To The Bone

A było już tak blisko...

[totheboneworld]

Powinnam się kochać, ale nikt mnie tego nie nauczył.

Wybacz, nie umiem znaleźć ku temu powodów.

[emocje-dominikii]

Najcichsze łzy to te, które spływają wewnątrz nas, gdy musimy uśmiechać się do świata, który niczego nie zauważył.

[harmony-and-peace]

„Nie bój się tracić ludzi. Bój się zatracić siebie, próbując zadowolić wszystkich innych wokół Ciebie, zamiast siebie”

— @jakub_quelitas

[mistrzynidetalu]

Pewnego dnia ktoś złamie Ci serce tak bardzo, że staniesz się niezniszczalna.

[mistrzynidetalu]

Są wspomnienia, które wracają dokładnie wtedy, gdy myślisz, że już odeszły.

[mistrzynidetalu]

Miłość nie boli. Boli sposób, w jaki się kończy.

[mistrzynidetalu]

Najgorszy koszmar to ten, z którego nie możesz się obudzić, bo dzieje się naprawdę.

[mistrzynidetalu]

Jeszcze niedawno wszystko wydawało się być na swoim miejscu. Dziś mam wrażenie, że to właśnie ja stałam się tym ostatnim elementem, który nie pasuje już do żadnej układanki. Próbuję odnaleźć swoje miejsce, ale coraz częściej czuję, jakbym nie należała już nigdzie.

[harmony-and-peace]

„Nie wiem, kto potrzebuje to usłyszeć, ale zacznij naprawdę żyć. Dni mijają, a większość czasu spędzasz na zamartwianiu się. Ciesz się tym, co masz: spacerami, zachodami słońca, muzyką, śmiechem i naturą. Radość nie zawsze musi kosztować”

- Magdalena Bylińska

[solitaryymind]

Znikasz powoli. Najpierw z rozmów. Potem z myśli. W końcu z życia...

[solitaryymind]

Nikt niczego nie podejrzewał. Grałam swoją rolę bezbłędnie, dzień po dniu maskując ból zwykłym, wyuczonym uśmiechem.

[niesmialo-sc]

Zostały po nich słowa, które teraz brzmią jak mój własny głos.

[mistrzynidetalu]

Rozczarowanie to moment, w którym przestajesz widzieć w kimś potencjał, a zaczynasz widzieć powtarzalny schemat.

[incooognitooo]

[negatywnypozytyw]

Uśmiech miał wszystkich oszukać

Oczy już nie dały rady

[mistrzynidetalu]

Są rozczarowania, po których człowiek już nie płacze. Po prostu inaczej patrzy na ludzi.

[solitaryymind]

A potem leżę nieruchomo z oczami utkwionymi w sufit. W tej ciszy jesteśmy tylko my: ja i ten wewnętrzny szept, który z każdym uderzeniem serca przypomina mi, że jestem nikim.