K. @travego - Tumblr Blog

Haftanın iki rengi: altın sarısı / leylak moru

Haftanın iki rengi: Deniz mavisi / gök mavisi.

Omuz omuza verdiğimiz #akdeniz ılıklığının ışıltısı gibi sensizlik. Umut dolu, beklenmedik, acı veren ve geri dönüşsüz. Sanki daha dün buz gibi bir ocak gününde kıyımın birinden yan yana birlikte suya bakışımız ve ardından ömrümüzün geri kalanında daima birbirimiz için birbirimizin etrafında olacağımızı sanmamız... Özledim ne yapayım?

#izmir #sea #deniz #wave #sky

Bir süredir geleceğim ile ilgili belirgin bir belirsizlik ile tek başıma savaşıyor olmaktan çok yorulduğumu fark ediyorum. Her ne kadar işler iyi gidiyor gibi görünse de bu saçma sapan belirsizlik canımı gerçekten çık sıkıyor.

Kendimle ilgili bazı yüzleşmeler yapmam gerektiğini fark ettiğim günden itibaren ruhsal yorgunluğumu nispeten daha kolay onarılabilen bedensel yorgunluk ile değiştirmem gerektiğinin farkındayım ve bir süre bunun yollarını arayacağım.

Biraz önce telefonumdaki tüm iletişim uygulamalarını kaldırdım. Sakinleşip durulana kadar bir süre iletişim kurmak istemiyorum. Mesajlarınıza dönmezsem, telefonlarınızı açmazsam lütfen bunu şahsınıza ait bir düello kabul etmeyin, kendimde onarmam gereken çok yaram var; onlarla ilgili bazı kararlar alacağım, yoluma devam edebilmem için sessizliğe ihtiyacım var.

Acil bir şey olursa lütfen e-posta atın. Anlayışınız için teşekkürler.

Hiç birine benzemiyor

Ayrılığın her türlüsü, beni her zaman yaralar.

Bir işten diğerine geçmek üzere ayrılmak yada bir başka şehre giderken eskisini terk etmek neredeyse aynı şeylerdir benim için. Belki bir şehri terk etmenin yaraları daha çabuk kapanır, orası ayrı.

Hep geride kalan şeyler yada kişiler olur ve onların varlıkları kadar sizin onların üzerinde bıraktıklarınız da önemlidir.

Ben mi?

Alışıktım halihazırda çekip gitmelere ama bu sefer adeta ayaklarımdan pranga ile bağlanmış gibi hissediyorum. Hiç bir çekip gitme isteği ile bir değil bu seferki, inadına yaralıyor, inadına her şey üst üste gelip allak bullak ediyor.

#Adana #duvar #yeşil #green #wall

Renksiz mürekkep

Bir anda başka dünyalara gidip gelivermek öylesine iyi geliyor ki yalnız yaşamımda. Okuduğum bir kitaptaki bir sahneden esinlenip başımı sararmaya yüz tutmuş çimenlerde doğru çevirip sanki hiç bir şey yokmuş gibi dudaklarımdan "aşka dair şarkılar söyledim" sözlerinin dökülmesi bile bazen çok sıradan hissettiriyor.

Sanki, sanki bir ateşin başında gibi, etrafımda hiç bir sorguya suale yakıştırmaya azarlamaya küçümsemeye hayatında yer olmayan insanlar varmış da onlarla birlikte hayatın küçük bir anında yalnızca kırık kalpleri bir araya getirmişiz gibi sakin.

Sonra birden gerçek yaşamla karşılaşıyorum, karşımda beyaz duvar ve üzerine renksiz bir mürekkeple yazılmış belirsizlikler.