[timetravellerblr]

Another Ordinary Thursday

Well, it’s really an ordinary Thursday. I just wasted my time doing nothing, most of them staring at the blank wall at our living room. Well, I don’t know what to feel, I’m very guilty of making God’s plans for me ruined because of doing nothing. I just visited my site because I want to let out of my feelings. anyway, it’s really an ordinary Thursday. I used to do this everyday, actually. Okay, good night folks!

[timetravellerblr]

Walk the talk. Do your best to be the "alagad ng media". #masscomm #pusosatrabaho (at Intramuros, Manila)

[timetravellerblr]

May grado, ngunit nananatiling malabo

“Grades don’t define you.” ‘Yan ‘yung kataga na madalas na nating naririnig kapag may taong nakakatanggap ng mababa o mas malala, NAGBABAGSAKAN na grade, lalo na kung ‘yung taong ‘yun ay kilalang palaaral na halos maubos na ang sinunog na kilay para lang maipasa ang subject(s) na mayroon siya. Pero kung ating titingnan nang maigi, hindi ba’t ang grade na ating natatanggap ay nagpapakita ng ating performance sa mga subject na mayroon tayo? Hindi ba’t ‘yun ang kabayaran ng halos walang tulugan, buwis-buhay (oo, lalo na sa kurso naming broadcast communication), at kapagud-pagod na pagpapagal para lamang makamit ang kumikinang pang grade na magsisilbing tulay natin sa mas matagumpay nating kinabukasan?  Katulad nga ng gasgas na linya ng mga teacher, “Kayo ang nagdidikta kung ano ang magiging grades niyo. TAGA-COMPUTE LANG KAMI.” Pero bakit tila hindi naman ‘yun ang katumbas na grades ng mga in-input namin para sa mga requirement na binigay nila sa’min?

PINILI KONG ALISIN ANG LARAWAN NA INILAGAY KO RITO DAHIL SA NINAIS NG AKING KAIBIGAN NA NAGMAMAY-ARI NG LARAWANG IYON. NGUNIT ANG LARAWAN AY NAGLALAMAN NG KANILANG USAPAN TUNGKOL SA KANYANG PAGTATANONG SA KANYANG GRADE NA 2.50 SA ISANG SUBJECT NA KUNG SAAN ANG PROFESSOR NIYA ROON AY AKIN DING NAGING PROFESSOR.

Ayan lang naman ang nakuhang sagot ng isa kong kaibigan, mula sa ibang course, sa isa niya ring subject na kung saan parehas kami ng professor. Nakakalungkot isipin na sa kabila ng pagsisikap niya sa subject na ‘yun ay ‘yan lang ang matatamasa niya. Kung gaano magbiro si sir sa klase namin, gano’n din pala siya sa pagbibigay ng marka sa’min. Naalala ko tuloy ‘yung minsang sinabi sa’kin ng pinsan ko tungkol sa mga professor, “Kung sino pa ‘yung terror at masungit, sila ‘yung matino magbigay ng grade. Kung sino ‘yung palabiro at palangiti, sila ‘yung magaling manghula ng grade.” Totoo nga, at hindi ko alam kung ano nga ang naging basehan niya sa pagbibigay ng grade sa mga nagiging estudyante niya, at sa huling pakikipag-usap, nakuha niya pang magbiro sa isang seryosong usapan. Hindi man ako ‘yung isa sa mga taong nabigyan niya ng palakol na grade, o katakot-takot na singko para sa mga katulad naming kolehiyala, alam ko pa rin na masakit at mahirap pa rin ang mabigyan ng gano’ng klase ng grade, kasi alam mong hindi ‘yun ang deserve mo, kasi kahit gaano pa kahirap ‘yung subject niya, sinisikap mong mag-cope up sa feeling mo out of this world na lessons niya. At ano pa ang pinakamatindi? Kaya raw gano’n ay dahil sa binagsak nila ang finals. ‘E kung finals lang naman pala ang pinagbasehan niya, ‘e para saan pa ‘yung mga quizzes na binigay niya na halos maiyak na kaming lahat dahil hindi namin naintindihan ‘yung lesson niya? Nakakahiya naman sa kanya, na sa tagal naming naghihintay sa klase niya na kahit isang oras na siyang late ay pilit pa rin naming pinapasukan, kasi ang tanging magpapataas na lamang ng grade namin ay ‘yung attendance niya, na hindi niya rin naman pala gagawing basehan ng pagbibigay ng grades sa estudyante niya. ‘Pag tinamaan ka nga naman ng lintik ‘o! Paniguradong mata lang ang walang latay.

‘E paano kung sa akin na mismo tumama ang lintik? Gaano na katindi ang mararamdaman kong inis? Heto na nga, maski ako, minalas sa pag-ikot ng roleta. Ano pa nga bang mararamdaman ko? ‘E ‘di inis! Pero tumaas lang ng kaunting inis kaysa do’n sa inis ko para sa mga kaklase kong naunang tamaan ng lintik. Kasi pakiramdam ko, quits lang kami. Paano ba naman, absent siya sa klase kaya’t wala naman kaming natutunan sa kanya. Ang kaso lang, sa’min ang pinakamalaking epekto--wala na nga kaming natutunan, nadarts pa kami (sure akong ‘di roleta ‘yun ‘e. Maswerte kaya ako do’n!). At ano nga bang nakuha ko at naghihimutok ang butsi ko? Gusto mong makita? Ito na...

Hahaha! ‘Nahiya pa si ma’am. ‘Di pa ginawang tres... ‘yung english ng puno. JOKE! BAKA LALO AKONG MA-BEASTMODE!

Ano pa bang magagawa nitong mga himutok ko? Wala naman. Pero kahit wala na ‘kong magagawa sa grades ko ngayon, may magagawa naman ako para hindi na maulit pang muli na makakuha ng grades na gano’n. Naalala ko bigla ‘yung kuwento na nabasa ko sa facebook, tungkol sa isang professor na nakakuha rin ng singko sa isang subject na math noong college student pa siya. Sa halip na panghinaan ng loob ay ginawa niyang daan ang pagbagsak na ‘yun para magsumikap pa sa pag-aaral. At ngayon, professor na siya sa subject na math. Amazing right? (Regine *Whoo!) Sabi ko nga do’n sa kaibigan ko, kapag ako naging professor, hindi ko hahayaan na maging pabaya rin ako katulad ng ibang professors ko ngayon. Lalo na ngayon na hindi lang isang beses na nangyari sa’kin ‘to, maging noong high school ay naranasan ko na ‘to.

Ang karanasan naming ito ay maihahalintulad ko sa isang eyeglasses, may grado man ngunit tila malabo pa rin ang nakikita ko. Ang tanging pwedeng gawin ay ipacheck kung sukat ba talaga sa’min ang grado upang maging malinaw na ang aming nakikita, na tama na para sa’min ang dapat naming makuha. Ngunit tingin ko ay hindi mababago ang lahat kung hindi nagbabago ang sistema ng pagsukat nila. Walang ibang solusyon kung ‘di ayusin, o mas mabuti ay baguhin na ang sistema upang ‘di na maulit ang pagkakamali. At advance Halloween na rin sa inyong lahat. Ipagtitirik ko na ng kandila ang namatay kong grado sa kanila.

[picsandquotes]

MORE QUOTES HERE | INSTAGRAM | FACEBOOK

[picsandquotes]

MORE QUOTES HERE | INSTAGRAM | FACEBOOK

[timetravellerblr]

No one should deprive you from doing it. Aim high, my friend. #keepondreaming #inspire

[picsandquotes]

MORE QUOTES HERE | INSTAGRAM | FACEBOOK

[instagram]

Announcing Worldwide InstaMeet 12: October 3-4

For more information about how to get involved in #WWIM12, visit community.instagram.com. Check out our Behind the InstaMeet series for practical tips on organizing a meetup of your own!

Worldwide InstaMeet 12 is set for the weekend of October 3-4!

This Worldwide InstaMeet falls just before the Instagram community’s birthday on October 6. To celebrate the vibrant, diverse and global community that has grown since Instagram launched just five short years ago, the theme of #WWIM12 will be to share #todayimet portraits of the people you meet. To help others connect to new and interesting people, ask the subject of your portrait about their favorite Instagram accounts, and include them in your caption with the #whoifollow hashtag.

Browse the #todayimet hashtag for portrait inspiration, and learn more about InstaMeets at community.instagram.com.

[picsandquotes]

MORE QUOTES HERE | INSTAGRAM | FACEBOOK

[timetravellerblr]

So true

[picsandquotes]

MORE QUOTES HERE | INSTAGRAM | FACEBOOK

[picsandquotes]

MORE QUOTES HERE | INSTAGRAM | FACEBOOK

[timetravellerblr]

If love ain't madness, it ain't love.

Unknown

[icanrelateto]

RELATE MORE HERE

[icanrelateto]

RELATE MORE HERE

[timetravellerblr]

Bye friendship... hello loneliness.

Sadness, Inside Out

[timetravellerblr]

Talumpati

Sa totoo lamang, hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang talumpating ito. Marahil ay maiisip niyo na mahirap para sa’kin na timbangin at mailahad ang aking kaisipan at damdamin ukol sa aking tatalakayin, at ito ay tungkol sa kabataan. Kahit ganoon pa man, hayaan niyo ako na imulat kayo sa pamamagitan ng mga ideyang aking ilalahad sa talumpating ito. Kaya’t isang maganda at pinagpalang umaga po sa inyong lahat.

Ang panahon na ating kinakaharap ngayon ay nasa gitna ng isang rebolusyon na kung saan “ang tanging permanente sa mundong ito ay ang pagbabago”, na isang kasabihan, tila baga’y nagiging isang realidad na. Ang mga pagbabagong ito na dati’y nakalimita lamang sa bagay, ngayo’y nakakaapekto na rin sa ating pag-iisip, paniniwala at nararamdaman. At ang isa sa mga pinakamalaking naapektuhan nito ay ang kabataan, na ating nakikita bilang pag-asa ng bayang ating pinaghirapan. Ngunit bakit tila malaki ang naging epekto nito sa ating pag-asa? Ang katagang ito ni Gat. Jose Rizal ay tila nagbibigay na ngayon ng alinlangan sa mga tao kung tayo pa rin bang mga kabataan ang pag-asa ng bansang ito. Masasabi ko ngayon na ang kabataan natin ang biktima ng mga pagbabagong ito. Oo, ang pagbabago ay naging isang kriminal na nagtatangkang nakawin ang ating pag-asa na mapapabuti pa ang ating bayan sa pamamagitan natin. Aking nababatid na tila nilalason nito ang ating mga isipan, na kung ano ang nakikita natin sa ating kapaligiran ay dapat nating pakibagayan. Hindi na natin sinusuri pa kung ito ba ay mayroon ba talagang kabuluhan o naaayon na lamang sa ating mga kagustuhan. Nakikita ko rin na ito ang naging isa sa mga resulta ng ating kalayaan. Malaya tayong nakakapamili ng ating gusto, malaya natin itong nakukuha at malaya tayong gawin kung anuman ang ating maisipan. Sa panahon ngayon, tayong mga kabataan ay namumuhay sa praktikalidad, pamantayan, kompetisyon, kalamangan at impormasyon. Kabataan na nakadepende kung ‘di sa kanyang sariling kakayahan. Ang mga kabataan din ngayon ay sumusubok hanapin ang pinakamadaling paraan upang gawin ang mga bagay na ninanais niya. Naghahangad din siya ng mataas upang sa gayon ay siya ang magtatalaga ng pamantayan para sa iba. Masikap din niyang ginagawa ang lahat ng makakaya upang maabot ang tugatog ng tagumpay. Namumuhay din siya na puno ng kaalaman at namumuhay sa globalisasyon. Dahil sa mga ito, nakikita ko na sa ibang punto ay hindi naging mabuti ang resulta ng kalayaan na ating hinahangad noon. Unti-unti na ngang nawawala ang mga hinubog na pag-uugali ng mga kabataan noon, kung saan sila ay masunurin, may respeto, tiyaga, kalantayan at sipag. Mga kabataang marunong makipagsalamuha sa mga tao, nakikita ang kahalagahan ng bagay at kapaligiran na nakapalibot sa kanila. Sila na sumusunod at susundin ang mga patakaran ng pamilya, bansa at maging ng Diyos na lumikha. Sila na nirerespeto ang desisyon ng bawat tao at di iniisip na maging mataas kaysa sa iba. Ang mga kabataan din noon ay namumuhay ng simple at di naghahangad na makasakit ng iba para sa sariling kabutihan. Marunong din silang isakripisyo ang lahat dahil ‘di nila iniisip ang sariling kapakanan kung ‘di ang ikabubuti ng lahat. Aking nakikita na nagiging kabalintunaan na ang mga pag-uugaling nilinang ng ating mga ninuno. Kung ating iisipin, ang ilang pag-uugali natin ay binaliktad na rin ng sistemang meron tayo ngayon sa kasalukuyan. Ang pagiging masunurin ng kabataan noon ay ang nag-udyok sa mga kabataan ngayon na maging manlulupig. Sa pagiging masunurin, hinahayaan na nilang sila ay gamitin ng iba para sa ‘di mabuting gawain. Minsan ang kanilang pagtitiyaga ay nauuwi sa wala dahil sa panlalamang ng kapwa. Sa kanilang paghihintay, unti-unti na silang kinakain ng kawalan ng pag-asa. Kung paano ang pagiging marespeto ang pumipigil sa kanilang matuto at makaunawa. Kadalasan, ang pagsasakripisyo nila sa kanilang sarili ang nagiging dahilan upang mapasailalim sila sa iba. At kung paano sila namuhay ng simple ang naging dahilan ng pagkamit nila ng kaunting tagumpay. Gayon din naman na ang pagiging praktikal ng mga kabataan ngayon ang humihila sa kanila na maging tamad. Sa pagtatalaga ng pamantayan, nagiging bulag sila sa kahalagahan ng maliliit na bagay at ng simpleng pamumuhay. Ginagawa tayong makasarili ng pakikipagkompetensya na nagdadala sa’tin sa itaas ng hindi iniisip ang kalagayan ng iba. Sa pamamagitan ng ating pagiging mapanglamang, inilalapit natin ang ating mga sarili sa tukso ng buhay. Ang kalayaan na ating ikinasisiya ay nagbibigay sa atin ng pahintulot na sabihin at gawin ang ating iniisip nang hindi isinasaalang-alang ang paniniwala ng iba sapagkat hindi tayo nakadepende sa kanila, bagkus, sa ating mga sarili lamang

Nabigyan na ng pagkakataon ang mga kabataan noon. Nagawa na nila ang kanilang partisipasyon upang mapabuti ang bayan natin ngayon. At tayo, bilang mga tao ng kasalukuyan, ay may magagawa pa upang ang lahat ng pagkakamali noon at maging sa ngayon ay maitama natin. Subukan natin at ibigay ang makakaya upang maging magandang halimbawa sa susunod na henerasyon. Dahil kung ating ninilayin, ang dapat na maging modelo ng susunod na makabagong mundo ay walang iba kung ‘di ang mga kabataan ng kasalukuyang panahon.

[timetravellerblr]

Tell me more about the past. Let me travel through the eyes of the diaspora. #philippineliterature #fsioniljose #history #viajero