İçimdeki cam kırıkları her gün daha çok parçalanıyor, daha da çok kanatıyor ama kimse farkında değil ama aslında baktığım zaman kimsenin farkında olmadığını görüyorum ve onlara kızmıyorum çünkü onları bu hale getiren de bendim. Hiç bir zaman asla hiç bir şey yokmuş gibi gözüken o insan olduğum için suçlu benim. Hala küçük bir çocuk gibi bir şey olunca annemin geçecek kızım diyeceğini düşünüyorum ama yanlış çünkü çocukken de böyle olmazdı sadece toz pembe rüyalar görüyordum. Kendini nasıl inandırırsan öyle olurmuş hayat. Ama en sonunda benim gibi 22 yaşında her gece uykusuz, kalp sancıları, beyazlamaya başlayan saçlar… Tek dileğim bu hayattan ebedi uyku çok yoruldum artık. Bunu buraya yazıyorum çünkü anlatacak kimsem yok ben de yazmayı tercih ediyorum. Bu yazıyı görüp okuyan herkesten vaktini çaldığım için özür diliyorum.
