een percentage van het functieloon.
Nadat deze stappen doorlopen zijn kan de volgende stap genomen worden: het bepalen van de loonwaarde per taak: L=T*K*I*BT
T = prestatie in de taak in tempo van de potentiële werknemer uitgedrukt in een percentage van wat een gemiddelde werknemer met een soortgelijke opleiding en werkervaring presteert.
K = de prestatie in de taak in kwaliteit van de potentiële werknemer uitgedrukt in een percentage van wat een gemiddelde werknemer met een soortgelijke opleiding en ervaring presteert.
I = staat voor de prestatie in de taak in inzetbaarheid van de potentiële werknemer uitgedrukt in een percentage van wat een gemiddelde werknemer met een soortgelijke opleiding en ervaring presteert.
BT = de bijdrage van de taak aan het totale takenpakket.
De uitkomst van deze formule geeft dus het antwoord op de vraag, wat is de loonwaarde van persoon x.
Gepikt van deze website: http://www.werkenparticipatie.nl/detail/article/loonwaardebepaling-theorie-en-praktijk.html
Gelukkig is dit voor iedereen duidelijk en is uiteindelijk het college burgemeester en wethouders verantwoordelijk. *Sarcasm off*
Nu doet zich het volgende fenomeen voor. Mensen die niets mankeren, een ruime werkervaring hebben en in de bijstand zijn beland, worden opeens geconfronteerd met de loonwaardebepaling. Waarom?!? Het niet hebben van een betaalde baan maakt een mens niet arbeidsgehandicapt!
De bijstandsgerechtigde wordt gedwongen te gaan werken met behoud van uitkering, een proefplaatsing van een maand of 3. Daarin wordt de loonwaarde bepaald. Niet de werkelijke loonwaarde maar of iemand in staat is om het wettelijk minimumloon te verdienen. Bij gezonde mensen zonder "vlekjes" kun je er gewoon vanuit gaan dat zij prima in staat zijn het wettelijk minimumloon te verdienen.
De werkgever is er niet bij gebaat de werknemer een loonwaarde toe te kennen op of boven het wettelijk minimumloon omdat de werkgever voor mensen met een loonwaarde lager dan het wettelijk minimumloon loonkostensubsidie kan krijgen.
Er is nog een puntje met betrekking tot de loonwaardebepaling. Als je iemand zijn loonwaarde gaat bepalen in een job waar hij niet geschikt voor is, zal de loonwaarde veel lager zijn dan wanneer de loonwaarde bepaalt gaat worden in een job die de bijstandsgerechtigde wel ligt.
Daarmee kom je weer op de vraag Waarom Stoppen We Niet-arbeidsgehandicapten In Een Gehandicaptenwet???
De goeie ouwe betaalde proeftijd was een prima tool om te bepalen of iemand in staat was de job te doen. Waarom kan dat nu niet meer? Wie heeft bepaald dat het niet hebben van een betaalde baan leidt tot arbeidsbeperkingen? Hoezo krijgen we wel een salaris als we zonder relevante werkervaring, werkritme en werknemersvaardigheden op ons 24ste met een baan beginnen? Moeten we hieruit concluderen dat je arbeidsgehandicapt wordt als je op latere leeftijd een tijdje zonder betaalde baan zit?
Wat een flauwekul. De tool loonwaardebepaling is niets anders dan een gevaarlijk instrument om mensen te verdebiliseren, te framen tot een schim van hun vroegere zijn voordat zij in de participatiewet verzeild raakten en daar dan ook nog grof aan te verdienen op kosten van de belastingbetaler. Foei.
We moeten er dus vanaf. En dat kan. Voer het Durfplan in met het voorwaardelijk garantie inkomen. Loonkostensubsidies zijn niet meer nodig, doelgroepen schaffen we af, iedereen kan werken naar vermogen omdat je uit kunt gaan van wat je wel kunt. In de participatiewet moet je de nadruk leggen op wat je niet kunt om te voorkomen dat je je inkomen kwijt raakt. Met het voorwaardelijk garantie inkomen gebeurt dat nooit, elk werk loont zodat je kunt doen wat je leuk vindt en goed in bent. Loonwaardebepaling in de huidige vorm hoeft niet meer omdat het niet loont voor diverse partijen om daar mee te gaan sjoemelen ten koste van de inkomenszoekende. Met de werkgever maak je afspraken over de declareren uren en tegen welk loon. Het klassieke arbeidscontract schaffen we af. Het is niet meer van deze tijd en slaat daarom de plank volledig mis. Werkgevers die zieke werknemers 2 jaar verplicht moeten doorbetalen. Niet fair en het kost betaalde banen. Te hoge afdrachten over loon, schaf het af. Geld moet rollen voor een bloeiende economie en daarom moet je inwoners een fatsoenlijk inkomen gunnen, zij zullen het geld wel laten rollen. Tegelijkertijd biedt het voorwaardelijk garantie inkomen een sociale zekerheid.
Tot slot: Bestuurders, consulenten en ander "hulpverleners" in de werklozenindustrie, vraag nou eens aan de inkomenszoekende wat hij nodig heeft en luister dan ook naar het antwoord! Soms vraag ik me weleens af wie er nou echt arbeidsgehandicapt is.
blakekathryn
prguitarman
jacobvanloon
annaxmalina
germansingergirl
theartofmadeline
